AVurVeda

'Gewoon omdat jij… jij mag zijn….!'


Een reactie plaatsen

Het leven gaat zoals het gaat

Titel werkje: “Waar zon beweegt, dans je het leven

Het leven gaat zoals het gaat

Het leven gaat zoals het gaat
Het leven gaat zoals het gaat
Nooit vind je een duidelijke weg
Maar een creatieveling

Vol kronkels, lessen en kiezelstenen bedekt
Sommige klein dan weer lichtgevend
Maar nooit echt een duidelijk pad tekenend
Van waar naartoe

Deze nader je pas als je de kruising nadert
Van hoe of wat
Van oud, niet meer passend naar nieuw

Dan gaat de deur voor je open
Naar de werkelijke weg waar jij… jij mag zijn
En de pure ik mag ervaren….

___//___

© Madeleine Oppelaar. Datum 10-10-2016. Time close 12:20 uur.
Gelieve niet kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank.

Advertenties


1 reactie

Een gesloten deur

Nieuw werk. Voorlopige Titel: 'Iedereen Onder Vleugels Van Licht'. Thema: Er is voor iedereen een geborgen plek op aarde. 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt. Datum: 12-09-2015. Tijd close: 18:00 uur. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met beeldende groet, Madeleine.

Nieuw werk. Voorlopige Titel: ‘Iedereen Onder Vleugels Van Licht’. Thema: Er is voor iedereen een geborgen plek op aarde. 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt. Datum: 12-09-2015. Tijd close: 18:00 uur. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met beeldende groet, Madeleine.

Geborgen voelend in mezelf
Hier vind je de deur nooit gesloten
Maar is de acceptatie en liefde van het zelf
Als twee handen ineen als een hartvorm gegoten… ’

© Madeleine Oppelaar 17-09-2015. Tijd close 13:15 uur.

Een gesloten deur

Gisteren stond ik voor een gesloten deur. Mijn eigen deur wel te verstaan, door dat ik door onhandigheid mijn huissleutel was vergeten. Dit gesloten zijn, vol in het zicht van regenval, bracht me naar het gevoel terug van enkele jaren geleden. Een gevoel wat ik nu kan loslaten en mag transformeren. Een gevoel wat ik ook diep had weggestopt tot de dag van vandaag. Een emotionele speerpunt gegeven wat eerder diep in mijn ziel tot gebroken glas gespleten was (en zo zeker ook zijn diepe wonden had achter gelaten). Een gevoel van verlaten zijn, een staan met de rug tegen de muur, verdwaald, jezelf kwijtrakend… Het gevoel hebbend van dat alles als een wals door je vingers glipt (wat je ook niet kan tegenhouden, hoe je ook spartelt, hoe hoog je de lat voor jezelf ook weerlegt). Weg geloof, zekerheid, zeker zijn, liefde, mijn ik…. Een eens zo’n stevig bouwwerk als een grillig kaartspel nu gevallen. Een gevoel wat je tot een gedwongen afscheid brengt. Een afscheid nooit gewild. Een weggaan wat ook zeker niet in mijn eigen woordenbrij zal zijn geschreven maar wat mij wel tot de trektocht had toegewezen (een trektocht die ik dan ook zeker belopen heb en nu graag als cadeau in beeld gebracht zie). Het verleden bracht mij tot het begin van af zijn….. Of zoals we bij Monopoly zeggen, ‘ga terug naar start’. Let wel gegijzeld door de ‘pijnjas’ die is aangetrokken, die we tevens onderweg helemaal mogen proberen te ont-wikkelen. Wat na de vele geduldige kilometers, en vele genomen diepe wateren van herzien en anders bekijken, ook zeker lukt. Zelf noem ik het nu ‘de kiem van de wederopstanding.’ Een koerslijn uitgelegd richting een ‘Nieuw Begin’.

Toen ik gisteren voor de gesloten deur stond mocht ik de ‘gewezen pijn’ doorbreken, doormiddel van een glaasje in te tikken met de hals van een bezem. Juist om hiervan weer bewust te zijn. Bewust te worden. De ‘pijnjas’ kent immers geen pijnvracht meer. Het is enkel een verleden, een stofje, een licht wat toen heel anders stond. Nu sta ik immers recht!
Doordat ik letterlijk als figuurlijk door de blokkade heen moest (en tevens een glaszetter moest regelen om de ontstane schade weer te niet te doen), onderstreepte ik dit bewust. Door dit bewust zijn kon ik de jas voorgoed uittrekken en mijn rechte rug echt voelen. De afwijzing was weg. Ik stond voor mezelf op. Ik wilde graag naar binnen!
Bij mezelf voel ik me veilig en geborgen. Wacht ik niet af maar handel. Ik begrijp mezelf volkomen met de dingen die ik doe. Waarom ik ze doe en naar beleving invul- herschrijf. Het gevoel van toen leeft niet meer. Het stoomtreintje van Vertrouwen en Liefde toert nu met haar ‘IK wagonnetje’ zelfverzekerd maar vooral liefkozend over de rails van het NU leven.

