AVurVeda

'Gewoon omdat jij… jij mag zijn….!'


2 reacties

Diepe wateren en zwanen

zwaan

Diepe wateren en zwanen

Zwanen zijn er ook om ze weg te laten drijven. Ook al lijken ze nog zo mooi, vol liefde, hebben ze je oneindig lief in het ‘Hemelse Licht’. De diepe wateren zijn allemaal in vertrouwen genomen en zijn idem net zo diep ervaren de afgelopen jaren. Haar totale lengte is afgelegd (of zelfs meer). Nu is het tijd geworden voor een andere route. Ik mag de vleugels pakken en wegvliegen. Ik laat de keuze dit keer niet meer bij jou, maar bij mezelf. Ik hou van je, maar ‘het houden van’ dat is blijkbaar niet genoeg om jou te kunnen overtuigen dat mijn pure hart meer zegt dan enkel ‘ik hou van jou!’………

In liefde,
Madeleine.

Wanroij, 12 Februari 2016 (23:30)

Advertenties


4 reacties

Een Afscheid Nooit Gewild…

Nieuw werkje. Titel: “Love Vibration”. Thema: Beeld uit meditatie 8-8-8; Trilling. 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt. Datum: 11-08-2015. Tijd close: 20:20 uur. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met beeldende groet, Madeleine.

Nieuw werkje. Titel: “Love Vibration”. Thema: Beeld uit meditatie 8-8-8; Trilling. 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt. Datum: 11-08-2015. Tijd close: 20:20 uur. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met beeldende groet, Madeleine.

‘Een Afscheid Nooit Gewild’

Bijzondere dagen zijn het wederom in november. De dagen zijn mooi maar intens inhoudelijk qua beeld en toereiking. Het voelt hier nu voor mij als een soort van innerlijk stormvloed kanaaltje wat maar in mijn rug blijft porren. Een kanaaltje wat je recht op een truttig bankje neer zet. ‘Van juffie, het is nu tijd, je kunt het, doe er wat mee!’ ‘Laat het maar naar je toe stromen en laat het (uit)eindelijk echt van je afglijden!’ Noem het maar voor het gemak, ‘het loslaten van opnieuw een schorslaagje van jouw eigen Berken boompje.’ Of het schoffelen door de herfstbladeren met de voetjes op een verlaten bospad. Blad na blad…. Blad na blad…. Blad na blad…. De rode en gouden kleuren zijn de meest voedbare (de meest dierbare) die steeds voorop geraken. Nu ook weer….

Situaties komen naar voren waarvan je denkt: ‘Jeetje minee, hier heb ik al zoveel tijd aan besteed en toch vrede mee gemaakt?’ Zo ook kwam 24 en 25 november 2011 toch weer even nader tot het licht. Dit werd gespiegeld na een weigering van een simpel vriendenverzoekje. Ik mag schijnbaar toch nog wat afmaken, wat ik eerder was vergeten. Iets vermelden wat nog meer de punt op de i mag brengen….

Ineens zie ik mezelf weer staan in de kring tegenover jou en de bewoners waarmee ik toen werkte. Het was de laatste klankschalenavond. Het mooie moest stoppen bij ons vanwege de financiële misère toestand op het instituut. Een donkerte die wij zelf niet hadden veroorzaakt. Maar waardoor wel de mooie, en zovele waardevolle dingen, toen moesten wijken. Pijnlijk, maar vooral toen boos makend. Bedrogen aanvoelend. Een onzekere tijd was het toen voor ons allemaal. Zeker ook voor mij. Het mooie instituut was ineens niet mooi meer maar onveilig voor mij geworden. Mijn vertrouwen was geschaad, en ik was eerder op het persoonlijke vlak al zo gewond geraakt.

We hadden allemaal elkaars handen vast. Ik had het zichtbaar moeilijk. Voelde mij heel moe gestreden, alleen staand, zwaar gefrustreerd, tegen de muur gezet én vooral verdwaald. Niet alleen een bepaald verdwaald zijn in een ruimte waar ik eigenlijk niet meer wilde vertoeven. Maar ook een moeilijk hebben wat uiteindelijk het einde zou betekenen (een einde waar ik niet achter stond), en waarop een afscheid zou volgen. Een afscheid nooit gewild. Een afscheid wat ik ook niet kon tegen houden. Maar toch nog lang geprobeerd hebbend. Ver over al mijn grenzen uitgeweken. Uit liefde. Juist ook omdat het raakte. Diep raakte. Het was namelijk een deel van mij geworden. Zag haar werking en haar werkelijke waarde.

