AVurVeda

'Gewoon omdat jij… jij mag zijn….!'


Een reactie plaatsen

Los

LOS
Loslaten, hoe doe je dat? …’

Titel ‘Tranen, Niet Alleen Van Mij’ Datum: 03 -09 – 13. (c) Madeleine Oppelaar


Het verleden los van je maken is niet gemakkelijk. Je zet het niet zomaar langs de weg zoals de kilobak op woensdag.  Het is ook geen wedstrijdje van snel de eindstreep halen. Hier gaan enkele jaren echter overheen. Laag na laag. Steeds dieper, steeds verder. Totdat je aan de overkant van het zwembad gekomen bent en dat gewezen wonden niet langer meer jouw leven lijken te bepalen. Je kunt weer genieten van alles om jou heen.
Veel heeft er bij mij overhoop gestaan. Bijna alles waar ik zo’n beetje van hield, waar ik zoveel vertrouwen in had, zowel werk als in de mens, als mezelf, gleed weg als stuifmeel door de vingers, toen ik mijn geliefde baan verloor door een reorganisatie op het instituut waar ik toen werkzaam was. Ruim zeven jaar heb ik erover gedaan om mijn vertrouwen weer helemaal terug te vinden en om alles los te kunnen laten wat mij zoveel pijn gedaan had.
Nu kan ik zeggen dat alles weer in balans is en dat ik vrede heb. Alles is los en het voelt nu aan dat het er echt niet meer toe doet. Een mooie witte vredesduif bevestigde mij dit onlangs nog tijdens een concert waarbij ik aanwezig was. Ik kon enkel alleen nog maar genieten. Dit was voor mij een heerlijk ‘aanwezig zijn.’ Ook de uil die afgelopen maandag in de vroege morgen langszij mijn fietsje op kwam vliegen, vertelde mij ditzelfde verhaal. Vandaar het idee om over dit thema een artikel te wijden. Ook omdat ‘Loslaten’ een onderwerp blijkt te zijn waarmee ik enkele vrienden, en cliënten die mijn huiselijke praktijkje bezoeken, flink zie worstelen momenteel.


‘Het houden van kaartje’
Voor toeschouwers om ons heen lijkt het allemaal misschien zo klaar als een klontje en simpel. ‘Van laat het toch los’, ‘geef het toch op’. ‘Laat hem toch varen… enzovoorts. Maar helaas is loslaten net iets meer dan een veertje op je schouder dat je zo maar wegblazen kan. Het veertje is namelijk gelabeld aan het ‘houden van kaartje …!’
Door wonden, die door het ontslag en afwijzing weer opengereten waren, voelde ik mij een tijd lang net als een klein afgedaan appeltje. Ik voelde mij alleen gelaten en boos. (Terwijl ik altijd voor de ander klaargestaan had!). Pas tijdens deze periode leerde ik mijn werkelijke zelf kennen. Het was een kwetsbare tijd. Maar ook leerzaam. Alles werd door mezelf van buiten naar binnen gekeerd (en andersom). Juist doordat ik met mijzelf op reis was gegaan, mezelf als het ware heropvoedde. Ik was zowel moeder als kind. Alles passeerde de revue. Van peuter, kleuter, jongvolwassene tot aan het laatste gebeuren toe. Al snel zag ik de rode kerndraad. Gevoel van afwijzing was toch wel een ding wat steeds naar voren kwam. Ik zat daardoor graag in een hoekje en wachtte af. Door trauma was ik wantrouwend geworden en gaf ik me niet zomaar bloot aan de ander. Ik behield altijd een stukje afstand. Opmerkelijk nu misschien, juist omdat nu het tegenovergestelde blijkt. Ik blijk juist een heel open en toegankelijk mens te zijn. Het teruggetrokken meisje van vroeger bleek te zijn aangepraat en door mezelf aangenomen.
Tijdens mijn reis waren de sleutelwoorden liefde, geborgenheid & vertrouwen. Liefde voor jezelf …! Mijzelf kon ik immers niet langer blijven afwijzen! Bij mezelf voelde ik me veilig. Bij mezelf was ik veilig. Hierover heb ik ruimschoots geschilderd, geschreven en gezongen. Zo had ik mijn eigen mantra geschreven (‘ik hou van mezelf’) en zong ik deze dagelijks op diverse manieren en melodieën. Eerst voelt dit gek aan, omdat je dit van nature niet gewend bent. Dit hoor je immers niet van jezelf te zeggen, toch? Na een tijdje voelde ik de duidelijke werking van mijn mantra en werd ik me bewust dat ik toen eigenlijk helemaal niet van mezelf hield. Dit was de juiste spiegel die ik mezelf in de hand had gegeven. Hierdoor kwam alles in een stroomversnelling. In de natuur vond ik alle antwoorden op de vragen die ik hierover had en bouwde ik alles op tot de liefhebbende mens die ik nu ben en mag zijn.


Waarom is loslaten dan toch zo moeilijk?’
Laat het toch los joh, roept men als tranen niet meer lijken te drogen. Maar stoppen van iets te houden dat gaat niet zomaar op commando, toch? Dan geef je voor jouw gevoel ‘het controleren’ uit handen. Maar ook jouw passie. Jouw hart! Dat voelt heel onveilig aan. Maar vooral ook onzeker. Want dat wat je kwijtgeraakt bent voelde eerst juist zo vertrouwd aan. Dat was in jouw belevenis één met jou, en dat wil je eigenlijk in feite zo snel mogelijk weer stevig terug in jouw armen klemmen. Het is dus eigenlijk een soort van aanpraten. Van het hoort bij mij, het is van mij, hier blijf jij vanaf! (Puur omdat jou dit aangeleerd is.) … Dat andere klinkt maar onbekend en ver weg. Dat er elders een raam weer opengaat wil je eigenlijk niet. Je wilt de deur! Daar zou ook immers weer hetzelfde kunnen gebeuren. In feite vul je het van tevoren weer in en neem je daar dan afstand van, geef je het geen eerlijke kans; omdat je wantrouwend en bang voor herhaling bent (wederom die afwijzing).
Daarom zeg ik altijd dat het eerste stapje is voor het werkelijke loslaten, ‘leer eerst eens echt jezelf goed kennen!’ Ga met jezelf op reis en zoek naar de kern waarom dat het jou zo pijn doet, of waarom jij je hier juist zo angstig, boos of onzeker over voelt. Vaak heeft dit een diepere en andere laag. Dikwijls heeft het bijvoorbeeld te maken met verlatingsangst, jezelf niet goed genoeg vinden en angst voor afwijzen.


Kwetsbaarheid is kracht’
Leer eerst jouw eigen leermeester te zijn van jouw kwetsbaarheid! Dit klinkt moeilijk en naar misschien maar dat is het in feite niet. Hoe zou je je voelen als je een keertje echt nee zou moeten zeggen? Word je dan onrustig, ‘van oh jee- oh nee’, en ga je je dan toch weer snel aanpassen omdat je lief gevonden wil worden? (Je zet jezelf weer terug achter in de straat voor de ander; hij of zij is belangrijker). Welke kwetsbaarheid dek je dan af voor jezelf door je steeds maar weer aan anderen aan te willen passen? Waarom durf je het licht zelf niet te ontvangen? Of hou je juist een masker voor om altijd maar weer klaar te willen staan omdat het altijd zo is, uit gewoonte, en omdat het zo zijn moet voor je? Welke onzekerheid bescherm je dan door dit gedrag van altijd klaar te willen staan?
Of durf je nu toch juist openlijk nee te zeggen, ‘ik heb even genoeg aan mijzelf. Ik heb zelf al iets.’ Hoe voelt dat dan aan voor jou? Maakt het je angstig? Denk je dat je hierdoor iemand kwijtraakt? Gaan ze jou dan minder belangrijk vinden? Of maakt het je misschien juist boos omdat dan niemand voor jou thuis blijkt te zijn …?
Mijn antwoord op dit alles is eigenlijk heel gemakkelijk. Laat alle oude vertrouwde gedragingen maar eens gaan en laat het gewoon gebeuren, op je afkomen allemaal. Doordat we het allemaal steeds blijven invullen (door vooral angst, frustratie, aanpraten, schaamte en controle) blijven we juist achter deze gedachtes en gewoontes aanhollen. Door het juist op de vrije loop te laten, hou je je zelf vrij voor alle ervaring, nog te maken keuzes, en geef je jezelf ook de ruimte om iets heel ‘nieuws’ te durven aanvaarden. Het voelt misschien kwetsbaar aan voor je, maar juist dit is kracht luistert mijn eigen persoonlijke ervaring! Weet dat een masker opzetten alleen maar als bescherming dient…! Het is en toont nooit je ware zelf!