Zonder het woordje jij-ik liefde, kun je niet bestaan. De liefde is jouw hart van de boom. Zonder liefde gaat de deur richting het kruipende licht niet open. Dan blokkeer je in feite jouw eigen grens overgang (dan wijs je jezelf af).

De verleden pijn is nu ter aarde gelegd. Wijs hebben we van haar mogen leren. Het vernieuwende SEIN-signaal wordt mooi zichtbaar op een eerder beschreven plek.

In mijn pure zijn zet ik nu de eerste stapjes vredig op de oase plek. Klaar om de handen ineen te vouwen als één vormend hart van licht. In de meest kwetsbare maar diepste vorm van ZIJN.

Als Madeleine Oppelaar, mezelf, groet ik graag JOU!

Wanroij, 17 september 2015
Closure 16:38 uur.

Verboden te kopiëren zonder toestemming. Woorden zijn in copyright van © Madeleine Oppelaar. Hiervoor dank!


4 reacties

Zielsverwanten en tweelingzielen

Werk Titel: 'Niet Met En Niet Zonder Elkaar Kunnen'. Materiaal: Houtskool. Thema: Tweeling Zielen. Datum: 24-7-2012. Tijd closure 21:29:59 . Formaat 30 X40 CM. (c) 2012 by Madeleine Oppelaar (alias Mad!Studios). Gelieve niet kopieren zonder schriftelijk ok van de maakster zelf. Bijzondere Dank!! Warme groet, Madeleine.

Werk Titel: ‘Niet Met En Niet Zonder Elkaar Kunnen’. Materiaal: Houtskool. Thema: Tweeling Zielen. Datum: 24-7-2012. Tijd closure 21:29:59 . Formaat 30 X40 CM. (c) 2012 by Madeleine Oppelaar (alias Mad!Studios). Gelieve niet kopieren zonder schriftelijk ok van de maakster zelf. Bijzondere Dank!! Warme groet, Madeleine.

Zielsverwanten

Zielsverwanten kunnen een absolute verbetering meebrengen in je leven en een verrijking zijn voor jou op diverse vlakken, jouw leven veel gelukkiger maken en jouw zelfvertrouwen een boost geven, waardoor het heel nuttig is dergelijke mensen te zoeken en je er mee te omringen.

Maar soms doet er zich nog een heel ander fenomeen voor.
Sommigen ontmoeten een hele speciale persoon. Het is een bijzondere ontmoeting die hen overkomt op een speciaal moment in hun leven.
Er zijn dingen gebeurd die hen erg doen twijfelen aan henzelf, ze zitten op een dieptepunt, ze voelen zich voor de zoveelste keer afgewezen, ze hebben te veel mislukkingen meegemaakt, en hun afweersystemen en methoden om frustraties te verwerken, wat men ook copingsystemen noemt, lijken in duigen te vallen.
Hun ego is niet meer afgeschermd en is als het ware aangetast.
Op dat moment is hun persoonlijkheid heel erg kwetsbaar. Ze komt als het ware bloot te liggen, zonder coping-mogelijkheden. Hun manier van “zijn” wankelt…
en dan ontmoeten zij die bijzonder persoon waarin zij zodanig stukken van zichzelf herkennen, dat het bijna overkomt alsof zij bijeen horen, alsof zij twee delen van één geheel zijn.

Dit noemt men een “tweelingziel”.

Soms lijkt het alsof zij in een spiegel kijken…soms is het alsof zij elkaar woordeloos aanvoelen…soms lijkt het alsof zij door een onzichtbare band verbonden zijn…soms lijkt het alsof zij door eenzelfde energiebron gevoed worden…soms voelt het aan alsof zij één zijn…soms lijken ze te passen als een hand en een handschoen….soms is het alsof zij net met dezelfde dingen bezig zijn of dezelfde interesses hebben op het zelfde moment.