De bewoners vertelde één voor één op hun manier hoe mooi ze de klanken hebben gevonden en bedankte jou als de toegewijde meneer met de ‘koperen bakjes’, elkaar, mij, voor het mooie samen zijn. Een prachtige uiting van een bijzonder delen wat we toch een dikke anderhalf jaar ruim op de Donderdagavond met elkaar mochten ervaren. Dit ontroerde mij en jou zichtbaar ook.
Het was ook altijd bijzonder van stilte en warmte. Telkens een unieke waarneming. Zo had ieder zijn eigen persoonlijke kleur. De één uitte dit in gebaar en door een zichtbaar blosje op het gezicht of door een waardig in zichzelf gekeerd zijn. De ander maakte bijvoorbeeld de klanken af door ‘zachtjes’ monotoon de stem te verheffen. Een mooi iets wat ook zeker plaats mocht hebben. Mijn lieve God, wat hield ik toch van deze avond! Zo mooi van eenvoud. Zo mooi van liefde. Zo harmonieus én welkom…. Zo waardevol. Het is een reizen naar jezelf toe en tevens in jezelf, laag na laag volgend. Telkens weer het mystieke naar voren brengend. Wat toch ook weer zichtbaar een eigen tijdloze ik vorm blijkt te hebben en wat zich ook steeds blijft ‘ontwikkelen.’ … Waar dan ook aanwezig.

Vlak na het laatste hand gebaar, van het komt goed (de verstilling blijft), liep ik nog even gelaten met je mee naar buiten, richting auto. Ik wilde je eigenlijk omhelzen, bedoelt als dank je wel, een soort van sluiting. Maar ook omdat ik van je hield. Uiteindelijk durfde ik het niet, spijtig, en liet het dan toch maar stuntelig bij dag. Iets wat me nog lang zou achtervolgen. Want het was niet naar mijn hart geëindigd.

Bang voor de brief die ik jou had overhandigd, liep ik daarna met een staart tussen de benen terug naar binnen. Ik hoorde je zachtjes wegrijden en wist het…. Jij zou strakjes bozig zijn en misschien mijn woorden verkeerd op gaan vatten. Mijn hart bonsde in mijn keel. De eerste tranen vielen.
Ik wist dat juist mijn ‘naïeve manier van uiten’ (wat ik uit pure onvoorwaardelijke liefde deed, maar ook vanuit een eigen echt bewust beleven) voor een lange en pijnlijke stilte zou gaan zorgen. Dat ‘de eens zo vriendelijke tekening op straat’, ‘van hoi’, voorlopig niet meer zou komen. Ik wist dat zich visueel een scheidingslijn gevormd had en dat ik deze niet zo maar kon uitwissen. Er zou zich snel nu een hard antwoord richting mij volgen, die mij tactvol op afstand zou houden. Ik had geschreven wat ik had geschreven, ik wilde rust en wilde op zelf onderzoek uit maar… had direct een ontzettende spijt. Ik wilde dit niet. Ik wilde geen ruzie met jou en wilde het liever gelijk ongedaan maken, het helder uitleggen. Zowel het vallen van de avond als de brief aan jou heb ik mezelf lang pijnlijk verweten. Zag dit als een persoonlijk falen. Als een steek laten vallen tijdens een ingewikkeld breiwerkje bij juffrouw Schuiten. Ik had namelijk mezelf afgewezen. Ik had een fout gemaakt!

Wat ik toen nog niet wist, is dat ik toen al indirect mijn eigen helingsreis had ingezet. Mijn eigen zoektocht naar mijn ware ik zijnde. Naar mijn eigen waarheid, geloof en liefde. Geheel in de IK vorm gezet. Los van alle inkadering, pijn, en al ‘het grootse en haar wereldse’ aanpraten. Klein, maar mooi van licht, en vooral eenvoudig. Precies wat ik al eerder in mijn gedicht ‘De Liefdesbron’ (wat notabene over een vlindertje gaat) had beschreven. Precies zoals ik ook ben….

