AVurVeda

'Gewoon omdat jij… jij mag zijn….!'


Een reactie plaatsen

Het moedigste water bracht mij tot de mooiste bestemming…

Werk- geen werk meer: “Het moedigste water bracht mij tot de mooiste bestemming…” Geschreven door Madeleine Oppelaar


Titel: ‘Vallende bladeren.’ Gemaakt door © Madeleine Oppelaar

De laatste dagen kwam dit schrijven steeds meer op de voorgrond. Het is bedoeld als een soort van vrijlating van een gevoel wat 5 jaar geleden speelde en wat mij enigszins nog steeds in controle hield. Dit kwam mooi tot bewustzijn tijdens een heerlijke massage op mijn verjaardag jongstleden.
Het is dan ook een gevoelig onderwerp, maar wat nu juist ook goed is om het op deze manier in beeld te brengen. Het verhaal is niet bedoeld om de ander aan te wijzen als de schuldige partij, integendeel (voor de betrokkenen was het net zo moeilijk), maar meer om het gevoel wat toen speelde te kunnen onderstrepen (de woorden die ik inslikken moest). Vandaar dus dit persoonlijk artikel.

In het leven kan het pad plots onverwachts ruw van decor worden. Een ruwte wat jou overvalt. Van het ene moment denk je dat jouw wereldje veilig is, en vanaf het andere moment staat datzelfde wereldje volledig op zijn kop doordat jij juist datgene verliest wat zo belangrijk voor jou is. Balans. Het meegaan in de rij. Jouw zekerheid van bestaan. Werk. Uiteindelijk jezelf. Het enige wat dan nog overblijft is het geluid van een eenzame stilte. Jouw eigen verdwaalde voetstappen, van links rechts…. Links rechts… op een stoffig landweggetje. Beide wiebelig naar hun eigen afdruk zoekend.

Zo is het ook bij mij gegaan. Door reorganisatie op het instituut waar ik werkte, verloor ik de baan waar ik zo van hield vijf jaar geleden. Dit was in de crisistijd. Ik woonde nog geen 5 maanden in Wanroij na een scheiding, toen plots het ontslag voor de deur stond. Ik had zelfs nog geen tijd gekregen om eerst even goed op adem te komen. Laat staan om geaard met mijn nieuwe omgeving te geraken. Voor mij was het werk wat ik deed een zielenbaan. Een baantje wat zo duidelijk één met mij was. Ik noem dit weleens liefkozend het dakkapelletje boven het bolletje gehesen. Misschien voor jou ook wel herkenbaar?
Lang, héél lang, heb ik hier pijn van gehad en nu nog bemerk ik op als ik er over praat dat de tranen wederom in mijn oogjes prikken (die ik dan ook eigenlijk niet meer wil toelaten). Natuurlijk heb ik het een plekje kunnen geven, maar de liefde blijft aanhouden. Want daar voelde ik me thuis. Ook al ben je jaren verder en heb je wederom een baantje mogen omarmen waarvan je hartje voorzichtig haar serenade tot jou zingt (van ga verder hiermee). Dit zijn dan ook tranen van liefde, een beeldplaat van prachtige herinneringen, maar tevens het radeloos zijn van toen (de bekende rug tegen de muur), van schaamte en gemis… die dan toch ook weer door mij heen schieten. Want ineens hoor je er niet meer bij. Dan word je als het ware als een rotte appel in een jutte zak bij Appie Hein zijdelinks stilletjes uit het zicht geschoven. Afgewezen. Want jij…. Want… Jij …. Zou over de datum zijn! Niet dat ik ook maar één ding met het faillissement te maken zou hebben gehad, integendeel. Niet dat het dan ook écht met mijn kernkwaliteiten van werken te maken had…… Neen, het appeltje was enkel te beurs van smaak geworden! Juist omdat ik eerlijk was geweest. Véél te eerlijk.