Soms lijkt het alsof het de meest confronterende ontmoeting ooit in hun leven is.
De ontmoeting zélf kan héél heftig aanvoelen, alsof de ene tegen de andere aansmakt, of ze kan net eerder groeien naar eenheid.
Het kan aanvoelen alsof de ene hoog zit en de andere laag, en zij naar elkaar, naar een middelpunt toe, gezogen worden.
Sommigen spreken van “een blikseminslag”, “een meteorietinslag”, “een elektrische stroomstoot”…
anderen hebben het gevoel “thuis te komen”…
Soms is het als grote onrust…
Soms is de ene gewoon stomverbaasd dat er iemand blij is met hem of haar…
In elk geval is het een zodanige herkenning dat het lichamelijk aangevoeld wordt.

Tussen de twins onderling is het aanvoelen dus niet persé gelijk. De ene kan het gevoel krijgen dat zijn wereld op zijn kop gezet wordt, terwijl de andere eerder onrust ervaart. Of ander mogelijkheden.
Soms is de herkenning duidelijk voor de ene en komt de andere er maar toe naar verloop van tijd.

In een eerste fase kan die herkenning een gevoel van intense blijheid, van intense liefde, en ook een intens gevoel van vertrouwen wakker maken.
Maar, paradoxaal genoeg, roept het ook grote angsten op : angst voelen kloppen in de keel in de nabijheid van de ander, of slecht slapen en vaak wakker komen rond 4 uur ‘s nachts als teken van angst.
Of heel onrustig worden.
Niet weten wat aanvangen met die heftige gevoelens…

Hun grootste angst is in feite dat ook deze tweelingziel uiteindelijk “zal zijn zoals alle anderen”. Ze wachten angstig af tot het bewijs zal geleverd zijn dat deze grote liefde eveneens niet te vertrouwen blijkt, dat deze hen niet zal aanvaarden zoals ze zijn.

Deze mensen worden als het ware teruggekatapulteerd naar hun oorspronkelijke kinderlijke angst van onveiligheid. Zij hadden toen nood aan de beschermende, veilige zorgfiguren nl. hun ouders, die hen met onvoorwaardelijke liefde moesten aantonen hoe waardevol hun unieke persoon wel is, maar waar het door omstandigheden mis liep.

En hier is ineens een persoon in wie zij zoveel herkennen dat zij plots een basisgevoel van veiligheid ondervinden waardoor zij zich er aan hechten en het hele hechtingsproces opnieuw doormaken.
Het enige verschil is dat zij het beiden doormaken tezelfdertijd en dus elk om beurt ahw de ouderlijke rol op zich nemen. Zij moeten dus bij elkaar de “foutjes” in het hechtingsproces herstellen, vandaar dat hun aanvoelen verschillend kan zijn volgens wat er verkeerd liep, of hoe hechtingspatroon in elkaar zit (zie hoofdstuk “Hechting”), of hoe hun persoonlijkheid is.

Telkens angst opduikt over hunzelf zullen zij dit uitwerken op die tweelingziel. Deze kan hen tot rust brengen en hun angst verminderen, totdat zij uiteindelijk zelf hun angst leren reguleren zonder de andere nodig te hebben, zonder daarbij het gevoel te hebben dat hun persoonlijkheid afgewezen wordt, of dat zij deze moeten veranderen.
Veilig hechten betekent immers : groeien naar onafhankelijkheid.

Tweelingzielen hebben niet de behoefte elkaar te willen veranderen. Of beter gezegd : zij leren om te gaan met het feit dat je een ander niet kunt veranderen.
Het is een vorm van onvoorwaardelijke liefde. De andere laten zijn wie hij is en hoe hij is, hoe hij omgaat met frustraties en problemen.
De persoonlijkheid kan zich ontwikkelen in veiligheid van aanvaarding door de andere.

Eens de eerste fase van basisangst voorbij concluderen zij als het ware dat de andere te vertrouwen is en proberen zij hun eigen persoonlijkheid op te bouwen, als het ware open te vouwen.
Maar dan gaan de verlangens van de ene botsen met verlangens van de andere.
Opgestapelde frustraties komen naar boven en worden uitgewerkt op de tweelingziel. Het verlangen komt op om deze persoon te laten je leven “goed maken”.
Je hebt de indruk dat je de twin nodig hebt . Maar het is een poging om jezelf gewaardeerd te voelen door van de ander een bepaalde reactie te verwachten.