‘Geen masker meer; ook voor de ander voelt dit onwennig’
Het kan voorkomen, als je jezelf niet langer meer aanpast aan de ander, en geen masker meer wil dragen, dat het eventjes boven flink gaat ‘onweren.’ Ook voor de ander voelt het namelijk onwennig aan, hij is als het ware de weg kwijt, en dan kan er zich een vorm van kritiek ontwikkelen. Vrienden kunnen ineens gaan denken dat jij boven hen bent gaan staan bijvoorbeeld. Ga hier niet angstig voor zijn, maar leer hier mee om te gaan. Sta er een tel bij stil en benoem het hen dat je eveneens bang bent om hen teleur te stellen, maar ook waarom je dan toch eventjes voor jezelf kiest. Vaak als je het op deze manier durft te bekijken en te laten zien, ziet de ander dit ook en volgt er begrip voor de verandering in jou. Ze nemen dus kennis van jouw kwetsbaarheid! Je behoeft namelijk niet altijd ja te zeggen. Een ander behoeft dit niet voor jou te bepalen. Jij behoeft je zeker hierdoor niet bezwaard door te gaan voelen. Jij hebt jouw leven. En jij mag ook wel eens geen tijd hebben


‘Keuze pad en eigen looprichting’
Als je dit probeert, dwing je het af om als maar klaar te willen staan voor anderen. Je geeft jezelf als het ware jouw eigen keuze pad en vrije looprichting terug. Je neemt rustig een tel adem en geeft jezelf de tijd om eerst hierover na te willen denken (of dat je wel zin en tijd hebt en of jouw aangeboden hulp jou zelf goed zou doen). Mocht er dan toch een ja vallen, dan doe je dit uit vrije wil en keuze en niet vanuit het bekende automatische moeten bestand!
Het is een hobbelige weg, dat weet ik, het leren omgaan met jouw kwetsbaarheid als je leert los te laten. Zo voelde ik mij een tijdje erg naakt en breekbaar. Maar het is ook een wijs voetpaadje tussen al jouw vertrouwde gedragingen in en het nieuwe wat je jezelf aan het aanleren bent. Het mooie is dat je je oude gedragingen, zoals boven beschreven – het altijd klaarstaan voor anderen bijvoorbeeld- niet in zijn geheel behoeft uit te wissen. Jouw zorgzaamheid en behulpzaam zijn krijgt haar juiste waardering als je minder vaak ja durft te zeggen en het zo nu en dan zelf aanbiedt. Er wordt dan idem positiever op jouw hulp gereageerd. Het is namelijk niet vanzelfsprekend en makkelijk meer. Men ziet jouw wijs zijn!
Mocht men dan toch negatief tegen jou doen, dan hoef je dit ook niet meer persoonlijk aan te trekken. Het negatieve reageren zegt dan meer over hen en vertelt jou des te meer dat jij verder en stevig gegroeid bent. Want jij hebt namelijk jouw kwetsbaarheden durven inzien, met ze om leren te gaan en ook leren te beschermen!

In liefde en licht,
Madeleine Oppelaar.

_ // _
Het artikel is geschreven door © Madeleine Oppelaar. November 2018. Closure 16:30 uur. Wij willen jou vriendelijk vragen om dit artikel niet te kopiëren zonder onze schriftelijke toestemming. Dank!
Voor meerdere artikelen door Madeleine Oppelaar geschreven, verwijzen wij jou graag naar https://avurveda.wordpress.com/category/persoonlijke-geschreven-artikelen/

Bijlage: Titel ‘Tranen, Niet Alleen Van Mij’. Datum: 03- 09 – 13. © Madeleine Oppelaar.

Advertenties


1 reactie

De kleine Madelief

De Kleine Madelief
Een verhaal geschreven door Madeleine Oppelaar

Een kleine Madelief stond zielsalleen in een weide met alleen maar gele bloemetjes. Zij was het enige kleintje van het stel. Madelief was jaloers en heel verlegen. Want waarom hadden zij wel vriendjes en vriendinnetjes om zich heen en zij niet. Bij hen was het dikke mik. Maar niemand keek haar aan. En lieten haar links liggen.

Hoe schichtig ze ook was, op een vroege Zondagochtend was ze het alleen zijn zo zat dat ze naar één van de gele bloemetjes toeliep om kennis te gaan maken. “Hey, jij daar met je gele hoed. Ik dacht ik zal even kennis maken. Mijn naam is Madelief…” “Ja en”, zei de gele bloem. “Ik heet Jan Jaap Paardenbloem, en jij hoort hier niet thuis. Jij bent onkruid! Ga toch lekker lopen kniezen in je eigen weide daarginds in het verre”, wees de bloem met zijn gele hoedje er nog achter aan. “Scheer je weg kleine opduvel! Ik wil je hier nooit meer zien, hoor je me? Pak je biezen en ga weg…”

De kleine Madelief begreep er niets van en bedroefd liep ze later met haar plunjezakje op de rug het boerenlandweggetje op. Op zoek naar een wereld waar ze misschien wel thuis zou horen. Hier was dat niet. Dat was haar pijnlijk duidelijk gemaakt. Maar, waarom was ze dan niet welkom op die weide? Er was immers toch plaats genoeg? En wat werd er bedoelt met onkruid? Betekent het dan dat je er niet mag zijn? Dat je onderaan de trap van iets staat? Waarom deed Jan Jaap Paardenbloem zo onaardig tegen haar? Ze had hem toch niets misdaan? Ze wilde enkel kennis maken en misschien vriendjes worden. Want dan zou ze nooit meer alleen zijn. Met grote passen loopt ze het eerste weggetje af. Snel weg van hier.

De dagen die volgden waren lang van eind en uur. Madeliefje bemerkte op dat ze steeds voorzichtiger werd en niet zomaar haar mondje opentrok om te vragen of ze in een gazonnetje even haar voetjes in het gras te rust mocht zetten. Want nergens vond ze bloemen die op haar leken of misschien van haar familie konden afstammen. Steeds werd ze wanhopiger.
Tegen de kille avondschemering was Madelief zo moe geworden van de vele stapjes die ze gezet had, dat ze dan toch in een weide bij een groot watertje een slaapplekje voor de nacht gevonden had. Geknield tegen een Berkenboompje was ze in een slaap gesukkeld en droomde vooral over de avonturen die ze beleefd had. Die gemene Jan Jaap Paardenbloem had haar erg veel pijn gedaan. Hij had haar het gevoel gegeven niet waardig te zijn. Was ze maar groot en krachtig. Dan kon ze hem eens goed de les lezen. Maar helaas was ze hiervoor te klein van stuk en veel te onzeker.

