AVurVeda

'Gewoon omdat jij… jij mag zijn….!'


5 reacties

Het sprookje kopje thee

Wanroij, 24 september 2016

Nieuw werkje. Titel: “Happiness”. Datum 03-09-2016. Tijd close: 18:00 uur. 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt en acryl. Thema: Een diep verliefd gevoel, alleen nog maar in liefde kunnen zijn. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar.Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met vriendelijke hart en groet, Madeleine.

Nieuw werkje. Titel: “Happiness”. Datum 03-09-2016. Tijd close: 18:00 uur. 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt en acryl. Thema: Een diep verliefd gevoel, alleen nog maar in liefde kunnen zijn. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar.Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met vriendelijke hart en groet, Madeleine.

‘Het sprookje kopje thee’

Het is inmiddels 12:30 uur als ik aan jou en onze zielsliefde en haar achterliggende processen denk. Op dit moment voel ik zo’n echtheid, een onderbuik zo warmpjes idem een onverklaarbare drang.
Een gevoel van bijna dronken zijn waardoor je tijdens een dagelijkse wandel bewust moet blijven hoe je je voeten stevig op de aarde neerzet.
Een drang opkomend wat je ineens aan het kopen van nieuwe sierkussens op het bed kopen laat.
Het is een liefde wat ontzettend warm voelt nu alsof de vulkaan in je, zijn eigen eruptie binnenkort gaat meemaken. …. Kortom een ‘Leine die nu bijna een trampoline zou willen vatten en zo met het hoofdje het wolkenplafond zou willen geraken. Zoveel plezier voel ik.

We laten het allemaal maar ontstaan. Jaren terug had ik in spanning gezeten, de dingen invullend van te voren die misschien de revue zouden passeren. Tot bijna een angstig verlegen zijn kroop ik dan weg.
Vandaag de dag laat ik elk moment daar zijn, nader toekomen. Alle verwachtingen loslatend. Alles is goed en mag er zijn. Dit gevoel mag er nu ook zijn. Het is een geschrift wat altijd in ontwikkeling blijft. Het is een onverwachts mooi binnenkomend schouwspel met prenten net uit een oud sprookjesboek zo beeldend getekend. Mystiek aan de ene kant, vol liefde en een rijk, intens, innerlijk ervaren aan de andere kant.
“Laat het maar stromen”, riep ik haast zingend zonet hardop van plezier. “Alles heeft haar juiste bedding bijeen gebracht. Ik sta geheel open en ontvang nu met de beide vleugels gespreid…!”

Jaren van hard werken, pijn, loslaten, soms een eenzaam voelen én van een totaal anders leren bekijken is hier aan vooraf gegaan. Wat niet altijd even gemakkelijk was, dikwijls zelfs hard. Omdat dingen tot haar bewustzijn kwamen en vaak leken aangepraat (door beïnvloeding & overheersing) – overgenomen – aangeleerd of zelfs als een vanzelfsprekendheid waren. Een harde kern les! Wie en waar was ik echt? Hoe stond ik? Hoe keek ik? Hoe sprak ik? Voelde ik me geborgen? Was ik gelukkig? Of was ik dan maar gelukkig als ik de ander gelukkig mocht zien en maken? …
Lang heb ik achter de ander gestaan (uit liefde maar ook uit gewoonte). Totdat de dag kwam dat ik de bewuste schaduw niet meer aanvaarden kon en mezelf voor in de straat ging zetten en zaken één voor één (letterlijk voetje voor voetje buiten) losliet die mij van het werkelijke zicht/ (IK) licht afhielden. Een bijzondere tocht die op een natuurlijke wijze is ontstaan en door vertrouwen is opgebouwd en belopen.
Dagelijks sta ik nog versteld hoeveel positiviteit, liefde en (ver)licht(ing) het mij heeft opgeleverd.
De rugzak is verdwenen, de wonden zijn geheeld. Het overleven is er al jaren niet meer. Hier is een vrij zijn voor in de plaats gekomen, een durven genieten, idem een vrij van ZIJN. Een gelukkige zonnebloem thuis in zichzelf wonend is opgestaan. Geheel in haar eigen licht her-opgevoed, blij en compleet met haar eigen zijn. Rijk van blad nu door het zelf ervaren. De bloem is krachtig, beeldig en vorstelijk van kleur. Precies zoals ze is, zoals ze zichzelf graag beweegt.
En vooral in het nu genietend van een eenvoudig kopje thee, samen met jou! Dit is het (in liefde) leven… Misschien eenvoudig, maar zo echt in het moment passend van vandaag….

Tot zo!

‘Leine.

….//….

Persoonlijke woorden geschreven door © Madeleine Oppelaar. Datum: 24 September 2016. Tijdclose: 16:40 uur. Verboden te kopiëren zonder een schriftelijk schrijven. Hiervoor onze dank! Met vriendelijke groet, Madeleine.