Dit heeft namelijk te maken wat zij gewoon zijn : hun manier van afweren van frustraties, hun manieren van reageren op het “zijn” van een andere persoon… Zij hebben dit vroeger verkeerd aangeleerd via de verkeerde signalen van hun hechtingsfiguren.
Ze voelden zich niet aanvaard, niet gewenst, of hadden de indruk dat ze nooit het juiste deden en kregen zo een onveilig gevoel, een angst.
Hun persoonlijkheid geraakte daardoor niet volledig ontplooid en ze gebruiken te sterke afweermechanismen. In plaats van coping met frustraties werden zij nog extra gefrustreerd doordat hun reacties, hun manier van afweer niet werd geaccepteerd. Daardoor werd afweer te veel versterkt.
Of zij raakten verstrikt in het spel van revanche om steeds opnieuw te proberen aanvaard te worden zoals ze zijn : zij vallen, zowel voor een liefdesrelatie of voor vriendschappen , op personen met kenmerken die hen herinneren aan hun ouders en ze proberen “het spel opnieuw te spelen” met de hoop dat het deze keer goed zal aflopen voor hen.
Het is een vorm van anderen willen veranderen.

Tweelingzielen leren dat je een ander niet kunt veranderen, alleen jezelf kun je “veranderen”, al is dat ook relatief : stelselmatig moeten die te extreme afweersystemen afgebroken worden of het verkeerd functioneren afgebouwd worden, en het zelfvertrouwen terug opgebouwd. Met andere woorden : zij leren zichzelf te aanvaarden.

In die fase merken tweelingzielen vaak het voorkomen van paradoxale gevoelens, wat het onbegrijpelijker maakt : enerzijds heel dicht willen aanplakken en tezelfdertijd heel hard willen weglopen…
Zowel rust en onrust voelen in elkaars nabijheid.
Als het ware geen énkele ambetante trigger voelen en tezelfdertijd massaal getriggerd worden in de grootste angst.
Enerzijds zoveel gelijkenissen opmerken dat het is alsof je jezélf ziet, anderzijds opmerken dat de andere net andersom reageert, alsof je kijkt in een spiegel naar je identieke spiegelbeeld dat toch het omgekeerde is van jezelf.
Net willen dichter komen als de ander verder wil gaan staan.
Moeilijke zaken blijken makkelijk en vice versa.
Aan de ene kant als het ware alles begrijpen van de andere en tezelfdertijd niet begrijpen waarom sommige dingen moeilijk zijn.

Dit kenmerkt zich door een fase van heel erg aantrekken en heel erg afstoten.
Afhankelijk van waar het fout liep in het oorspronkelijke hechtingsproces reageren zij immers anders.
Is men bijv op een bepaald moment bang dat men zichzelf niet zal kunnen zijn, dat men “geen adem zal krijgen” door liefde (te verstikkende en aanklampende ouder) dan zal wegduwen de bovenhand nemen.
Is men daarentegen angstig dat men niet aanvaard wordt zoals men is ( te weinig aandacht van de ouder) dan zal aanklampen de voornaamste rol spelen. Hier kunnen varianten zich afwisselen aangezien de twee ouders soms verschillend reageerden naar hun kind toe.

Aangezien de afzonderlijke systemen op elkaar inwerken, dat de ene twin dus angsten van de andere twin triggert, komen de tweelingzielen nogal eens in een momenten van te willen wegvluchten van deze angsten, dus ook van elkaar.

Dit is een lastige fase, en maakt het voor velen moeilijk om de tweelingziel relatie in stand te houden.
Ineens kan het lijken alsof ook de twin jou dezelfde pijn van vroeger bezorgt , en wil je op dezelfde manier reageren als je altijd hebt gedaan.
Het lijkt in deze fase alsof je je twin niét meer herkent. Je ziet kanten van zijn of haar persoonlijkheid die je herinneren aan oude kwetsuren en je zou die persoon willen ànders doen reageren, dus veranderen…en dat gaat niet.

Ook voor de andere kom jij dan op dat moment anders over, en probeert die zichzelf staande te houden en zichzelf geaccepteerd te voelen, zoals hij of zij is.

Alhoewel zij altijd ook weer naar elkaar toe gezogen worden, is deze paniekerige fase zwaar.

De kunst bestaat erin je angst los te laten en te vertrouwen op je tweelingziel.
Wat ook de toekomst brengt, het zal het beste zijn voor jòu. Die tweelingziel past immers zo perfect om jouw persoonlijkheid te ontwikkelen dat altijd het beste voor jouw persoon zal uit de bus komen.
Loslaten betekent niet elkaar mijden en proberen te vergeten, het betekent doordrongen geraken van het feit dat je angst ongegrond is.
Het betekent volledig vertrouwen dat het hier gaat om een pure vorm van liefde die gewoon niet kàn nefast voor elk van jullie zijn, dat het hier gaat om jouw persoonlijkheid te kunnen ontplooien in veiligheid en acceptatie.