“Bonjour Madam, petite fille, zeg… wat doe jij hier zo alleen?”, vroeg een statige hoge rode bloem met een chic accent. Geschokt opent de kleine haar ogen. “Dag mevrouw, sorry ik was hier in slaap gevallen. Mijn bolletje en voeten waren zo zwaar geworden van het vele lopen ziet u…. Dat ik hier ben neergevallen. “
De kleine Madelief kon haar pijn niet langer meer verdragen en barst in dikke tranen uit. “Ik weet niet waar ik thuishoor. Nergens zie ik familie. Nergens maak ik vrienden. Een onaardige bloem, hij heette Jan Jaap Paardenbloem, zei tegen mij enkele dagen geleden, dat ik onkruid zou zijn en maar naar mijn eigen veldje in het verre moest gaan. Sindsdien ben ik op zoek naar dat veldje waar ik mij hopelijk thuis zou kunnen voelen. Maar ik kan hem niet vinden. En ik ben heel bang geworden om opnieuw gekwetst te worden. Waarom is toch alles zo moeilijk? Wat is het nut nog op de aarde voor mij als ik toch voor prut word aangezien? Waar kan ik gewoon ongestoord mij zijn? …“
“Oh la la, la la”, zei de statige bloem. “Ik ben Celeste Klaproos en dit is mijn man Chapin, de Korenbloem. Lus je een stokbroodje misschien? Chapin legt er net eentje op het vuur.”
Celeste gaat verder; “Ja dat is niet fijn he? Als je harteloos zo wordt weggestuurd. Wij zijn ook hier komen wonen omdat we niet meer langs de kant mochten staan van een boze mens. Ineens moest alles netjes zijn en wilde ze ons maar steeds wegmaaien. Na het zoveelste dreigement zijn we naar dit rustige plekje verhuisd. Ver weg van al het gespuis en gedonder. Hier kunnen we nog volop wild groeien, vrolijk en in liefde zijn. Inmiddels hebben we een hoop kinderen en kleinkinderen mogen krijgen. Samen hebben we het heel fijn onder elkaar.

Droog je traantjes maar snel. Jij vindt jouw plekje wel. Hier dichtbij is een heel groot veld. Waar ook kleine lieverds zoals jij staan. Ze zingen en dansen veel en maken altijd plezier. Treurig zijn ze nooit. Alleen een beetje eigenwijs misschien en wat achter in de groei gebleven. Je hoeft enkel het bos door en dan zie je het groene veld liggen. Maar eet eerst nog wat klein ding voordat je gaat!” Mevrouw Klaproos gaf Madelief nog wat stokbrood en zei in het Frans ‘au revoir.’ Dat betekent op haar meest deftigst gezegd, Tot Ziens! “Dag mevrouw. U bent heel lief, dank u wel. “ Madelief wilde haar nog een kus geven als een teken van waardering. Maar durfde niet. Vol goede moed ging Madelief weer op pad na de lieftallige en hemelse woorden van de statige mevrouw Celeste Klaproos.
“Dag meid. Goede reis en succes”, zei mevrouw Celeste nog, terwijl meneer Chapin Korenbloem één van hun lawaaiige kinderen nog snel even de fles gaf.

Onderweg luisterde Madelief naar het gezang van de vogeltjes die in de bomen aan het fluiten waren. Do Re Mi leek het wel. Het kleine bloemetje probeerde mee te zingen maar snel deed ze het al op haar eigen manier. Ze zette haar paraplu uit, straalde van geluk, en sprong zo met haar korte beentjes het bos door. Op zoek naar haar eigen komaf.
“Papieren!”, riep een uil die de wacht in het bos hield, toen hij Madelief langs zag huppelen. “Dag meneer, ik ben op zoek naar mijn familie. Die zouden in het veld vlakbij het bos wonen. Mag ik verder alstublieft? Ik wil ze graag zien. Ik wil niet meer alleen zijn en nergens bij horen. Daar word ik niet vrolijker van. “
“C ‘est Bon petit fille. Dat is het pad helemaal rechtdoor uitlopen. Dan is het veld zo direct aan jou rechterzijde. Je kunt het bijna niet missen. Maar kijk je wel uit voor de Buizerd? Die wil nog wel eens wat rottigheid bij vreemde uithalen. Als hij je vraagt om op zijn rug te springen voor goudstukken, dan niet doen. Hij moet zijn geld maar eens verdienen door gewoon eerlijk te zijn. “
“Dank u wel meneer voor uw wijze raad. Dat zal ik doen. Wat aardig dat u dit zegt.” “Dag klein ding. Graag gedaan hoor! Hier ben ik voor!”

Madelief zette haar paraplu weer open en huppelde weer verder. Maar na een poosje werden haar voetjes wat moe en vond ze een plekje aan de rand van het bospad, om wat bij te komen. “Auw… wie prikt er nu in mijn achterwerkje?” Madelief kijkt op als ze iets ziet bewegen. “Uche Uche…. Is er ergens brand of zo? Ik hield nu net mijn siësta ja!” Een egel kijkt een beetje nors en zette wederom zijn stekelige kapsel omhoog, om zo zijn tussen de middag humeurtje uit te kunnen drukken.
“Oh, jij bent het. Madelief, was het niet?” “Ik hoorde het al aan de roep van meneer de Uil dat jij onderweg zou zijn. Hij is de burgermeester van dit bos, weet je, is graag de lopende krant en is overal van op de hoogte. Vertel je een roddel. Een minuut later weet meneer het en vertelt het verder.”
“Rust jij nog maar lekker uit. Ik snurk ook nog even verder. Ajuus. “

Madelief moet een beetje lachen om dat rare dier met zijn stekelige kapsel en zijn norse humeur. Maar eigenlijk was hij ook best wel lief. Want zij mocht blijven zitten en liet hij haar verder met rust. “Slaap lekker meneer”, zei Madelief. “Zeg maar Roderick”, zei de egel en sloot zijn oogjes. Al snel was er een knor geluid te horen en was Roderick de Egel in dromenland verzeilt geraakt.

Madelief keek nog wat om haar heen en zag kleine mieren ijverig bezig met het een en ander. “Die zijn dapper en sterk”, dacht Madelief. “Ze dragen alles op hun rug en doen dit met elkaar in grote lange rijen. Net zoals een familie. Dat wil ik ook!” Madelief springt op en besluit om verder te gaan.

“Hey sweetheart, ga je oma koekjes brengen?”, riep de Buizerd die boven de kleine Madelief nieuwsgierig rondcirkelde. “Klim maar op mijn rug dan breng ik je wel. Mag ik dan eerst effe een goudstuk van je vangen?” Voordat Madelief het wist, vouwt de Buizerd vlug zijn vleugel open als hij ineens langs het kleine tere bloemetje blijkt te staan. “Dag Buizerd, neen dank u wel. Ik heb al over u gehoord”, zei Madelief dapper. “Ik ben op zoek naar mijn familie. Zij zouden hier vlakbij wonen. Ik ben er al bijna dacht ik.
“Oh… excuse me my love, riep de Buizerd. Leuk familie. Ik mag hier alles in mijn eentje opknappen. Elk muisje die ik vang, daar moet ik voor betalen. Oké, soms met wat hulp. Maar dat doe ik echt alleen maar als ik dagen niet gegeten heb. Ik vraag dan stiekem geld voor de markt. Want oh… wat ben ik toch zielig. “De buizerd zette zijn krokodillen offensief in en zei, “kijk, je kunt mijn ribbenkas tellen. Een, twee, drie…. “
“Ja ja, Buizerd. U bent heel zielig. Maar helaas heb ik geen goudstukken. Ik kan u hoogstens een watertje aanbieden om de dorst te lessen “, zei de kleine Madelief weer dapper.
“Nee, nee, dat hoeft nu ook weer niet. Ga maar gauw lekker verder. Ik zal je niet langer ophouden.”
“Dank u wel Buizerd. Blijf gewoon eerlijk, dan komt u er ook wel!”
Uitgetogen, na wat ze heeft durven zeggen, zwaaide Madelief de buizerd gedag en zette haar huppelpas weer in. Want ze wist het. Ze zou uiteindelijk bijna haar familie kunnen begroeten.