In de tijd richting mijn ontslag moest ik me erg bewijzen. Ik moest maar telkens tegen bergen opspringen, ook al gaf ik aan dat ik bepaalde handelingen nog niet aankon (en wat de oorzaak hiervan was). Het ging veel te snel. Ik was ook veel te snel weer begonnen met werken. Ik heb een zachte stem dus men sprak verbaal rap over mij heen. Het waren bergen die voor mijn gevoel steeds kolossaler van vorm werden. De beloofde rust kwam namelijk maar niet en door het springen zat ik mezelf flink in de weg (werd faalangstig). Het was immers nog geen jaar geleden dat ik een moeilijke ziekte overwonnen had. Idem was ik net gescheiden. Dingen zaten nog in de weg/ niet lekker, kon ik nog niet. Ik had simpelweg de kracht in het lijf en in de geest nog niet. Iets wat ze op de werkvloer maar niet wilde begrijpen. Want jij bent toch weer beter verklaard? Je doet toch weer net zo vrolijk? Uh, ja? Verder werd er niet gekeken.
Dat dit mij nogal pijn deed zag men niet echt. Op het laatst liet ik het dan ook maar stilletjes bij mezelf. Of zoals iemand mij in een email streng benadrukte…. ‘Hou het klein…!’ ‘Waarom vertel je mij dit?’ Ik moest dus opnieuw de strijd van het overleven aangaan. Het scenario wat ik eerder al belopen had en nog aan het verwerken was. De zwartgeblakerde bladzijdes die ik zo graag wilde sluiten en omkeren. Diep vanbinnen was ik dan ook ongelukkig en werd het vertrouwen steeds verder aangetast. Ik werd namelijk niet gehoord. Ik mocht mezelf niet zijn!

Gaandeweg, dit was in begin December 2011, was ik door het strijden zo ontzettend moe geworden, dat ik de woorden… ‘nu is het genoeg…. Dit moet stoppen’, in mijn mond heb laten vallen. Voor een mens zoals ik nogal opmerkelijk. Juist omdat ik altijd positief ben, altijd strohalmpjes zie, en enthousiast aanwezig ben. Voor iedereen had ik tijd, ook al had ik geen tijd, ik was er en maakte tijd. Een kwaliteit waar ik bekend om stond. Nu was vooral het plezier verdwenen door het pushen. Wat ik eigenlijk bedoelde met de woorden ‘nu is het genoeg…’ was, dat ik liever elders op het terrein wilde kijken. Ik had er genoeg van. Op mijn huidige werkplek wilde ik eigenlijk niet meer vertoeven, dat gaf ik eerlijk toe. Ik paste er niet meer. Het gevoel van vertrouwen was weg. Hoe leuk ik het ook met sommige collega’s had en dat het voor hen ook net zo moeilijk moest zijn geweest (wat ik dan ook zeer waardeerde).

In die laatste maanden op het instituut was ik mezelf kwijtgeraakt. Tegen een burn-out geraakt. Niet alleen door het geen wat ik in die tijd niet kon of ervoeren had (door ziekte, scheiding, een onbeantwoorde liefde van aantrekken en afstoten…), maar juist dus door het niet gehoord worden. Ik moest maar springen en doen, maar wie ving mij eigenlijk op toen ik aan het vallen was? Dit is het gevoel wat mij lang dwars heeft gezeten. Ik ging maar door en door. Veelal dus voor het oog van de ander. Ik zag mezelf dan ook vooral eenzaam op straat lopen, juist op dat meest kwetsbare moment in mijn leven! Ik was immers alleen. De mens waar ik altijd zo klaar voor stond, liet mij niet diezelfde geborgenheidvleugels voelen. Die ik haar, bijvoorbeeld, een moment eerder wel om haar heen had geslagen, toen zij ze nodig achtte.

Titel: “Even the rain hurts like it should. © Madeleine Oppelaar.

Juist zij, lieten mij toen in de steek. (Misschien durfde ik het toen ook wel niet, bedenk ik me nu ineens … en duwde ik ze uit wantrouwen weg… Dit kan natuurlijk ook).
Ja, ik ben sterk, maar ook ik had datzelfde warme dekentje eventjes nodig wat liefdevol tegen mij zou zeggen… ‘meisje het komt goed…. Kom nu maar eens hier…’ Naar ‘zelf geborgenheid’ (* dat dekentje) mocht ik dus zelf op zoek…! (*In principe gaf ik hen allemaal het dekentje die ik zelf gemist had óf door de jaren heen was kwijtgeraakt. *).