Zoals ook beschreven in “12 tweelingzielen” moet je heel hard werken aan jezelf en voort vertrouwen hebben in je tweelingziel, zelfs als die de indruk geeft je te willen wegduwen of, omgekeerd, je te veel wil aanklampen.

Leren vertrouwen.
Leren elkaar loslaten zonder elkaar te verliezen, dwz zonder weer de boodschap te ontvangen : jij bent niet waardevol, jij bent niet o.k., jij bent het niet waard bemind te worden.

Dit nieuwe hechtingsproces wist op die manier een heleboel van de verkeerd gelopen hechting uit. Het tweelingzielproces is een herbeleving van hechting . Daardoor leer je enerzijds van het ‘voorbeeld’ die de ander je geeft, en anderzijds leer je jouw eigen persoonlijkheid te ontwikkelen, die toch weer anders is dan die van die andere, van je tweelingziel.
Je eigen persoonlijkheid kan zich maar ontwikkelen door op een bepaald moment niet afhankelijk meer te zijn van elkaar, maar dan zonder het vertrouwen in elkaar te verliezen. Iedereen is immers een uniek, waardevol persoon en moet daar voor zichzelf van overtuigd zijn.
Een tweelingziel leert jou dat je je niet alleen op de wereld hoeft te voelen maar dat je wél een individu bent op zich, los van elk ander.
Hechting betekent uiteindelijk niet meer afhankelijk zijn, dus de andere kunnen loslaten zonder jezelf te verliezen, zonder jezelf waardeloos te voelen.
En gaandeweg leer je omgaan met frustraties, die constant door andere mensen veroorzaakt worden , en waar je voorheen niet goed weg mee kon , waar je niet op een voor jou goede manier kon op reageren.
Door je twin wordt je geconfronteerd met hoe je in elkaar zit, waar je van houdt en wat je niét graag hebt, welke angsten diep in jou leven, en hoe je ze kunt verminderen…

Het is een biezonder harde en beangstigende les in leren vertrouwen op een ander en daardoor ook onvermijdelijk meer vertrouwen krijgen in jezelf : ”Ik ben tòch de moeite waard!” Het is jezelf leren waarderen. Het is uiteindelijk leren houden van jezelf.

Het is een zwaar proces, omdat wat in het begin fout gelopen is, nog verzwaard werd door ervaringen door de jaren heen.
Het is lastig omdat ook je beide ouders als het ware in de twin vertegenwoordigd zijn, zodat je aan verschillende triggers wordt blootgesteld. Het komt veel heftiger over omdat wat anderen bij stukjes en beetjes vinden bij verschillende mensen, het geloof in jezelf en de waardering van je persoonlijkheid, bij jou geconcentreerd is in één persoon.

Is het lastig om voldoende afstand te nemen, dan kunnen zielverwanten jou helpen voor steun in deze fase . Meestal zal men ook in staat blijken om gemakkelijker zielsverwanten te vinden dan vroeger, aangezien een aantal dingen precies veel duidelijker zullen zijn door het feit dat jouw persoonlijkheid geleidelijk kan openbloeien.

Uiteindelijk zal elke twin zichzelf kunnen zijn, want ondanks de indruk van gelijken op elkaar, zijn tweelingzielen twee individuen, twee verschillende persoonlijkheden.

Aangezien de term “tweelingziel” betekent dat je het hechtingsproces met je ouders herbeleefd, is dit een unicum. Je kunt dit maar één kéér beleven, dus maar één “tweelingziel” tegenkomen. Dit in tegenstelling tot “zielsverwanten”, waarvan je er meerdere kunt ontmoeten, zelfs mensen die maar tijdelijk in je leven aanwezig zijn.

Of tweelingzielen uiteindelijk een partnerrelatie aangaan is mijns inziens afhankelijk van hoe de oorspronkelijke hechting verkeerd liep. Dat bepaalt in welke vorm de tweelingzielrelatie uiteindelijk gegoten wordt.
Het blijft dan ook belangrijk te vertrouwen op het feit dat automatisch het beste voor jou je zal toevallen.

Een persoon ontmoeten waar iemand zich zo in alle veiligheid kan aan hechten lijkt bijna een uniek gebeuren

Groet,
Madeleine.