Na een klein uurtje, kwam Madelief inderdaad het veld tegen waar kleine bloemetjes net zoals zij leefde. Iedereen had hetzelfde hoedje op als zij. Zingend kwam ze het veld op gesneld.
“Mijn lieve familie, wat ben ik blij jullie te zien! Eindelijk heb ik jullie gevonden na zoveel dagen lopen.” “Mag ik bij jullie in het veld komen wonen? “Ik ben Madelief.
“Ja hoor, kom erbij. De school is net uit. En we gaan zo met zijn allen gezellig een kop theedrinken om bij te kunnen kletsen over onze dag. Voel je welkom, je bent van harte welkom!”
“Ik ben Madelief Lené en die treuzel daar is Paöl, mijn ware geliefde. Hij is de banjo onder alle Madelieven maar zo nu en dan een tikkeltje onhandig en verlegen.
Kom erbij en wees jezelf. Wij zijn hier allen één. En zijn ontzettend blij dat je er bent. Wat een reis moet het zijn geweest voor je!”
De beide Madeliefjes gaven elkaar een knuffel en staarde nog lang naar elkaar van blijdschap.

De kleine Madelief was dol gelukkig dat ze haar familie eindelijk gevonden had. Eindelijk had haar bestaan kleur gekregen en hoefde ze niet meer op zoek in de wereld naar een beetje liefde. Nu hoorde ze ergens bij.
Al gauw werd Madelief vrienden met twee meisjes die aan de overkant woonde. Elke dag mocht ze dansen als een krans, met de andere madeliefjes, die in de lange vlechten van de meisjes ingeweven werden. Een heerlijk spel in het hemelse licht.

“En hoe is het nu met Madelief?”, vraagt een van de bloemen vele jaren later. “Oh goed hoor. Madelief is net voor de twintigste maal oma geworden en heeft dit verhaaltje inmiddels nu aan al haar kinderen en weer hun kleinkinderen zo’n duizendmaal voorgelezen. Want nooit meer heeft een Madelief naar zichzelf hoeven zoeken en leven ze nog steeds als een hechte familie in harmonie onder elkaar. Zonder traanvocht, maar met veel liefde, vrolijkheid en af en toe een liedje van Paöl met zijn banjo. “

__ // __

Het verhaal is in copyright van © Madeleine Oppelaar. 3 Mei 2018. Tijd close. 20.12 uur.
Gelieve niet kopiëren zonder een toezegging van de auteur. Hiervoor onze dank.

 


1 reactie

Kerst en groet

Titel: ‘Merel in bewonderland’. 23-12-2017.

‘Kerst en groet’

Dag lieve kennissen, vrienden, andere lieverdjes,

Vanochtend vroeg toen ik wakker werd uit een droom voelde ik een waanzinnig krachtig energieveld dicht bij mij aanwezig. De energie die ik rond mij voelde, ontroerde mij zo enorm dat ik spontaan in tranen uitbarstte. Zoveel licht en liefde was er te aanschouwen in mijn slaapkamertje. De kleine rakker, die prinsheerlijk op het rechterhelft van het bed voor haarzelf een kopkussen had bemachtigd, keek me vragend aan waarom ik ineens zulke krokodillen tranen had… Die gekke ma dan toch ook weer …

De dagen voor en tijdens Kerst zijn altijd dagen van bezinning voor mij. Zo sta ik stil bij de vele dingen die ik heb mogen doen het afgelopen jaar, dingen die gelukt en gebeurd zijn (ook teleurstellingen), scholen die op het pad zijn mogen komen waarvan ik heb mogen leren. Zo maak ik ook altijd op Kerstavond een doosje en leg daar mijn nieuwste dromen en doelen voor het komende jaar in. Geen gekke zaken zoals het willen winnen van een loterij of zo, maar wel het geluid wat mijn hart op dat moment mij verteld om op te zetten (of aan te werken). Iets wat ik dan dolgraag wil bereiken. Tijdens een licht ritueel begraaf ik het doosje dan in de tuin en laat de dromen, enz., als het ware voor het nieuwe jaar geboren worden. Het jaar daarop, een dag voor Kerstavond, graaf ik ‘m dan weer op en zo herhaalt het ritueeltje zich weer opnieuw. Op deze manier krijgt/ vindt alles haar weg, krijgt dan een eigen kleur, een eigen beleven… of zelfs een hernieuwde kans tot ademhalen. Niets is zo maar. Alles bouwen we zelf op. Als het ware laten we zo op deze manier ons eigen boompje groeien, om zo tegen het einde van het jaar (noem het maar volgroeiing) het te laten oplichten.

Het afgelopen jaar was een mooi maar tevens een bewogen jaar voor mij. Zo kende ik emotionele wasmachines (die nodig waren), heb ik flinke beslissingen moeten nemen wat AVurVeda betreft… maar tevens kreeg ik zelf ook prachtige kansen voorgeschoteld. Zo werk ik bijvoorbeeld nu op Sint Anna te Boxmeer met mijn klankschalen. Een juweel zo ontzettend dankbaar. Een prachtige roos in mijn handen geschonken, waar ik zo lang voor heb geknokt. Waar ik veel voor heb gelaten. Wat ik al zo lang gewild heb en wat steeds duidelijker werd gaandeweg waarom ….

Het afgelopen jaar heb ik ook vele werken mogen maken. Zowel schrijfwerk als schilderwerk. Steeds gingen we een laag dieper wat mij uiteindelijk ook weer ruimte gaf en tot nieuwe inzichten/ bevrijdingen liet komen Het kunstwerkje “Dodenmars” is hier een prachtig voorbeeld van wat veel in werking heeft gezet. Het beleven was heel intens maar goed. Juist om het onderwerp ‘afwijzen’ in diverse lagen durven aan te pakken. Door dit werk is ook het boek ‘Het Hoekje’ mogen ontstaan. Nog zo’n activiteit waar nog steeds stevig wordt aan gewerkt !

Kerst beleef ik dus op een andere manier. Voor mij is het echt een bijzonder licht feest, een feest van bezinning. Van innige liefde. Van innerlijke groei. Van een warm samen zijn. Ieder met zijn of haar eigen verhaal. Hierbij heb ik geen luxe eten nodig, of cadeaus. Ik vier Kerst het liefst sobertjes en sfeervol ingetogen. Al krijgt Vlammetje ook zeker haar Zalm cocktailtje aan tafel en bezoeken we hier en daar een concertje 😊 ….

Lieve mensen…. Heb een fijn en warm lichtfeest en een geborgen Nieuw Jaar.

Tot gauw weer ziens!

Hartengroet,
Madeleine.

__ // __
Bijlage: Titel: ‘Merel in bewonderland’. 23-12-2017. Tijd closure: 23:48 uur. Formaat: 36 x 48 CM. Oliepastelkrijt. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met een vriendelijke hart en groet, Madeleine.


Een reactie plaatsen

Het moedigste water bracht mij tot de mooiste bestemming…

Werk- geen werk meer: “Het moedigste water bracht mij tot de mooiste bestemming…” Geschreven door Madeleine Oppelaar


Titel: ‘Vallende bladeren.’ Gemaakt door © Madeleine Oppelaar

De laatste dagen kwam dit schrijven steeds meer op de voorgrond. Het is bedoeld als een soort van vrijlating van een gevoel wat 5 jaar geleden speelde en wat mij enigszins nog steeds in controle hield. Dit kwam mooi tot bewustzijn tijdens een heerlijke massage op mijn verjaardag jongstleden.
Het is dan ook een gevoelig onderwerp, maar wat nu juist ook goed is om het op deze manier in beeld te brengen. Het verhaal is niet bedoeld om de ander aan te wijzen als de schuldige partij, integendeel (voor de betrokkenen was het net zo moeilijk), maar meer om het gevoel wat toen speelde te kunnen onderstrepen (de woorden die ik inslikken moest). Vandaar dus dit persoonlijk artikel.