Voor mij voelde jij als de ware. Puur omdat ik zoveel erkenning bij je zag en vond (telkens weer onverklaarbaar). Ik vernam een herkenbare energie. Iets wat ik nooit eerder bij iemand had ervaren. Al begreep ik toen nog niet waarom. Waarom ik toch die liefde voor jou zo intens beleefde zoals ik deed. Dit besef zou pas zich later gaan ontwikkelen. Dit gebeurde pas na het gedwongen en koud gezongen vaarwel van het instituut wat failliet was verklaard. Want ja… ook dat kreeg ik nog eens te verwerken. Een ontslag. Nog een afscheid wat ik niet wilde. Voor hen was ik waarschijnlijk niet meer nog als het appeltje wat verkeerd van richting in het mandje lag. Maar voor mij was de appel qua inhoud de ster. Namelijk mijn ziel licht. Het was het werk wat paste. Het was voor mij het stralende dakkapel boven het hoofd gehesen. Als één sterk verbonden zijn met mij.
Het ontslag had dus voor een lange periode mijn innerlijke vlam uitgeblazen (jaren later ontving ik het licht terug tijdens een astrale reis doordat ik de ‘Heilige Graal’ boven het hoofd mocht ontvangen…).
In het jaar 2011 heb ik veel afscheid moeten nemen. Eerst had ik mijn scheiding eind Juni (een relatie van een dikke 21 jaar), toen de klankschalenavond, het afscheid met jou, afscheid van de groep, afscheid van het instituut. Alles zo’n beetje wat ik lief had, waar ik van hield, en waar ik in geloofde viel weg. Iedereen nam maar aan dat ik sterk was maar in stilte was mijn hart in tweeën gespleten en mocht ik vooral het vreugdepalet in mijn eentje heropvoeden. Mocht ik vooral het vertrouwen in mezelf terugvinden. Mezelf (opnieuw) lief proberen te vinden….

Inmiddels woon ik alweer 4 jaar en heerlijk vrij en gelukkig in Wanroij. Nog steeds in het kleine knibbel en babbelhuisje tussen de weilanden, vlakbij bos en heide. Veel is er verandert. Ik ben verandert. Mijn leven is verandert. Maar mijn liefde voor jou niet. Op dit moment voel ik me vooral erg kwetsbaar als ik dit allemaal opschrijf en het opnieuw moet herbeleven. Voor eventjes zit ik weer in de dagen van toen en valt het gevoel van machteloosheid weer binnen in huis. Ik heb het koud en heb vooral nu een sterke behoefte aan warmte. Hartenwarmte. Heb zo’n behoefte om echt met jou te kunnen praten. Zodat je echt luistert en mijn stem hoort, in plaats dat van jezelf (en zo die van mij maar blijft gijzelen). Pas dan kan ik in overgave raken en mijn hart volledig openen naar jou zodat een nieuw begin eindelijk mag ontstaan. Dan pas kan ik opengaan en ontvangen. Pas dan kan ik jou toelaten….

Dus praat met me. Maak het open! …
Ik hou van je…

‘Leine.
Wanroij, 28 November 2015
Time closure: 22:01 uur

——————-//———————-

Persoonlijke woorden zijn geschreven door Madeleine Oppelaar. In
copyright van © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder schriftelijke toestemming. Hiervoor onze dank!


Een reactie plaatsen

Een Papieren Vingerhoed

papieren vingerhoed
‘Een Papieren Vingerhoed….’

Wat is een vriendelijk vriendenverzoekje nu op facebook? Niet meer als een klein en vaag papieren vingerhoedje. Een rode kraal erbij op het telraampje die we nog kennen van tijden op de basisschool, een luchtig pannenkoekje uit de hapjespan van mams gebakken. Meer niet. Mijn verzoek naar jou was vriendelijk van gebaar. Gestuurd na een komische situatie waar ik nog dagen van in een deuk heb gelegen. Het bracht me even naar enkele jaren terug (toen was ik ook al zo wakker weet je nog?). Zo gaan die dingen. Je wordt dan een sentimenteel schaapje zo gezegd. Menselijk ook toch, ‘even kind zijn…?’ Het snoepje voor de ziel zo geheten.
Het is niet zo dat ik allerlei berichten zou plaatsen bij je (of dingen bloot zou geven/ leggen), voor jouw deur in een tentje zou bivakkeren of sterker nog, jou om een ring zou vragen. Waarom zou ik dat doen? Ben je hier dan echt bang voor? Dit is dan echt een beeld creërend wat zeker niet klopt. Een beeld wat mijn hart raakt. Dit betekend dat jij van een mug een olifant aan het maken bent geweest. Ergens bang voor bent waar geen sprake van is. Nooit is geweest, bedoelt en nooit is gedaan.
Neen, het verzoek was een simpel teken van ‘ik mag je en nodig je uit om in de kring plaats te nemen.’ Mijn wereldje is welkom voor iedereen om te bekijken. Het is een klein visueel kijkdoosje die voor de één warm en leerzaam is, voor de ander erkennend of helend, maar ook vooral een lach op het gezicht brengend (mijn onnozelheid en zelfspot wordt immers ook openlijk toegegeven). Niet in de vorm om maar lief en aardig gevonden te worden (ik hoef niet te springen). Maar meer in de zin, ‘je bent van harte welkom en het mag.’