1 reactie

Water

blauw water

‘Water’

Het water wuift als mijn trouwste boodschapper
Een weerspiegeling tussen gedachtes en gevoel
Tranen als bassin worden vrij in zijn schoot geworpen
Als ik wederom de vragende stroming volg

Water is het symbool van pure zuivering
Een evenwichtige weegschaal
De spiegeling van mijn ware gezicht
Geen vracht kennend tussen goed, fout en oordeel
Maar wel een eerlijk transport van wat er niet meer past

En de stroming zegt:
‘Wanneer kom je er toch achter
Dat de dag echt nu is zoals hij jou vandaag graag verteld
Wanneer kom je er toch achter
En vertrouw je erop dat jouw schone lei juist van formaat is
Dat alle wilde honden echt verdreven zijn
Dat ik altijd dicht bij jou ben
En dat jouw nieuwe weg nu in bloei mag staan… schatje’

De regendruppels volgen zoals de weerman ons vrolijk meldt
Wolken communiceren samen met de ganzen richting de zon
Minuten vervagen geduldig, ach dat zijn we gewend
Als de regen onze aarde en vooral mijn bol verfrist

Spiegeltje, spiegeltje, hoe is het weerzien
Als ik mezelf nu in de ogen naakt durf te bekijken
Knipogend naar wie ik morgen mag zijn
Maar tevens ben ik angstig omdat ik opgemerkt heb
Dat het ijs tussen hem en mij nogal kraakt

En de stroming zegt:
‘Wanneer kom je er toch achter
Dat je nu net zoveel van jezelf mag houden
Dan dat ik van jou hou
Wanneer kom je er toch achter
Dat jij degene bent die zo hard gegroeid is
Dat alle wilde honden uit je huis verdreven zijn
Dat ik altijd dicht bij jou ben
En dat jij juist in bloei mag gaan staan… schatje’

De kleuren zijn aardend, de dagen intens
Een diversiteit aan dromen gestapeld op de plank
Ik heb me lang gekwetst gevoeld door afwijzing
Maar in feite deed ik dat zelf

En de stroming zegt:
‘Wanneer kom je er toch achter
Dat je nu net zoveel van jezelf mag houden
Dan dat ik van jou hou
Wanneer kom je er toch achter
Dat jij degene bent die zo hard gegroeid is
Dat de wilde honden allemaal uit je poppenhuisje verdreven zijn
Dat ik altijd dicht bij jou ben
En dat jij vandaag in bloei mag gaan … Leine’

© Madeleine Oppelaar
Closure 08-11-13, 01:48 uur
Gelieve niet kopiëren zonder schrijftelijke toestemming. Dank!


Een reactie plaatsen

Vriendschap

Photo in copyright by Madeleine Oppelaar. Do not copy without permission.

Photo in copyright by Madeleine Oppelaar. Do not copy without permission.

Vriendschap

Vriendschap is speciaal
Een teken gevend van begrip
Een klik van niet zo maar
Een roep ‘jij mag gewoon jij zijn’
Het gevoel van geven
Een arm om je heen
Van je hoeft het niet alleen
Vriendschap is speciaal

 

Samen op reis gaan met het woord ‘houden van’
Een stevig bouwwerk van jaren en stenen
Totdat een fundering wegvalt
En het bouwwerk in zijn geheel langzaam scheef gaat staan
Je wilt het nog angstig bijeenhouden
Maar na de eerste verwonding achter in de rug
Weet je dat de scheidingslijn tussen beide
Al eerder is neergezet

Ergens voelt het openen van de draaideur als een opluchting….
Als een vernieuwende vorm naar vrijheid
Het gaat je goed!
Bedankt…

© Madeleine Oppelaar
4 November 2013. Closure 21:14 uur.
Gelieve niet kopïeren. Dank!


1 reactie

Een liefdevolle souvenier en het rupsje

ruspje

‘Een liefdevolle souvenier en het rupsje’