In het leven kan het pad plots onverwachts ruw van decor worden. Een ruwte wat jou overvalt. Van het ene moment denk je dat jouw wereldje veilig is, en vanaf het andere moment staat datzelfde wereldje volledig op zijn kop doordat jij juist datgene verliest wat zo belangrijk voor jou is. Balans. Het meegaan in de rij. Jouw zekerheid van bestaan. Werk. Uiteindelijk jezelf. Het enige wat dan nog overblijft is het geluid van een eenzame stilte. Jouw eigen verdwaalde voetstappen, van links rechts…. Links rechts… op een stoffig landweggetje. Beide wiebelig naar hun eigen afdruk zoekend.

Zo is het ook bij mij gegaan. Door reorganisatie op het instituut waar ik werkte, verloor ik de baan waar ik zo van hield vijf jaar geleden. Dit was in de crisistijd. Ik woonde nog geen 5 maanden in Wanroij na een scheiding, toen plots het ontslag voor de deur stond. Ik had zelfs nog geen tijd gekregen om eerst even goed op adem te komen. Laat staan om geaard met mijn nieuwe omgeving te geraken. Voor mij was het werk wat ik deed een zielenbaan. Een baantje wat zo duidelijk één met mij was. Ik noem dit weleens liefkozend het dakkapelletje boven het bolletje gehesen. Misschien voor jou ook wel herkenbaar?
Lang, héél lang, heb ik hier pijn van gehad en nu nog bemerk ik op als ik er over praat dat de tranen wederom in mijn oogjes prikken (die ik dan ook eigenlijk niet meer wil toelaten). Natuurlijk heb ik het een plekje kunnen geven, maar de liefde blijft aanhouden. Want daar voelde ik me thuis. Ook al ben je jaren verder en heb je wederom een baantje mogen omarmen waarvan je hartje voorzichtig haar serenade tot jou zingt (van ga verder hiermee). Dit zijn dan ook tranen van liefde, een beeldplaat van prachtige herinneringen, maar tevens het radeloos zijn van toen (de bekende rug tegen de muur), van schaamte en gemis… die dan toch ook weer door mij heen schieten. Want ineens hoor je er niet meer bij. Dan word je als het ware als een rotte appel in een jutte zak bij Appie Hein zijdelinks stilletjes uit het zicht geschoven. Afgewezen. Want jij…. Want… Jij …. Zou over de datum zijn! Niet dat ik ook maar één ding met het faillissement te maken zou hebben gehad, integendeel. Niet dat het dan ook écht met mijn kernkwaliteiten van werken te maken had…… Neen, het appeltje was enkel te beurs van smaak geworden! Juist omdat ik eerlijk was geweest. Véél te eerlijk.

In de tijd richting mijn ontslag moest ik me erg bewijzen. Ik moest maar telkens tegen bergen opspringen, ook al gaf ik aan dat ik bepaalde handelingen nog niet aankon (en wat de oorzaak hiervan was). Het ging veel te snel. Ik was ook veel te snel weer begonnen met werken. Ik heb een zachte stem dus men sprak verbaal rap over mij heen. Het waren bergen die voor mijn gevoel steeds kolossaler van vorm werden. De beloofde rust kwam namelijk maar niet en door het springen zat ik mezelf flink in de weg (werd faalangstig). Het was immers nog geen jaar geleden dat ik een moeilijke ziekte overwonnen had. Idem was ik net gescheiden. Dingen zaten nog in de weg/ niet lekker, kon ik nog niet. Ik had simpelweg de kracht in het lijf en in de geest nog niet. Iets wat ze op de werkvloer maar niet wilde begrijpen. Want jij bent toch weer beter verklaard? Je doet toch weer net zo vrolijk? Uh, ja? Verder werd er niet gekeken.
Dat dit mij nogal pijn deed zag men niet echt. Op het laatst liet ik het dan ook maar stilletjes bij mezelf. Of zoals iemand mij in een email streng benadrukte…. ‘Hou het klein…!’ ‘Waarom vertel je mij dit?’ Ik moest dus opnieuw de strijd van het overleven aangaan. Het scenario wat ik eerder al belopen had en nog aan het verwerken was. De zwartgeblakerde bladzijdes die ik zo graag wilde sluiten en omkeren. Diep vanbinnen was ik dan ook ongelukkig en werd het vertrouwen steeds verder aangetast. Ik werd namelijk niet gehoord. Ik mocht mezelf niet zijn!

Gaandeweg, dit was in begin December 2011, was ik door het strijden zo ontzettend moe geworden, dat ik de woorden… ‘nu is het genoeg…. Dit moet stoppen’, in mijn mond heb laten vallen. Voor een mens zoals ik nogal opmerkelijk. Juist omdat ik altijd positief ben, altijd strohalmpjes zie, en enthousiast aanwezig ben. Voor iedereen had ik tijd, ook al had ik geen tijd, ik was er en maakte tijd. Een kwaliteit waar ik bekend om stond. Nu was vooral het plezier verdwenen door het pushen. Wat ik eigenlijk bedoelde met de woorden ‘nu is het genoeg…’ was, dat ik liever elders op het terrein wilde kijken. Ik had er genoeg van. Op mijn huidige werkplek wilde ik eigenlijk niet meer vertoeven, dat gaf ik eerlijk toe. Ik paste er niet meer. Het gevoel van vertrouwen was weg. Hoe leuk ik het ook met sommige collega’s had en dat het voor hen ook net zo moeilijk moest zijn geweest (wat ik dan ook zeer waardeerde).

In die laatste maanden op het instituut was ik mezelf kwijtgeraakt. Tegen een burn-out geraakt. Niet alleen door het geen wat ik in die tijd niet kon of ervoeren had (door ziekte, scheiding, een onbeantwoorde liefde van aantrekken en afstoten…), maar juist dus door het niet gehoord worden. Ik moest maar springen en doen, maar wie ving mij eigenlijk op toen ik aan het vallen was? Dit is het gevoel wat mij lang dwars heeft gezeten. Ik ging maar door en door. Veelal dus voor het oog van de ander. Ik zag mezelf dan ook vooral eenzaam op straat lopen, juist op dat meest kwetsbare moment in mijn leven! Ik was immers alleen. De mens waar ik altijd zo klaar voor stond, liet mij niet diezelfde geborgenheidvleugels voelen. Die ik haar, bijvoorbeeld, een moment eerder wel om haar heen had geslagen, toen zij ze nodig achtte.

Titel: “Even the rain hurts like it should. © Madeleine Oppelaar.

Juist zij, lieten mij toen in de steek. (Misschien durfde ik het toen ook wel niet, bedenk ik me nu ineens … en duwde ik ze uit wantrouwen weg… Dit kan natuurlijk ook).
Ja, ik ben sterk, maar ook ik had datzelfde warme dekentje eventjes nodig wat liefdevol tegen mij zou zeggen… ‘meisje het komt goed…. Kom nu maar eens hier…’ Naar ‘zelf geborgenheid’ (* dat dekentje) mocht ik dus zelf op zoek…! (*In principe gaf ik hen allemaal het dekentje die ik zelf gemist had óf door de jaren heen was kwijtgeraakt. *).