Je bent nergens toe verplicht. Je mag me afwijzen. Hier ga ik zeker ook niet ontroostbaar over zijn. Laat het ook los. Het is klaar. Doe het ook niet nog een keer. Ergens weet je ook precies hoe het werkelijk zit. Maar toch ga ik je dit nu zeggen. ‘Facebook is een papieren vingerhoed!’

‘Leine.

 


Een reactie plaatsen

De ego, de pukkel, het uiltje en het jeu de boule spel’

Gisteren was het een bijzondere dag (De 8-8-8 Poort). Ik heb de energie wat ik gisteren duidelijk mocht ervaren geprobeerd om op doek te krijgen. Titel: “The Energy Of Love

Gisteren was het een bijzondere dag (De 8-8-8 Poort). Ik heb de energie wat ik gisteren duidelijk mocht ervaren geprobeerd om op doek te krijgen. Titel: “The Energy Of Love”. . Thema: De 8-8-8 Poort… 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt. Datum: 09-08-2015. Tijd close: 14:48 uur. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met beeldende groet, Madeleine.

‘De ego, de pukkel, het uiltje en het jeu de boule spel’
(het beroemde oorlogje spelen met het ego)

Lieve schat,
Wat een raar en genieperig ding is dat toch, dat vriendelijk uitziende valkuiltje wat het woord ‘Ego’ op zijn rug als een ‘pukkel’ met zich meezeult. Dat je daar dan toch weer met je zeven mijlslaarzen intrapt. Een valkuil wat je tot de richting van een tranenmeer brengt. Terwijl je weet dat het goed zit en dat de goddelijke (licht)liefde zowel voel als zichtbaar tussen ons vreugdevol haar lofzang thuisbrengt. Dat het ontvangen licht ook werkelijk thuis zijn betekent! Van ziel naar ziel, man en vrouw, onvoorwaardelijk. Waar dan ook je op deze aardebol bewegen zal! Het binnen komen klopt….!

Op slag zag ik de warmtevlam, van wat er is en wat er innerlijk zo in vertrouwen is opgebouwd, niet meer zitten. Wilde ik jou als het ware wegblazen als een gefrustreerd paardenbloempje. Of symbolisch gezien, de gaskachel die de afgelopen dagen hier maar niet aan wilde gaan.
Ver weg van mij. Klaar. Want jij was er niet. Jij kwam niet. Jij had besloten elders te willen vertoeven de komende dagen. Jouw goed recht, ook volledig in jouw eigen innerlijke wereld van zijn passend.
‘Ga maar vliegen lief uiltje (wijsneus)’, zei ik tijdens een wandeling. ‘Een Dag zin ongemeend makend’ van ‘bedankt voor alles, ga maar, stijg maar op.’ Terwijl het de vorige week juist zo mooi was gebleken. Wat zelfs mij tot dagen van extase gebracht had. Wat een gevoel aangewakkerd had, ‘van het smaakt naar meer.’ De zalm bij de sushi zo gezegd… De sushi wilde ik dus nu al tot me nemen en dat maakte mij onrustig. De beroemde valkuil met zijn pukkel.
Domweg nam ik al aan dat we nu samen de weg ‘der verwachting’ zouden belopen dit weekend. Het eindelijk beginnen wat de week ervoor zo zuiver in het zicht was gekomen. Het eindelijk beginnen wat de weet al zo lang weet.

De zelf aardse aangeprate verwachting van ‘ik wil zo graag, want wij horen bij elkaar…’ (wat we kennen uit eerdere relaties), speelde dus vrolijk het partijtje ‘jeu de boule’ mee. Eerst kwam het prachtige mengpaneel van nagenietende kleuren naar voren, daarna het vertelsel van ‘ja, ik kom, ja, ik wil’ in gedachten. Een soort van ongeduldige verplichting ‘het is tijd, zie maar dat je komt’.
Het rode balletje komt dicht bij het huis tot stilstand, maar klopt het werkelijk? Ben jij hier dan al echt klaar voor? Durf jij al over de brug te lopen? Mijn hart weet natuurlijk dat dit niet het geval kan zijn. Dat je nog met bepaalde dingen bezig bent. Dat je dingen ook juist op jouw eigen manier doen wil. Alleen en ver uit de bewoonde wereld gehouden. Ook jij wil diezelfde schoongeveegde lei. Mijn lei heb ik immers al eerder op geheel eigen wijze kunnen uitwissen.