Advertenties


Een reactie plaatsen

Een Papieren Vingerhoed

papieren vingerhoed
‘Een Papieren Vingerhoed….’

Wat is een vriendelijk vriendenverzoekje nu op facebook? Niet meer als een klein en vaag papieren vingerhoedje. Een rode kraal erbij op het telraampje die we nog kennen van tijden op de basisschool, een luchtig pannenkoekje uit de hapjespan van mams gebakken. Meer niet. Mijn verzoek naar jou was vriendelijk van gebaar. Gestuurd na een komische situatie waar ik nog dagen van in een deuk heb gelegen. Het bracht me even naar enkele jaren terug (toen was ik ook al zo wakker weet je nog?). Zo gaan die dingen. Je wordt dan een sentimenteel schaapje zo gezegd. Menselijk ook toch, ‘even kind zijn…?’ Het snoepje voor de ziel zo geheten.
Het is niet zo dat ik allerlei berichten zou plaatsen bij je (of dingen bloot zou geven/ leggen), voor jouw deur in een tentje zou bivakkeren of sterker nog, jou om een ring zou vragen. Waarom zou ik dat doen? Ben je hier dan echt bang voor? Dit is dan echt een beeld creërend wat zeker niet klopt. Een beeld wat mijn hart raakt. Dit betekend dat jij van een mug een olifant aan het maken bent geweest. Ergens bang voor bent waar geen sprake van is. Nooit is geweest, bedoelt en nooit is gedaan.
Neen, het verzoek was een simpel teken van ‘ik mag je en nodig je uit om in de kring plaats te nemen.’ Mijn wereldje is welkom voor iedereen om te bekijken. Het is een klein visueel kijkdoosje die voor de één warm en leerzaam is, voor de ander erkennend of helend, maar ook vooral een lach op het gezicht brengend (mijn onnozelheid en zelfspot wordt immers ook openlijk toegegeven). Niet in de vorm om maar lief en aardig gevonden te worden (ik hoef niet te springen). Maar meer in de zin, ‘je bent van harte welkom en het mag.’

Je bent nergens toe verplicht. Je mag me afwijzen. Hier ga ik zeker ook niet ontroostbaar over zijn. Laat het ook los. Het is klaar. Doe het ook niet nog een keer. Ergens weet je ook precies hoe het werkelijk zit. Maar toch ga ik je dit nu zeggen. ‘Facebook is een papieren vingerhoed!’

‘Leine.

 


1 reactie

Een liefdevolle souvenier en het rupsje

ruspje

‘Een liefdevolle souvenier en het rupsje’

Zondag 6 Oktober 2013

He even lekker fris gewandeld. Natuurlijk naar de krachtplek geweest en languit gelegen in het gras. Een fijn moment.
Het was een dag van hevige emotie. Dat wel. Dit kan zeker voorkomen juist tijdens deze dagen van het afmaken maar zeker ook voor de transformatie gangen die nu gaan volgen de komende tijd. Emoties zijn de beste vertellers, dus hebben we vandaag hen toch maar eens weer de volle loop gelaten. Het mag gaan. De blz van ook dit verhaal mag om worden geslagen naar een nieuw hoofdstuk, naar een ander licht. Een andere frequentie. Het mag en kan me niet meer kwetsen. Hij mag me niet meer kwetsen. Deze gijzeling is voorbij. Het is genoeg. Het is goed zo! Vrede mag er nu komen. Echte vrede. Een vrede met hem (dank je P). Een vrede met mezelf. Maar zeker ook met wat er is gezegd en wat ik van binnen heb gevoeld … op afstand gedragen en meegemaakt heb.
Waarom iets nog liefdevol vasthouden als een souvenier in een tas, dat allang geen souvenier meer blijkt te zijn, maar slechts als een bloknoot voor de dagelijkse boodschap bij Jan nog fungeert? Het was een energie tussen beide wat toen zeer fraai was. Een gevoel wat zeker het thuiskomen bij zich had. Bij mij althans. Het ging vanzelf. Dit had ik bij iemand immers nooit eerder gevoeld. Een zelfde en kloppende energie. Een gevoel dat past als het glazen muiltje van Assepoester. Een bijzonder houden van. Het één en klik gevoel. Herkennen jullie dat?
Dit wilde ik zo lang mogelijk bij me houden. Hier hield ik van. Ik geloofde zeker in wat we aan het doen waren. Het was ook persoonlijk voor mij geworden en veel van betekenis. Ik zag het, ervoer het en las elke gebeurtenis tijdens zo’n avond. Ik begreep het. Ieder gaf zijn eigen pure invulling wat betreft inbreng. Ik als een trouw ‘theelepel vrouwtje’ met af en toe een passend gedicht op het einde, hij als toegewijd schalenspeler, de bewoners als trouwe ontvangers. Het was een mooi, respectvol en puur tafereel nogmaals.
Is het toch dan weer het bekende hokjes verhaal? Even mijn mooie gedachten van gisteren terughalend (facebook 5-10-13; ” Ver voorbij het grindpad van de bekende opgelegde hokjes goed en fout, zuur en zoet, meningen en (ver)oordelen, bevindt zich een open plek … een oase van licht… juist daar ontmoet en omhels ik jou graag met al mijn liefde … in liefde! “ 😉 ). Eigenlijk wel. Waarom is het toch he, wat je verloren hebt, wat je het liefste had, toch ook weer het liefst zo snel mogelijk aangevuld/ terug in de armen wil zien? “Ben ik dan toch zo’n ‘hokjes geest’? “, bedacht ik me net…
Als dit zo het geval was geweest, had ik nu zeker wel een andere geliefde gehad. Diverse hebben interesse getoond, meer dan dat. Maar ik bleef maar aan diegene hangen omdat hij zo vertrouwd voelde. Het paste! Ik wilde het liefste eigenlijk bij hem zijn. Hij echter niet. In veel dingen zijn we gelijk!
Ook mijn gevoel naar hem bleef ik trouw. Vooral in het hemelse. Veel zo gedeeld met elkaar. Via de telepathische weg. De één zeer bewust (zo herinner ik me alles, zelfs de kleuren, symbolen, enz), de ander meer in het onderbewust zijn.
Ik hou van hem onvoorwaardelijk. Alleen hij mocht het doosje openen. Een bepaald doosje dat ik niemand eerder toevertrouwd had. Een doosje dat voor anderen écht gesloten bleef. Eerder was dit openen namelijk nog veel te pijnlijk. Het was de doos van verwerking en heling. De doos van het hart en ziel. Het weer één in geheel worden. Heel met jezelf! Een prachtig cadeau …