Ik moest het maar niet te persoonlijk maken allemaal werd er gezegd tijdens het ontslaggesprek toen in Januari 2012. Als een dolksteek in de rug sidderde deze nogal koude mededeling na. Voor degene was het niet meer als een zakelijk afhandelen nee, maar voor mij betekende het dat ik een streep door mezelf aan het trekken was.
‘Ja ja, we pakken de draad heus wel weer op hoor…. ‘Het is maar een baantje’, ‘ik ben creatief genoeg’, zei ik stoer. Hoor het me nog zeggen. ‘De maan is rond, de maan is rond, hij heeft twee ogen, een neus en een mond…’ (transformatie). Maar hoe heel je je eigen hartje wat juist zo gewond is geraakt? Ik was immers neer gehaald. Als een voltreffer door mijn oer vertrouwen getroffen. In feite liep ik naast mijn eigen voetstappen zoekende naar stofdeeltjes die nog een vaag beeld van mezelf weergaven.

De kans om elders te kijken op het terrein is me nooit meer aangeboden geweest. Latere sollicitatiebrieven raakte zoek, enzovoorts. Kortom de liefde schitterde voor een lange tijd als een klein doodlopend weggetje waarvan het ophaalbruggetje nog met zijn mond wagenwijd open stond. Ook al wilde ik het graag zien, een nogal naïeve gedachte, dat de liefde nog steeds wederzijds zou zijn. Voor mij was namelijk het instituut de heerlijkste plek op aarde….

Het was dus een thuis zijn wat een illusiewoord bleek te zijn. Want thuis ben je immers alleen bij jezelf. Dit heb ik de laatste jaren zelf mogen ervoeren. Als je thuis bij jezelf bent gekomen (een luisteren met en naar jouw eigen hart), dan kun je overal ‘thuis’ (in harmonie) geraken namelijk…. In feite heb je zowel de rol van leraar als leerling hierin. Op welk plekje waar je dan ook vertoeft. Zelfs onder een grondzeiltje in de stromende regen (* Medicijnwiel – Natuurlijk Zijn *). Och… och wat had ik toen een plezier (* ervoer mijn eigen geborgenheid… wat dus later de basis van AVurVeda zou gaan worden*). De natuur spreekt altijd tot in elke vezel van je ziel haar diepste woorden naar waarheid. Als je het hartenraam maar opnieuw durft open te stellen en door het eigen hart laat leiden. Op deze manier laat je angst(en), maar ook alle ‘dacht belevingen’ vrij. Het is een pad wat altijd zijn kruispunt in het midden mag vinden, als jij er open naar bent (en alle kantpunten durft te aanschouwen). Het midden waar jij in de spiegel naar jouw eigen naaktheid durft te kijken. Alsof jij dat onschuldige meisje met haar schepnetje en die open blik weer bent.

Het moedigste water, tijdens mijn trektocht na het ontslag, bracht mij tot de mooiste bestemming…. Namelijk de ontmoeting met mijn werkelijke Zelf…! Langs het stromende water, al haar bossen en heide aangezichten. Met al haar stemmingswisselingen (*seizoenen*), heb ik haar voetje voor voetje terug mogen vinden. Hier heb ik dan ook op mijn eigen manier veel dingen losgelaten (en in verband gebracht) en ontmoette ik steeds vaker dat ondeugende kleine ding van vroeger op datzelfde voetpaadje. Samendeden we wiegen (*geborgenheid*), sprongen we in de plassen, zaten we bijna in mierennesten, ontwikkelde we een geweldige zelfspot, lazen we alle verhalen buiten, maar brachten we vooral het decor in ‘onszelf’ terug waar ik zoveel van hield. De onschuld!
Als het ware aanbad ik dus steeds meer mezelf. Zo maakte ik vrede met alles (vanaf vroege leeftijd) en durfde ik naar de wereld met het positieve oog te blijven kijken. Pessimisme, grote wereldzaken en ‘ego materiaal’, liet ik zo ver mogelijk uit het speelveld. Het hart gaf mij namelijk het werkelijke verhaal vanbinnen waar! Zo is de natuur het dagelijks teeveetje (het kleine wat groots is). Heerlijk kunnen we van het uitzicht genieten als we met de voeten in het gras zitten voor het huisje en als het poesje (*Vlammetje*) zachtjes haar Lenteliedjes spint of als het hertje ondeugend aan de aardappelen van de boer komt snuffelen ….

Titel: ‘In Het zijn moment”. © Madeleine Oppelaar.

Hoe is het nu hoor ik jullie vragen? Deze vraag is me dit jaar dan ook diverse malen gesteld. Al heb ik het nu al wel zo’n beetje verteld. Vooral de laatste maanden is me weer veel bewust geworden. Hierover heb ik vooral veel geschreven en geschilderd. Heel bijzonder ook, als blijkt dat je dit in het begin van het jaar al zo in lijn hebt neergezet door ‘emotionele wasmachines te durven aangaan.’ Juist om het dan later in zijn volledigheid te laten gaan en zo het op een andere manier te durven bekijken. In feite bouw je dit in nature op! Zo kwam de relatie met mijn moeder ook mooi in het zicht. Wat nu dus eind Juli een prachtige omarming heeft gekregen. Een vrede en een brede glimlach. Dit had ik al eerder ingezet door het gedicht ‘Landweggetje’ te schrijven (wat over onze relatie gaat), maar ook door het boek ‘Het Hoekje’ waar ik nog aan bezig ben.
Doordat je bewust wordt van zaken, maak je steeds meer weg voor andere dingen die de weg voor je blijven zuiveren… Mooie processen zijn het, die steeds meer het werkelijke zicht aan de kijker laten zien. Vaak ook verrassend. Want was jij bijvoorbeeld degene ook niet die aan het afwijzen/ invullen was geweest? Juist om die pijn dan voor te kunnen blijven. Was jij niet degene die zichzelf in het (verdomd)hoekje plaatste? …

Qua werk heb ik lang vastgezeten in het plaatje ‘van houden van en wantrouwen’ en zo heb ik enkele banen, in het verleden, niet echt eerlijk de kans durven geven om opnieuw één te worden met mij. Het klinkt misschien gek, maar op deze manier kan de liefde (*liefde voor het instituut*) jou ook in haar houdgreep houden. Want, zou het daar niet nog eens kunnen gebeuren dan? Mag én kun je elders diezelfde liefde nog wel ervaren? Ergens durfde ik dat niet meer aan te gaan, vulde ik dit van tevoren in. Hield dus de controle in stand. (Al was ik al wel met mijn praktijkje bezig).
Nu ben ik echter tot het standpunt gekomen om het verleden als een dikke punt achter mij te laten. Het ligt nu ver achter mij en de pijn past niet meer. Het is goed zo. Al heb ik een week lang, tijdens de eerste bladzijdes van dit artikel,  tranen als een ware kurkentrekker uit de tenen moeten trekken. Dit waren de laatste tranen die ik alsmaar tegenhield en nu door mochten zetten. Hierdoor is er nu heel veel ruimte ontstaan voor nieuw geluid. Dus dankzij dít artikel!

Het grootste compliment wat ik onlangs nog ontvangen heb van een bewoonster van het instituut waar ik zo lang gewerkt had is: ‘Madeleine, ik probeerde jou privé te bellen ja (sorry), ik wilde zo graag jouw wijsheid horen. De leiding had dat niet. Zij konden mij niet rustig krijgen. Jij wel’. Dit is het mooiste ontvangen dan toch?

Titel: “Dodenmars.” (de weg naar transformatie) © Madeleine Oppelaar.