Een verwachting van tijd heeft natuurlijk niets met het goddelijk licht te maken, maar is juist een aardse invulling zoals eerder gezegd wat met het brein geschreven is. Wat niet door de inkt van het warmtekanaal met de onderbuik is toegekomen. De verwachting is een ego gedachte (controle), van ‘ja, ik wil en dan jij ook.’ Een soort van ‘Kapitein Haak gevoel’. Een vastgrijpen wat ik juist heb afgeleerd in de loop der jaren en dus ook voor mijn gevoel nu niet klopt. Verzuren hoef niet. Ik hoef immers niet te bezitten, niet me vast te klampen. Want de liefde is er. Het vertrouwen is er. De ruimte. De vrijheid en het geborgen zijn. De stam van de boom en haar toereikende armen vol voedzame bladeren. De pure eenvoud van zijn. Thuis zijn. In liefde.
Het druk maken intrigeerde mij de afgelopen dagen. Wat me ook tot dit overzicht bracht. Het heeft me wederom tot een volgend transformatie licht in de ogen opgeleverd.
Het is enkel het willen weten van ‘wanneer jij komt’ en ‘wanneer jij mij in jouw ruimte welkom heet’ wat ik nu afleren mag. Als ik dit doe, vouw ik bewust de sleutel in overgave, als een juist opengaan, in jouw handen. Als de eeuwige bloem vormgegeven hoog aan het hemelrijk… boven onze aarde die wij zo liefkozen.

In liefde en licht,
‘Leine.

Wanroij, Woensdag 21 Oktober 2015. Closure: 12:12 uur.

Persoonlijke woorden zijn geschreven door Madeleine Oppelaar. In copyright van (c) Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder schriftelijke toestemming. Hiervoor onze dank!


1 reactie

Een gesloten deur

Nieuw werk. Voorlopige Titel: 'Iedereen Onder Vleugels Van Licht'. Thema: Er is voor iedereen een geborgen plek op aarde. 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt. Datum: 12-09-2015. Tijd close: 18:00 uur. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met beeldende groet, Madeleine.

Nieuw werk. Voorlopige Titel: ‘Iedereen Onder Vleugels Van Licht’. Thema: Er is voor iedereen een geborgen plek op aarde. 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt. Datum: 12-09-2015. Tijd close: 18:00 uur. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met beeldende groet, Madeleine.

Geborgen voelend in mezelf
Hier vind je de deur nooit gesloten
Maar is de acceptatie en liefde van het zelf
Als twee handen ineen als een hartvorm gegoten… ’

© Madeleine Oppelaar 17-09-2015. Tijd close 13:15 uur.

Een gesloten deur

Gisteren stond ik voor een gesloten deur. Mijn eigen deur wel te verstaan, door dat ik door onhandigheid mijn huissleutel was vergeten. Dit gesloten zijn, vol in het zicht van regenval, bracht me naar het gevoel terug van enkele jaren geleden. Een gevoel wat ik nu kan loslaten en mag transformeren. Een gevoel wat ik ook diep had weggestopt tot de dag van vandaag. Een emotionele speerpunt gegeven wat eerder diep in mijn ziel tot gebroken glas gespleten was (en zo zeker ook zijn diepe wonden had achter gelaten). Een gevoel van verlaten zijn, een staan met de rug tegen de muur, verdwaald, jezelf kwijtrakend… Het gevoel hebbend van dat alles als een wals door je vingers glipt (wat je ook niet kan tegenhouden, hoe je ook spartelt, hoe hoog je de lat voor jezelf ook weerlegt). Weg geloof, zekerheid, zeker zijn, liefde, mijn ik…. Een eens zo’n stevig bouwwerk als een grillig kaartspel nu gevallen. Een gevoel wat je tot een gedwongen afscheid brengt. Een afscheid nooit gewild. Een weggaan wat ook zeker niet in mijn eigen woordenbrij zal zijn geschreven maar wat mij wel tot de trektocht had toegewezen (een trektocht die ik dan ook zeker belopen heb en nu graag als cadeau in beeld gebracht zie). Het verleden bracht mij tot het begin van af zijn….. Of zoals we bij Monopoly zeggen, ‘ga terug naar start’. Let wel gegijzeld door de ‘pijnjas’ die is aangetrokken, die we tevens onderweg helemaal mogen proberen te ont-wikkelen. Wat na de vele geduldige kilometers, en vele genomen diepe wateren van herzien en anders bekijken, ook zeker lukt. Zelf noem ik het nu ‘de kiem van de wederopstanding.’ Een koerslijn uitgelegd richting een ‘Nieuw Begin’.