Ik moest het maar niet te persoonlijk maken allemaal werd er gezegd tijdens het ontslaggesprek toen in Januari 2012. Als een dolksteek in de rug sidderde deze nogal koude mededeling na. Voor degene was het niet meer als een zakelijk afhandelen nee, maar voor mij betekende het dat ik een streep door mezelf aan het trekken was.
‘Ja ja, we pakken de draad heus wel weer op hoor…. ‘Het is maar een baantje’, ‘ik ben creatief genoeg’, zei ik stoer. Hoor het me nog zeggen. ‘De maan is rond, de maan is rond, hij heeft twee ogen, een neus en een mond…’ (transformatie). Maar hoe heel je je eigen hartje wat juist zo gewond is geraakt? Ik was immers neer gehaald. Als een voltreffer door mijn oer vertrouwen getroffen. In feite liep ik naast mijn eigen voetstappen zoekende naar stofdeeltjes die nog een vaag beeld van mezelf weergaven.

De kans om elders te kijken op het terrein is me nooit meer aangeboden geweest. Latere sollicitatiebrieven raakte zoek, enzovoorts. Kortom de liefde schitterde voor een lange tijd als een klein doodlopend weggetje waarvan het ophaalbruggetje nog met zijn mond wagenwijd open stond. Ook al wilde ik het graag zien, een nogal naïeve gedachte, dat de liefde nog steeds wederzijds zou zijn. Voor mij was namelijk het instituut de heerlijkste plek op aarde….

Het was dus een thuis zijn wat een illusiewoord bleek te zijn. Want thuis ben je immers alleen bij jezelf. Dit heb ik de laatste jaren zelf mogen ervoeren. Als je thuis bij jezelf bent gekomen (een luisteren met en naar jouw eigen hart), dan kun je overal ‘thuis’ (in harmonie) geraken namelijk…. In feite heb je zowel de rol van leraar als leerling hierin. Op welk plekje waar je dan ook vertoeft. Zelfs onder een grondzeiltje in de stromende regen (* Medicijnwiel – Natuurlijk Zijn *). Och… och wat had ik toen een plezier (* ervoer mijn eigen geborgenheid… wat dus later de basis van AVurVeda zou gaan worden*). De natuur spreekt altijd tot in elke vezel van je ziel haar diepste woorden naar waarheid. Als je het hartenraam maar opnieuw durft open te stellen en door het eigen hart laat leiden. Op deze manier laat je angst(en), maar ook alle ‘dacht belevingen’ vrij. Het is een pad wat altijd zijn kruispunt in het midden mag vinden, als jij er open naar bent (en alle kantpunten durft te aanschouwen). Het midden waar jij in de spiegel naar jouw eigen naaktheid durft te kijken. Alsof jij dat onschuldige meisje met haar schepnetje en die open blik weer bent.

Het moedigste water, tijdens mijn trektocht na het ontslag, bracht mij tot de mooiste bestemming…. Namelijk de ontmoeting met mijn werkelijke Zelf…! Langs het stromende water, al haar bossen en heide aangezichten. Met al haar stemmingswisselingen (*seizoenen*), heb ik haar voetje voor voetje terug mogen vinden. Hier heb ik dan ook op mijn eigen manier veel dingen losgelaten (en in verband gebracht) en ontmoette ik steeds vaker dat ondeugende kleine ding van vroeger op datzelfde voetpaadje. Samendeden we wiegen (*geborgenheid*), sprongen we in de plassen, zaten we bijna in mierennesten, ontwikkelde we een geweldige zelfspot, lazen we alle verhalen buiten, maar brachten we vooral het decor in ‘onszelf’ terug waar ik zoveel van hield. De onschuld!
Als het ware aanbad ik dus steeds meer mezelf. Zo maakte ik vrede met alles (vanaf vroege leeftijd) en durfde ik naar de wereld met het positieve oog te blijven kijken. Pessimisme, grote wereldzaken en ‘ego materiaal’, liet ik zo ver mogelijk uit het speelveld. Het hart gaf mij namelijk het werkelijke verhaal vanbinnen waar! Zo is de natuur het dagelijks teeveetje (het kleine wat groots is). Heerlijk kunnen we van het uitzicht genieten als we met de voeten in het gras zitten voor het huisje en als het poesje (*Vlammetje*) zachtjes haar Lenteliedjes spint of als het hertje ondeugend aan de aardappelen van de boer komt snuffelen ….