Zondag 6 Oktober 2013

He even lekker fris gewandeld. Natuurlijk naar de krachtplek geweest en languit gelegen in het gras. Een fijn moment.
Het was een dag van hevige emotie. Dat wel. Dit kan zeker voorkomen juist tijdens deze dagen van het afmaken maar zeker ook voor de transformatie gangen die nu gaan volgen de komende tijd. Emoties zijn de beste vertellers, dus hebben we vandaag hen toch maar eens weer de volle loop gelaten. Het mag gaan. De blz van ook dit verhaal mag om worden geslagen naar een nieuw hoofdstuk, naar een ander licht. Een andere frequentie. Het mag en kan me niet meer kwetsen. Hij mag me niet meer kwetsen. Deze gijzeling is voorbij. Het is genoeg. Het is goed zo! Vrede mag er nu komen. Echte vrede. Een vrede met hem (dank je P). Een vrede met mezelf. Maar zeker ook met wat er is gezegd en wat ik van binnen heb gevoeld … op afstand gedragen en meegemaakt heb.
Waarom iets nog liefdevol vasthouden als een souvenier in een tas, dat allang geen souvenier meer blijkt te zijn, maar slechts als een bloknoot voor de dagelijkse boodschap bij Jan nog fungeert? Het was een energie tussen beide wat toen zeer fraai was. Een gevoel wat zeker het thuiskomen bij zich had. Bij mij althans. Het ging vanzelf. Dit had ik bij iemand immers nooit eerder gevoeld. Een zelfde en kloppende energie. Een gevoel dat past als het glazen muiltje van Assepoester. Een bijzonder houden van. Het één en klik gevoel. Herkennen jullie dat?
Dit wilde ik zo lang mogelijk bij me houden. Hier hield ik van. Ik geloofde zeker in wat we aan het doen waren. Het was ook persoonlijk voor mij geworden en veel van betekenis. Ik zag het, ervoer het en las elke gebeurtenis tijdens zo’n avond. Ik begreep het. Ieder gaf zijn eigen pure invulling wat betreft inbreng. Ik als een trouw ‘theelepel vrouwtje’ met af en toe een passend gedicht op het einde, hij als toegewijd schalenspeler, de bewoners als trouwe ontvangers. Het was een mooi, respectvol en puur tafereel nogmaals.
Is het toch dan weer het bekende hokjes verhaal? Even mijn mooie gedachten van gisteren terughalend (facebook 5-10-13; ” Ver voorbij het grindpad van de bekende opgelegde hokjes goed en fout, zuur en zoet, meningen en (ver)oordelen, bevindt zich een open plek … een oase van licht… juist daar ontmoet en omhels ik jou graag met al mijn liefde … in liefde! “ 😉 ). Eigenlijk wel. Waarom is het toch he, wat je verloren hebt, wat je het liefste had, toch ook weer het liefst zo snel mogelijk aangevuld/ terug in de armen wil zien? “Ben ik dan toch zo’n ‘hokjes geest’? “, bedacht ik me net…
Als dit zo het geval was geweest, had ik nu zeker wel een andere geliefde gehad. Diverse hebben interesse getoond, meer dan dat. Maar ik bleef maar aan diegene hangen omdat hij zo vertrouwd voelde. Het paste! Ik wilde het liefste eigenlijk bij hem zijn. Hij echter niet. In veel dingen zijn we gelijk!
Ook mijn gevoel naar hem bleef ik trouw. Vooral in het hemelse. Veel zo gedeeld met elkaar. Via de telepathische weg. De één zeer bewust (zo herinner ik me alles, zelfs de kleuren, symbolen, enz), de ander meer in het onderbewust zijn.
Ik hou van hem onvoorwaardelijk. Alleen hij mocht het doosje openen. Een bepaald doosje dat ik niemand eerder toevertrouwd had. Een doosje dat voor anderen écht gesloten bleef. Eerder was dit openen namelijk nog veel te pijnlijk. Het was de doos van verwerking en heling. De doos van het hart en ziel. Het weer één in geheel worden. Heel met jezelf! Een prachtig cadeau …

Het mooie is wel dat ik de liefde voor de klankschalen, want hier gaat het grotendeels over, zelf heb opgepakt en verder mee ben gegaan. Inmiddels geef ik ook massages, al op een andere wijze (& andere doelgroep) maar met dezelfde liefdevolle intentie.
Te afhankelijk bezig was ik zeker wel degelijk, was mijn eigen oordeel vandaag (al heb ik veel pijn voor lief genomen en woorden naar hem toe ingeslikt, veel geslikt en dat zeker ook toegelaten). Ik heb onbewust bij de ander een ketting omgelegd (ook bij mezelf). Het bekende verwachtingspatroon. Van vul jij het nu maar eens in! Fout dus. Een controle wat niet werkt/ nooit kan werken. Helemaal omdat hij het niet waar wil maken en liever het pad van het alleen zijn en vrijheid wil belopen. Terwijl hij ook van deze bepaalde klik afweet. Natuurlijk is het zijn keuze. Net zoals mijn keuze nu ook is om de bladzijde voorgoed te keren en vrede te maken.
Madeleine is de Madeleine van voorheen niet meer. Ze zit er heel anders bij dan als twee jaar geleden. Ze hoeft niet meer te springen en te verzuren. Ze hoeft anderen niet te pleasen, om maar hen gelukkig te zien (en dan ook zo gelukkig te zijn). Het kleine meisje is niet meer. Ze is gegroeid. Ze is volwassen. Ze is gelukkig in en met haar eigen manier van zijn. Ze heeft inmiddels keihard gewerkt, veel verwerkt – bewust geworden – en zaken in een positief licht weten te brengen. Voetje voor voetje. Seconde naar dag. Van bloem tot regenboog. Puur uit kracht en eigen liefde. Liefde voor zichzelf. Liefde voor de ander. Maar vooral in liefde met mezelf.
Pas nu zal de deur echt open gaan. De klink is inmiddels gevonden. Zijn richting ook. Dat van naar mezelf!