Toen ik gisteren voor de gesloten deur stond mocht ik de ‘gewezen pijn’ doorbreken, doormiddel van een glaasje in te tikken met de hals van een bezem. Juist om hiervan weer bewust te zijn. Bewust te worden. De ‘pijnjas’ kent immers geen pijnvracht meer. Het is enkel een verleden, een stofje, een licht wat toen heel anders stond. Nu sta ik immers recht!
Doordat ik letterlijk als figuurlijk door de blokkade heen moest (en tevens een glaszetter moest regelen om de ontstane schade weer te niet te doen), onderstreepte ik dit bewust. Door dit bewust zijn kon ik de jas voorgoed uittrekken en mijn rechte rug echt voelen. De afwijzing was weg. Ik stond voor mezelf op. Ik wilde graag naar binnen!
Bij mezelf voel ik me veilig en geborgen. Wacht ik niet af maar handel. Ik begrijp mezelf volkomen met de dingen die ik doe. Waarom ik ze doe en naar beleving invul- herschrijf. Het gevoel van toen leeft niet meer. Het stoomtreintje van Vertrouwen en Liefde toert nu met haar ‘IK wagonnetje’ zelfverzekerd maar vooral liefkozend over de rails van het NU leven.

Zonder het woordje jij-ik liefde, kun je niet bestaan. De liefde is jouw hart van de boom. Zonder liefde gaat de deur richting het kruipende licht niet open. Dan blokkeer je in feite jouw eigen grens overgang (dan wijs je jezelf af).

De verleden pijn is nu ter aarde gelegd. Wijs hebben we van haar mogen leren. Het vernieuwende SEIN-signaal wordt mooi zichtbaar op een eerder beschreven plek.

In mijn pure zijn zet ik nu de eerste stapjes vredig op de oase plek. Klaar om de handen ineen te vouwen als één vormend hart van licht. In de meest kwetsbare maar diepste vorm van ZIJN.

Als Madeleine Oppelaar, mezelf, groet ik graag JOU!

Wanroij, 17 september 2015
Closure 16:38 uur.

Verboden te kopiëren zonder toestemming. Woorden zijn in copyright van © Madeleine Oppelaar. Hiervoor dank!


2 reacties

Liefdesbrief

"Let There Be Light" Datum: 26 -8 – 13 Closure: 18:55 PM Oliepastelkrijt 54 x 36 cm (c) Madeleine Oppelaar. Gelieve niet kopieren zonder toestemming. Dank! Een zonnegroetje, Madeleine.

“Let There Be Light”
Datum: 26 -8 – 13
Closure: 18:55 PM
Oliepastelkrijt
54 x 36 cm
(c) Madeleine Oppelaar.
Gelieve niet kopieren zonder toestemming. Dank!
Een zonnegroetje,
Madeleine.