In April van dit jaar zei er opnieuw in mij een stemmetje…. ‘Ga nog eens terug naar je hart’. Ik was te veel met de ander bezig geweest op AVurVeda (*mijn praktijkje*). Het was tijd geworden om orde op zaken te stellen, om een tijd alleen met mezelf door te brengen. Het was nodig om balans te creëren. Om aan te voelen van wat ik werkelijk wilde (ik was niet blij hoe bepaalde dingen verliepen …). Ook omdat bepaalde ervaringen die ik heb mogen ervoeren er niet zomaar waren geweest de afgelopen jaren en dat ik deze aan en naar het licht mocht gaan brengen.
Zo ben ik nu dus eindelijk met mijn klankschalen terecht mogen komen op een spiritueel Rusthuis voor ouderen te Boxmeer, en doe ik met mijn klankschalen veelal aan stervensbegeleiding daar. Een bijzonder puzzelstukje eindelijk op haar plek geworpen. Wat mij ook zegt … ‘ja dit klopt… Dit klopt echt!’ (wat ik gek genoeg jaren geleden al geroepen heb, maar nog eerst haar diepste laag binnen mocht ervoeren van het waarom).
Het grappige is ook dat ik door deze ervaringen toch ook weer een baantje wil zoeken in de zorg (terwijl ik eigenlijk jaren ook geroepen heb dit niet meer te willen… grotendeels dus door mijn wantrouwen, maar ook door visies die niet bij mij passen). Naast mijn AVurVeda praktijkje (*misschien wil ik die wel samenvoegen met een andere praktijk hier in de buurt*), de klankschalen met dementerende, zou dit nu geweldig zijn. Mijn voeten dansen weer gelijk met mijn hartritme en voel ik me vooral nu sereen! Ik ben klaar om volledig uit mijn cocon te komen en mijn rust, en zicht, te gaan verspreiden.
Wat ik vooral de laatste jaren van mezelf geleerd heb, is dat ieder mensje zijn/ haar eigen auteur (architect) is van het zielenpad (oud en nieuw). En dat de stofdelen van je voetafdruk geen stofdeeltjes zijn maar de werkelijke kracht (het goudenlicht) wat jij voor jezelf mag gaan ontwikkelen én mag uit gaan stralen. Je bouwt het bouwwerk (zielenpad), nogmaals, zelf op!

Een warme hartengroet,
Madeleine.

__ // __

Wanroij, 30 – 08- 2017. Persoonlijke woorden zijn geschreven door © Madeleine Oppelaar. Time close: 15:33 uur. Gelieve niet kopiëren zonder toestemming van auteur. Dank!


1 reactie

Vriendschappen zijn bijzonder (Facebookpagina gaat offline)

Vriendschappen zijn bijzonder (Facebookpagina gaat offline)….

Vriendschappen zijn bijzonder, het gaat niet om het getal, maar om het hart van binnen wat hij of zij bij jou raakt/ geraakt heeft. Wie er diep met je meereist in ’t hart en in het leven zo geheten, of wie enkel meereist om samen met jou tot een bepaald stationnetje mee te kunnen reizen en daar dan met het koffertje uit te stappen.

De dagen voor en tijdens Pasen waren bij mij van heel veel verdriet. Ook nu lopen de tranen rijk over mijn wangen. Het verdriet geraakt mijn hart en brengt mij tot het gevoel dat ik vanalles loslaten ga. Onthechting noemen we dit in de spirituele zin.
Hoe lang ik ’t ook met mijn bekende liefde heb mogen doen, jullie met mijn tocht en visie heb mogen inspireren…… De bladzijde is nu toch gekomen om FB voorlopig vaarwel te gaan zeggen en me verder op mijn eigen leven te gaan richten. Om andere wegen te proberen. Dit zal niet geheel in stilte zijn, want mijn AVurVeda website zal gewoon blijven bestaan, waar ik vooral mijn werkjes en schrijfsels zal blijven plaatsen, en natuurlijk komt er het boekje die ik probeer het komende jaar the finishline te laten krijgen…. Wie weet zien we elkaar dan wel weer. Of wie weet eerder (als het toch blijft kriebelen… of blijkt te kriebelen.. ).

Titel: “Dodenmars”. Thema: Het volledig losgaan van oude overtuigingen, gedragingen, oude diepe pijn. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar.

Ik wil iedereen bedanken voor de mooie vriendschappen en de prachtige open gesprekken die ik heb mogen voeren met jullie. Vele zullen zeker in mijn hartje gekoesterd blijven.

Als jullie met mij enig contact willen blijven behouden dan kan dat via mijn email adres: madeleine.oppelaar@gmail.com (dit zou ik persoonlijk erg leuk vinden), skype: avurveda.oppelaar of via mijn website:
https://avurveda.wordpress.com/. Op 22-04-2017 zal dit adres offline gaan.

Het gaat jullie allemaal goed. Hou de liefde in jezelf en wees lief voor de ander.

Hartengroet,
Madeleine.


Een reactie plaatsen

Kerstspreuk (Madeleine Oppelaar)

Nieuw werkje. Titel: : 'Eénwording'. Aanvulling: Dit zag ik als eerste verschijnen tijdens het klankschalenconcert te Vorstenbosch (afgelopen donderdag). Ik zag toen twee handen bezig een bol te vormen. De bol werd steeds groter en groter en kwam uiteindelijk boven de handen te hangen.... Het overstijgende van het hogere zelf - een wording, idem de punt op de i. Kei skon. Daar kwam ik voor. Dus de avond was gelijk al geslaagd..... Datum 23-12-2016. Tijd closure: 20:20 uur. Formaat: 36 x 48 CM. Oliepastelkrijt. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar.Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met vriendelijke hart en groet, Madeleine.

Nieuw werkje. Titel: : ‘Eénwording’. Aanvulling: Dit zag ik als eerste verschijnen tijdens het klankschalenconcert te Vorstenbosch (afgelopen donderdag). Ik zag toen twee handen bezig een bol te vormen. De bol werd steeds groter en groter en kwam uiteindelijk boven de handen te hangen…. Het overstijgende van het hogere zelf – een wording, idem de punt op de i. Kei skon. Daar kwam ik voor. Dus de avond was gelijk al geslaagd….. Datum 23-12-2016. Tijd closure: 20:20 uur. Formaat: 36 x 48 CM. Oliepastelkrijt. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar.Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met vriendelijke hart en groet, Madeleine.

Dag lieve vrienden,

Dikwijls werd aan mij de laatste dagen de vraag gesteld, “ ‘Leine waar blijf je toch dit jaar met je doordringende Kerstspreuk?…”

Ja, een goede vraag. Waar blijft tie? Het is niet zo zeer, lieve mensen, dat ik het niet wil of hiervoor geen tijd zou hebben, integendeel. Het punt is… Waar begin ik. Waar ergens zou nu de eindregel gaan zijn. Geen flauw idee.

Zelf heb ik een mooi en rijk jaar achter de rug. Niet qua geld. Zoals jullie weten geef ik daar weinig om (ben gelieve van het kleine, eenvoud en dicht bij mezelf). Maar qua innerlijke ervaringen, lessen en doorbraken is het er één met een grote gouden strik om zijn hals geworpen mogen worden. Inhoudelijk gezien heeft het me een berg van inspiratie, een krachtig uitdragen en een prachtig bewust worden opgeleverd. Een heel zijn in gevoel is nu gekomen. Eindelijk. Een gevoel waar ik zo’n dikke vijf jaar geleden mee op reis ben gegaan na diverse pijnlijke gebeurtenissen die snel achter elkaar zich aandiende. Een tijd waar ik bijna zelf geen ruimte had om te ademen. Een tijd dat de bomen zo hoog gegroeid waren, dat ik zelfs het stromende water van de zee niet aanschouwen en ruiken kon als ik ze beklom.

Nu is de punt rond, daar, en helder als een licht aan de hemel gegeven. De reiziger is in haar geheel in het huisje teruggekeerd. Het hartenraam is wijd open gezet. Haar gordijntje wappert nu lieflijk.