Titel: ‘In Het zijn moment”. © Madeleine Oppelaar.

Hoe is het nu hoor ik jullie vragen? Deze vraag is me dit jaar dan ook diverse malen gesteld. Al heb ik het nu al wel zo’n beetje verteld. Vooral de laatste maanden is me weer veel bewust geworden. Hierover heb ik vooral veel geschreven en geschilderd. Heel bijzonder ook, als blijkt dat je dit in het begin van het jaar al zo in lijn hebt neergezet door ‘emotionele wasmachines te durven aangaan.’ Juist om het dan later in zijn volledigheid te laten gaan en zo het op een andere manier te durven bekijken. In feite bouw je dit in nature op! Zo kwam de relatie met mijn moeder ook mooi in het zicht. Wat nu dus eind Juli een prachtige omarming heeft gekregen. Een vrede en een brede glimlach. Dit had ik al eerder ingezet door het gedicht ‘Landweggetje’ te schrijven (wat over onze relatie gaat), maar ook door het boek ‘Het Hoekje’ waar ik nog aan bezig ben.
Doordat je bewust wordt van zaken, maak je steeds meer weg voor andere dingen die de weg voor je blijven zuiveren… Mooie processen zijn het, die steeds meer het werkelijke zicht aan de kijker laten zien. Vaak ook verrassend. Want was jij bijvoorbeeld degene ook niet die aan het afwijzen/ invullen was geweest? Juist om die pijn dan voor te kunnen blijven. Was jij niet degene die zichzelf in het (verdomd)hoekje plaatste? …

Qua werk heb ik lang vastgezeten in het plaatje ‘van houden van en wantrouwen’ en zo heb ik enkele banen, in het verleden, niet echt eerlijk de kans durven geven om opnieuw één te worden met mij. Het klinkt misschien gek, maar op deze manier kan de liefde (*liefde voor het instituut*) jou ook in haar houdgreep houden. Want, zou het daar niet nog eens kunnen gebeuren dan? Mag én kun je elders diezelfde liefde nog wel ervaren? Ergens durfde ik dat niet meer aan te gaan, vulde ik dit van tevoren in. Hield dus de controle in stand. (Al was ik al wel met mijn praktijkje bezig).
Nu ben ik echter tot het standpunt gekomen om het verleden als een dikke punt achter mij te laten. Het ligt nu ver achter mij en de pijn past niet meer. Het is goed zo. Al heb ik een week lang, tijdens de eerste bladzijdes van dit artikel,  tranen als een ware kurkentrekker uit de tenen moeten trekken. Dit waren de laatste tranen die ik alsmaar tegenhield en nu door mochten zetten. Hierdoor is er nu heel veel ruimte ontstaan voor nieuw geluid. Dus dankzij dít artikel!

Het grootste compliment wat ik onlangs nog ontvangen heb van een bewoonster van het instituut waar ik zo lang gewerkt had is: ‘Madeleine, ik probeerde jou privé te bellen ja (sorry), ik wilde zo graag jouw wijsheid horen. De leiding had dat niet. Zij konden mij niet rustig krijgen. Jij wel’. Dit is het mooiste ontvangen dan toch?

Titel: “Dodenmars.” (de weg naar transformatie) © Madeleine Oppelaar.