Zaterdag 28-12-13

Lieve Madeleine,
Wat hou ik toch van je! En wat heb je het toch nu eventjes moeilijk zo richting het uiteinde. Och och och, meisje toch. De koorden zijn nu los, dat heb je goed gedaan. Jij en hem staan nu beide alleen. Maar waarom toch die tranen? Droog ze snel, hij is het vocht niet waard als hij de werkelijke liefde, die er inderdaad is, niet wil zien. Zorg dat je nu verder over in liefde gaat, jezelf zo liefhebt dat je het van binnen voelt … ‘ík kan deze transformatie maken en volg en vertrouw weer volledig op mijn eigen hart.’ Jouw hart voelt nu nog wat pijnlijk aan, maar zal spoedig heel zijn en zijn eigen unieke ritme laten horen. Dit zal op een vertrouwde plek voor jou zijn, een plek waar mensen wel jouw bijzondere wijze van warmte geven waarderen. Jij zult dit keer anders zijn. Jouw energie is namelijk anders. Je wordt niet meer lastiggevallen door hem voorlopig. Al zal hij zo af en toe ver af in het zicht zijn, om jou stiekem op zijn manier te bewonderen. Bewondering, al zegt hij dit niet, heeft hij voor je. Tijdens die momenten zal je eventjes pijn voelen. Het is slikken en moeilijk. Beide weten jullie het, maar het leven gaat door. Jij gaat een mooie toekomst tegemoet Madeleine. Met een liefde wat eindelijk in evenwicht raakt. Jij zult in evenwicht zijn, goed de grenzen aangevend, duidelijk en ‘to the point.’ Met al jouw talenten zal je het druk krijgen, nog meer zullen ze naar de voorgrond komen. Je bent nu vrij van blokkades. De vleugels heb je nu gekregen en eerlijk verdient. Denk nu niet aan hem, haal hem van het voetstuk, en zet jezelf weer vooraan! Jij hebt nu duidelijk al jouw pure liefde getoond, en dingen moeten dragen van hem, die hij astraal op jouw bordje en schouders gelegd had. Dit mag niet! Dit hoeft ook niet meer! De karma is opgelost en los van jullie nu. Hij mag pas nu terugkeren als de tijd hier rijp voor is. En als hij jouw liefde echt kan aanvaarden, zijn eigen les heeft geleerd. Madeleine, leef nu jouw dagen in het zonnetje, jouw bijzondere kracht van warmte geven. Jij bent en mag voor vele de zon zijn. Dat ben je ook zeker voor mij! Wanneer gaan we weer springen door plassen?
Heb het mooi, maak het goed, gedraag je in jouw pure zijn vel. Laat de bijzondere vlam jou nooit meer ontnemen. Vlieg nu weg zoals de vlinder in nacht en daglicht, vlieg in het licht van God. Een teken gevend van onvoorwaardelijke liefde. Volg haar stappen en pad maar volg ze op jouw eigen unieke manier.

Warme groet,
‘Leine.


1 reactie

Een liefdevolle souvenier en het rupsje

ruspje

‘Een liefdevolle souvenier en het rupsje’

Zondag 6 Oktober 2013

He even lekker fris gewandeld. Natuurlijk naar de krachtplek geweest en languit gelegen in het gras. Een fijn moment.
Het was een dag van hevige emotie. Dat wel. Dit kan zeker voorkomen juist tijdens deze dagen van het afmaken maar zeker ook voor de transformatie gangen die nu gaan volgen de komende tijd. Emoties zijn de beste vertellers, dus hebben we vandaag hen toch maar eens weer de volle loop gelaten. Het mag gaan. De blz van ook dit verhaal mag om worden geslagen naar een nieuw hoofdstuk, naar een ander licht. Een andere frequentie. Het mag en kan me niet meer kwetsen. Hij mag me niet meer kwetsen. Deze gijzeling is voorbij. Het is genoeg. Het is goed zo! Vrede mag er nu komen. Echte vrede. Een vrede met hem (dank je P). Een vrede met mezelf. Maar zeker ook met wat er is gezegd en wat ik van binnen heb gevoeld … op afstand gedragen en meegemaakt heb.
Waarom iets nog liefdevol vasthouden als een souvenier in een tas, dat allang geen souvenier meer blijkt te zijn, maar slechts als een bloknoot voor de dagelijkse boodschap bij Jan nog fungeert? Het was een energie tussen beide wat toen zeer fraai was. Een gevoel wat zeker het thuiskomen bij zich had. Bij mij althans. Het ging vanzelf. Dit had ik bij iemand immers nooit eerder gevoeld. Een zelfde en kloppende energie. Een gevoel dat past als het glazen muiltje van Assepoester. Een bijzonder houden van. Het één en klik gevoel. Herkennen jullie dat?
Dit wilde ik zo lang mogelijk bij me houden. Hier hield ik van. Ik geloofde zeker in wat we aan het doen waren. Het was ook persoonlijk voor mij geworden en veel van betekenis. Ik zag het, ervoer het en las elke gebeurtenis tijdens zo’n avond. Ik begreep het. Ieder gaf zijn eigen pure invulling wat betreft inbreng. Ik als een trouw ‘theelepel vrouwtje’ met af en toe een passend gedicht op het einde, hij als toegewijd schalenspeler, de bewoners als trouwe ontvangers. Het was een mooi, respectvol en puur tafereel nogmaals.
Is het toch dan weer het bekende hokjes verhaal? Even mijn mooie gedachten van gisteren terughalend (facebook 5-10-13; ” Ver voorbij het grindpad van de bekende opgelegde hokjes goed en fout, zuur en zoet, meningen en (ver)oordelen, bevindt zich een open plek … een oase van licht… juist daar ontmoet en omhels ik jou graag met al mijn liefde … in liefde! “ 😉 ). Eigenlijk wel. Waarom is het toch he, wat je verloren hebt, wat je het liefste had, toch ook weer het liefst zo snel mogelijk aangevuld/ terug in de armen wil zien? “Ben ik dan toch zo’n ‘hokjes geest’? “, bedacht ik me net…
Als dit zo het geval was geweest, had ik nu zeker wel een andere geliefde gehad. Diverse hebben interesse getoond, meer dan dat. Maar ik bleef maar aan diegene hangen omdat hij zo vertrouwd voelde. Het paste! Ik wilde het liefste eigenlijk bij hem zijn. Hij echter niet. In veel dingen zijn we gelijk!
Ook mijn gevoel naar hem bleef ik trouw. Vooral in het hemelse. Veel zo gedeeld met elkaar. Via de telepathische weg. De één zeer bewust (zo herinner ik me alles, zelfs de kleuren, symbolen, enz), de ander meer in het onderbewust zijn.
Ik hou van hem onvoorwaardelijk. Alleen hij mocht het doosje openen. Een bepaald doosje dat ik niemand eerder toevertrouwd had. Een doosje dat voor anderen écht gesloten bleef. Eerder was dit openen namelijk nog veel te pijnlijk. Het was de doos van verwerking en heling. De doos van het hart en ziel. Het weer één in geheel worden. Heel met jezelf! Een prachtig cadeau …