Zelf ben ik nu dolgelukkig met wat ik heb en heb mogen bereiken. Maar als ik zo om mij heen kijk en al naar haar gebeurtenissen lees, kruipt er dan toch een klein traantje in mij. Want waar is dan toch de werkelijke (licht)liefde onder elkaar gebleven? De juiste betekenis van haar bestaanswoord is op de dag van vandaag dan ook ver te zoeken en lijkt onze bol in een ziek zijn te zijn gekeerd. Het werkelijke woordje van ‘ik hou van je en ik heet je welkom lijkt nu een woordje uit een ver verleden.

Waarom moeten we steeds maar weer toch angst en terreur zaaien om zo macht over de ander uit te kunnen oefenen en zo haar of hem naar de hand te bespelen? Is hier ooit eerder écht iets mee bereikt dan?

Zelf ga ik niet mee met dit angst zaaien gevoel. Draai ik bewust alle kanalen uit om maar niet beïnvloed te geraken door de negatieve (mannelijke) golf van wantrouwen.

Bewust van ‘het waarom in liefde zijn verblijven’ beloop ik dan ook de paden die belopen mogen worden door mezelf en heb ik vooral plezier om de details die ik in het gras en aan het water vinden mag. Zodoende kan ik lachen om een ezel die een scheet lijkt te laten als ik even langsloop of als bijvoorbeeld mijn kleine Vlammetje op haar manier in communicatie probeert te geraken met een sprinkhaan hier in het tuintje. Uren lang kan ik hiermee bezig zijn en hiervan genieten. Het leven laten leven om je heen. Het grote kleine vertelt jou haar eigen levendig verhaal. Het is een mooie inspiratiewereld voor jezelf en het brengt wederom het kindje met het schepnetje zogeheten weer op je schouders terug. Het geeft je als nog de kaplaarsjes aan om in de plassen te mogen springen. Het kleine kind meenemend onder de arm zogeheten in de dag van vandaag. Wat geeft het als je net niet het slootje haalt en nat wordt? Hiermee bezig zijnde vind je altijd een duidelijk antwoord. Alles is namelijk liefde, alles maakt liefde en op den duur vrede, vrede met zichzelf en haar omgeving. Klein, groot… dun, dik… oud of juist jong, het brengt elkaar hoe dan ook terug in evenwicht. Als je maar in de liefde gelooft en het naar je werkelijke hart durft te (be)grijpen. Maar helaas door de eigenwijsheid van de wereld blijven we om het cirkeltje rond dwarrelen. Doordat wantrouwen steeds maar weer het winnaarsbord krijgt overhandigd terwijl de liefde juist de winnares mag zijn. Is het immers niet moeders die een kusje op je vinger geeft als je je hebt bezeerd?

Lieve mensen, geniet van het prachtige lichtfeest onder elkaar. Laat iedereen in hetzelfde licht zijn wat jij jezelf ook zou gunnen.

Hou het dichtbij huis, hou het klein. Dat is liefde.

Heb het fijn en een goed 2017.

Een warme hartengroet,

Madeleine.


5 reacties

Het sprookje kopje thee

Wanroij, 24 september 2016

Nieuw werkje. Titel: “Happiness”. Datum 03-09-2016. Tijd close: 18:00 uur. 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt en acryl. Thema: Een diep verliefd gevoel, alleen nog maar in liefde kunnen zijn. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar.Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met vriendelijke hart en groet, Madeleine.

Nieuw werkje. Titel: “Happiness”. Datum 03-09-2016. Tijd close: 18:00 uur. 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt en acryl. Thema: Een diep verliefd gevoel, alleen nog maar in liefde kunnen zijn. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar.Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met vriendelijke hart en groet, Madeleine.

‘Het sprookje kopje thee’

Het is inmiddels 12:30 uur als ik aan jou en onze zielsliefde en haar achterliggende processen denk. Op dit moment voel ik zo’n echtheid, een onderbuik zo warmpjes idem een onverklaarbare drang.
Een gevoel van bijna dronken zijn waardoor je tijdens een dagelijkse wandel bewust moet blijven hoe je je voeten stevig op de aarde neerzet.
Een drang opkomend wat je ineens aan het kopen van nieuwe sierkussens op het bed kopen laat.
Het is een liefde wat ontzettend warm voelt nu alsof de vulkaan in je, zijn eigen eruptie binnenkort gaat meemaken. …. Kortom een ‘Leine die nu bijna een trampoline zou willen vatten en zo met het hoofdje het wolkenplafond zou willen geraken. Zoveel plezier voel ik.

We laten het allemaal maar ontstaan. Jaren terug had ik in spanning gezeten, de dingen invullend van te voren die misschien de revue zouden passeren. Tot bijna een angstig verlegen zijn kroop ik dan weg.
Vandaag de dag laat ik elk moment daar zijn, nader toekomen. Alle verwachtingen loslatend. Alles is goed en mag er zijn. Dit gevoel mag er nu ook zijn. Het is een geschrift wat altijd in ontwikkeling blijft. Het is een onverwachts mooi binnenkomend schouwspel met prenten net uit een oud sprookjesboek zo beeldend getekend. Mystiek aan de ene kant, vol liefde en een rijk, intens, innerlijk ervaren aan de andere kant.
“Laat het maar stromen”, riep ik haast zingend zonet hardop van plezier. “Alles heeft haar juiste bedding bijeen gebracht. Ik sta geheel open en ontvang nu met de beide vleugels gespreid…!”

Jaren van hard werken, pijn, loslaten, soms een eenzaam voelen én van een totaal anders leren bekijken is hier aan vooraf gegaan. Wat niet altijd even gemakkelijk was, dikwijls zelfs hard. Omdat dingen tot haar bewustzijn kwamen en vaak leken aangepraat (door beïnvloeding & overheersing) – overgenomen – aangeleerd of zelfs als een vanzelfsprekendheid waren. Een harde kern les! Wie en waar was ik echt? Hoe stond ik? Hoe keek ik? Hoe sprak ik? Voelde ik me geborgen? Was ik gelukkig? Of was ik dan maar gelukkig als ik de ander gelukkig mocht zien en maken? …
Lang heb ik achter de ander gestaan (uit liefde maar ook uit gewoonte). Totdat de dag kwam dat ik de bewuste schaduw niet meer aanvaarden kon en mezelf voor in de straat ging zetten en zaken één voor één (letterlijk voetje voor voetje buiten) losliet die mij van het werkelijke zicht/ (IK) licht afhielden. Een bijzondere tocht die op een natuurlijke wijze is ontstaan en door vertrouwen is opgebouwd en belopen.
Dagelijks sta ik nog versteld hoeveel positiviteit, liefde en (ver)licht(ing) het mij heeft opgeleverd.
De rugzak is verdwenen, de wonden zijn geheeld. Het overleven is er al jaren niet meer. Hier is een vrij zijn voor in de plaats gekomen, een durven genieten, idem een vrij van ZIJN. Een gelukkige zonnebloem thuis in zichzelf wonend is opgestaan. Geheel in haar eigen licht her-opgevoed, blij en compleet met haar eigen zijn. Rijk van blad nu door het zelf ervaren. De bloem is krachtig, beeldig en vorstelijk van kleur. Precies zoals ze is, zoals ze zichzelf graag beweegt.
En vooral in het nu genietend van een eenvoudig kopje thee, samen met jou! Dit is het (in liefde) leven… Misschien eenvoudig, maar zo echt in het moment passend van vandaag….

Tot zo!

‘Leine.

….//….

Persoonlijke woorden geschreven door © Madeleine Oppelaar. Datum: 24 September 2016. Tijdclose: 16:40 uur. Verboden te kopiëren zonder een schriftelijk schrijven. Hiervoor onze dank! Met vriendelijke groet, Madeleine.