In April van dit jaar zei er opnieuw in mij een stemmetje…. ‘Ga nog eens terug naar je hart’. Ik was te veel met de ander bezig geweest op AVurVeda (*mijn praktijkje*). Het was tijd geworden om orde op zaken te stellen, om een tijd alleen met mezelf door te brengen. Het was nodig om balans te creëren. Om aan te voelen van wat ik werkelijk wilde (ik was niet blij hoe bepaalde dingen verliepen …). Ook omdat bepaalde ervaringen die ik heb mogen ervoeren er niet zomaar waren geweest de afgelopen jaren en dat ik deze aan en naar het licht mocht gaan brengen.
Zo ben ik nu dus eindelijk met mijn klankschalen terecht mogen komen op een spiritueel Rusthuis voor ouderen te Boxmeer, en doe ik met mijn klankschalen veelal aan stervensbegeleiding daar. Een bijzonder puzzelstukje eindelijk op haar plek geworpen. Wat mij ook zegt … ‘ja dit klopt… Dit klopt echt!’ (wat ik gek genoeg jaren geleden al geroepen heb, maar nog eerst haar diepste laag binnen mocht ervoeren van het waarom).
Het grappige is ook dat ik door deze ervaringen toch ook weer een baantje wil zoeken in de zorg (terwijl ik eigenlijk jaren ook geroepen heb dit niet meer te willen… grotendeels dus door mijn wantrouwen, maar ook door visies die niet bij mij passen). Naast mijn AVurVeda praktijkje (*misschien wil ik die wel samenvoegen met een andere praktijk hier in de buurt*), de klankschalen met dementerende, zou dit nu geweldig zijn. Mijn voeten dansen weer gelijk met mijn hartritme en voel ik me vooral nu sereen! Ik ben klaar om volledig uit mijn cocon te komen en mijn rust, en zicht, te gaan verspreiden.
Wat ik vooral de laatste jaren van mezelf geleerd heb, is dat ieder mensje zijn/ haar eigen auteur (architect) is van het zielenpad (oud en nieuw). En dat de stofdelen van je voetafdruk geen stofdeeltjes zijn maar de werkelijke kracht (het goudenlicht) wat jij voor jezelf mag gaan ontwikkelen én mag uit gaan stralen. Je bouwt het bouwwerk (zielenpad), nogmaals, zelf op!

Een warme hartengroet,
Madeleine.

__ // __

Wanroij, 30 – 08- 2017. Persoonlijke woorden zijn geschreven door © Madeleine Oppelaar. Time close: 15:33 uur. Gelieve niet kopiëren zonder toestemming van auteur. Dank!

Advertenties


1 reactie

Vriendschappen zijn bijzonder (Facebookpagina gaat offline)

Vriendschappen zijn bijzonder (Facebookpagina gaat offline)….

Vriendschappen zijn bijzonder, het gaat niet om het getal, maar om het hart van binnen wat hij of zij bij jou raakt/ geraakt heeft. Wie er diep met je meereist in ’t hart en in het leven zo geheten, of wie enkel meereist om samen met jou tot een bepaald stationnetje mee te kunnen reizen en daar dan met het koffertje uit te stappen.

De dagen voor en tijdens Pasen waren bij mij van heel veel verdriet. Ook nu lopen de tranen rijk over mijn wangen. Het verdriet geraakt mijn hart en brengt mij tot het gevoel dat ik vanalles loslaten ga. Onthechting noemen we dit in de spirituele zin.
Hoe lang ik ’t ook met mijn bekende liefde heb mogen doen, jullie met mijn tocht en visie heb mogen inspireren…… De bladzijde is nu toch gekomen om FB voorlopig vaarwel te gaan zeggen en me verder op mijn eigen leven te gaan richten. Om andere wegen te proberen. Dit zal niet geheel in stilte zijn, want mijn AVurVeda website zal gewoon blijven bestaan, waar ik vooral mijn werkjes en schrijfsels zal blijven plaatsen, en natuurlijk komt er het boekje die ik probeer het komende jaar the finishline te laten krijgen…. Wie weet zien we elkaar dan wel weer. Of wie weet eerder (als het toch blijft kriebelen… of blijkt te kriebelen.. ).

Titel: “Dodenmars”. Thema: Het volledig losgaan van oude overtuigingen, gedragingen, oude diepe pijn. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar.