Het mooie is wel dat ik de liefde voor de klankschalen, want hier gaat het grotendeels over, zelf heb opgepakt en verder mee ben gegaan. Inmiddels geef ik ook massages, al op een andere wijze (& andere doelgroep) maar met dezelfde liefdevolle intentie.
Te afhankelijk bezig was ik zeker wel degelijk, was mijn eigen oordeel vandaag (al heb ik veel pijn voor lief genomen en woorden naar hem toe ingeslikt, veel geslikt en dat zeker ook toegelaten). Ik heb onbewust bij de ander een ketting omgelegd (ook bij mezelf). Het bekende verwachtingspatroon. Van vul jij het nu maar eens in! Fout dus. Een controle wat niet werkt/ nooit kan werken. Helemaal omdat hij het niet waar wil maken en liever het pad van het alleen zijn en vrijheid wil belopen. Terwijl hij ook van deze bepaalde klik afweet. Natuurlijk is het zijn keuze. Net zoals mijn keuze nu ook is om de bladzijde voorgoed te keren en vrede te maken.
Madeleine is de Madeleine van voorheen niet meer. Ze zit er heel anders bij dan als twee jaar geleden. Ze hoeft niet meer te springen en te verzuren. Ze hoeft anderen niet te pleasen, om maar hen gelukkig te zien (en dan ook zo gelukkig te zijn). Het kleine meisje is niet meer. Ze is gegroeid. Ze is volwassen. Ze is gelukkig in en met haar eigen manier van zijn. Ze heeft inmiddels keihard gewerkt, veel verwerkt – bewust geworden – en zaken in een positief licht weten te brengen. Voetje voor voetje. Seconde naar dag. Van bloem tot regenboog. Puur uit kracht en eigen liefde. Liefde voor zichzelf. Liefde voor de ander. Maar vooral in liefde met mezelf.
Pas nu zal de deur echt open gaan. De klink is inmiddels gevonden. Zijn richting ook. Dat van naar mezelf!

Tijdens het verhaal en emotie, heb ik me ook zitten verbazen van alweer een prachtig natuurfilmpje. Ik zat aan het water, onder een berk en zag een klein piep rupsje bezig, verdwaald aan draad en tak. Het waaide wat. Hij kwam met veel spartelen en hard werken toch nog boven. Wat een geduld! (het tafelreel duurde ongeveer een uur). Prachtig. He he moet het kleine prul wel gedacht hebben. Waarschijnlijk heeft hij toch nog een lekker en sappig blaadje gevonden. Ineens was hij namelijk uit het oog verdwenen.
Zo is het leven eigenlijk ook. Wij zijn eigenlijk dat rupsje. Je spartelt en je spartelt maar komt telkens op je eigen unieke wijze toch ook weer boven. Je komt op de plek waar je mag zijn aan. Een bepaalde bestemming, een tussen station. Daar mag je lieflijk opdrogen na de tocht der tochten en daar tot het volgende hoofdstuk verder leven. Een unieke zwemtocht waarbij jij dus zelf de vinnen mag vinden of ontwerpen mag. Zelfs het licht uit de ramen. Telkens opnieuw! Alles in het zicht – in alle rust – van de open plek en haar oase.

‘Leine.