Tijdens het verhaal en emotie, heb ik me ook zitten verbazen van alweer een prachtig natuurfilmpje. Ik zat aan het water, onder een berk en zag een klein piep rupsje bezig, verdwaald aan draad en tak. Het waaide wat. Hij kwam met veel spartelen en hard werken toch nog boven. Wat een geduld! (het tafelreel duurde ongeveer een uur). Prachtig. He he moet het kleine prul wel gedacht hebben. Waarschijnlijk heeft hij toch nog een lekker en sappig blaadje gevonden. Ineens was hij namelijk uit het oog verdwenen.
Zo is het leven eigenlijk ook. Wij zijn eigenlijk dat rupsje. Je spartelt en je spartelt maar komt telkens op je eigen unieke wijze toch ook weer boven. Je komt op de plek waar je mag zijn aan. Een bepaalde bestemming, een tussen station. Daar mag je lieflijk opdrogen na de tocht der tochten en daar tot het volgende hoofdstuk verder leven. Een unieke zwemtocht waarbij jij dus zelf de vinnen mag vinden of ontwerpen mag. Zelfs het licht uit de ramen. Telkens opnieuw! Alles in het zicht – in alle rust – van de open plek en haar oase.

‘Leine.


Een reactie plaatsen

Het weten van een tweelingziel

Gisteren was het een bijzondere dag (De 8-8-8 Poort). Ik heb de energie wat ik gisteren duidelijk mocht ervaren geprobeerd om op doek te krijgen. Titel: “The Energy Of Love". . Thema: De 8-8-8 Poort… 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt. Datum: 09-08-2015. Tijd close: 14:48 uur. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met beeldende groet, Madeleine.

Gisteren was het een bijzondere dag (De 8-8-8 Poort). Ik heb de energie wat ik gisteren duidelijk mocht ervaren geprobeerd om op doek te krijgen. Titel: “The Energy Of Love”. . Thema: De 8-8-8 Poort… 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt. Datum: 09-08-2015. Tijd close: 14:48 uur. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met beeldende groet, Madeleine.

Het weten ….
Als je werkelijk tweelingzielen van elkaar bent, dan weet je hele lichaam dit. Het is doordrenkt van dit weten. Een fontein van licht is wat je kunt ervaren wanneer je lichamelijk samensmelt. Het mentale lichaam wordt namelijk doordrenkt met extatische energie. Tweelingzielen hebben een enorme aantrekkingskracht tot elkaar, je kunt eigenlijk alléén maar versmelten. Deze versmelting is niets anders dan de versmelting van de zielen, die zich via het lichaam met elkaar verbinden. Het is een bundeling van energie, van krachten, die elkaar aantrekken via de geslachtsdelen.

De seksualiteit tussen tweelingzielen is naast primair, rauw ook hoog spiritueel en dus ‘Goddelijk’. Je kunt tijdens het vrijen ervaren totaal vanuit je instinct te ‘handelen’, er is sprake van totale overgave. Zowel energetisch als aards! Je voelt elkaar feilloos aan en het ritme van jullie heilige harten klopt gelijktijdig. Alle barrières, alle schaamte valt weg.
Door deze fysieke verstrengeling/versmelting hoef je (ook) niet te praten met elkaar, omdat woorden de intense beleving tekort zou doen. Er is dus eigenlijk sprake van een seksuele, heilige samensmelting die je nooit eerder op deze manier hebt (mogen) ervaren.
Indien je met elkaar samensmelt, in liefde en volledige acceptatie, kun je ook ervaren diep in elkaars ogen te kijken tot alles vervaagt. Dit is een vorm van osmose, waarbij energie wordt overgedragen van de één op de ander en vice versa. Daarom communiceer je in eerste instantie via de ogen en niet via andere lichaamsdelen. Immers, de ogen zijn de poort naar de ziel.

Tweelingzielen zijn één en waren altijd (al) één, maar wanneer zij fysiek samensmelten, worden ze (weer) één ziel. Hierdoor zou je kunnen ervaren niet meer te weten ‘wie nu wie is’. De individualiteit houdt op te bestaan, je bent één met de ander en je voelt deze eenheid.

Als deze oneindige liefde verbonden is met het hart en als de lagere instincten worden overwonnen, dan vindt er een transformatie in het bewustzijn plaats.

Groet,
Madeleine.