Het mooie is wel dat ik de liefde voor de klankschalen, want hier gaat het grotendeels over, zelf heb opgepakt en verder mee ben gegaan. Inmiddels geef ik ook massages, al op een andere wijze (& andere doelgroep) maar met dezelfde liefdevolle intentie.
Te afhankelijk bezig was ik zeker wel degelijk, was mijn eigen oordeel vandaag (al heb ik veel pijn voor lief genomen en woorden naar hem toe ingeslikt, veel geslikt en dat zeker ook toegelaten). Ik heb onbewust bij de ander een ketting omgelegd (ook bij mezelf). Het bekende verwachtingspatroon. Van vul jij het nu maar eens in! Fout dus. Een controle wat niet werkt/ nooit kan werken. Helemaal omdat hij het niet waar wil maken en liever het pad van het alleen zijn en vrijheid wil belopen. Terwijl hij ook van deze bepaalde klik afweet. Natuurlijk is het zijn keuze. Net zoals mijn keuze nu ook is om de bladzijde voorgoed te keren en vrede te maken.
Madeleine is de Madeleine van voorheen niet meer. Ze zit er heel anders bij dan als twee jaar geleden. Ze hoeft niet meer te springen en te verzuren. Ze hoeft anderen niet te pleasen, om maar hen gelukkig te zien (en dan ook zo gelukkig te zijn). Het kleine meisje is niet meer. Ze is gegroeid. Ze is volwassen. Ze is gelukkig in en met haar eigen manier van zijn. Ze heeft inmiddels keihard gewerkt, veel verwerkt – bewust geworden – en zaken in een positief licht weten te brengen. Voetje voor voetje. Seconde naar dag. Van bloem tot regenboog. Puur uit kracht en eigen liefde. Liefde voor zichzelf. Liefde voor de ander. Maar vooral in liefde met mezelf.
Pas nu zal de deur echt open gaan. De klink is inmiddels gevonden. Zijn richting ook. Dat van naar mezelf!

Tijdens het verhaal en emotie, heb ik me ook zitten verbazen van alweer een prachtig natuurfilmpje. Ik zat aan het water, onder een berk en zag een klein piep rupsje bezig, verdwaald aan draad en tak. Het waaide wat. Hij kwam met veel spartelen en hard werken toch nog boven. Wat een geduld! (het tafelreel duurde ongeveer een uur). Prachtig. He he moet het kleine prul wel gedacht hebben. Waarschijnlijk heeft hij toch nog een lekker en sappig blaadje gevonden. Ineens was hij namelijk uit het oog verdwenen.
Zo is het leven eigenlijk ook. Wij zijn eigenlijk dat rupsje. Je spartelt en je spartelt maar komt telkens op je eigen unieke wijze toch ook weer boven. Je komt op de plek waar je mag zijn aan. Een bepaalde bestemming, een tussen station. Daar mag je lieflijk opdrogen na de tocht der tochten en daar tot het volgende hoofdstuk verder leven. Een unieke zwemtocht waarbij jij dus zelf de vinnen mag vinden of ontwerpen mag. Zelfs het licht uit de ramen. Telkens opnieuw! Alles in het zicht – in alle rust – van de open plek en haar oase.

‘Leine.