Ik wil iedereen bedanken voor de mooie vriendschappen en de prachtige open gesprekken die ik heb mogen voeren met jullie. Vele zullen zeker in mijn hartje gekoesterd blijven.

Als jullie met mij enig contact willen blijven behouden dan kan dat via mijn email adres: madeleine.oppelaar@gmail.com (dit zou ik persoonlijk erg leuk vinden), skype: avurveda.oppelaar of via mijn website:
https://avurveda.wordpress.com/. Op 22-04-2017 zal dit adres offline gaan.

Het gaat jullie allemaal goed. Hou de liefde in jezelf en wees lief voor de ander.

Hartengroet,
Madeleine.


Een reactie plaatsen

Kerstspreuk (Madeleine Oppelaar)

Nieuw werkje. Titel: : 'Eénwording'. Aanvulling: Dit zag ik als eerste verschijnen tijdens het klankschalenconcert te Vorstenbosch (afgelopen donderdag). Ik zag toen twee handen bezig een bol te vormen. De bol werd steeds groter en groter en kwam uiteindelijk boven de handen te hangen.... Het overstijgende van het hogere zelf - een wording, idem de punt op de i. Kei skon. Daar kwam ik voor. Dus de avond was gelijk al geslaagd..... Datum 23-12-2016. Tijd closure: 20:20 uur. Formaat: 36 x 48 CM. Oliepastelkrijt. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar.Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met vriendelijke hart en groet, Madeleine.

Nieuw werkje. Titel: : ‘Eénwording’. Aanvulling: Dit zag ik als eerste verschijnen tijdens het klankschalenconcert te Vorstenbosch (afgelopen donderdag). Ik zag toen twee handen bezig een bol te vormen. De bol werd steeds groter en groter en kwam uiteindelijk boven de handen te hangen…. Het overstijgende van het hogere zelf – een wording, idem de punt op de i. Kei skon. Daar kwam ik voor. Dus de avond was gelijk al geslaagd….. Datum 23-12-2016. Tijd closure: 20:20 uur. Formaat: 36 x 48 CM. Oliepastelkrijt. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar.Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met vriendelijke hart en groet, Madeleine.

Dag lieve vrienden,

Dikwijls werd aan mij de laatste dagen de vraag gesteld, “ ‘Leine waar blijf je toch dit jaar met je doordringende Kerstspreuk?…”

Ja, een goede vraag. Waar blijft tie? Het is niet zo zeer, lieve mensen, dat ik het niet wil of hiervoor geen tijd zou hebben, integendeel. Het punt is… Waar begin ik. Waar ergens zou nu de eindregel gaan zijn. Geen flauw idee.

Zelf heb ik een mooi en rijk jaar achter de rug. Niet qua geld. Zoals jullie weten geef ik daar weinig om (ben gelieve van het kleine, eenvoud en dicht bij mezelf). Maar qua innerlijke ervaringen, lessen en doorbraken is het er één met een grote gouden strik om zijn hals geworpen mogen worden. Inhoudelijk gezien heeft het me een berg van inspiratie, een krachtig uitdragen en een prachtig bewust worden opgeleverd. Een heel zijn in gevoel is nu gekomen. Eindelijk. Een gevoel waar ik zo’n dikke vijf jaar geleden mee op reis ben gegaan na diverse pijnlijke gebeurtenissen die snel achter elkaar zich aandiende. Een tijd waar ik bijna zelf geen ruimte had om te ademen. Een tijd dat de bomen zo hoog gegroeid waren, dat ik zelfs het stromende water van de zee niet aanschouwen en ruiken kon als ik ze beklom.

Nu is de punt rond, daar, en helder als een licht aan de hemel gegeven. De reiziger is in haar geheel in het huisje teruggekeerd. Het hartenraam is wijd open gezet. Haar gordijntje wappert nu lieflijk.

Zelf ben ik nu dolgelukkig met wat ik heb en heb mogen bereiken. Maar als ik zo om mij heen kijk en al naar haar gebeurtenissen lees, kruipt er dan toch een klein traantje in mij. Want waar is dan toch de werkelijke (licht)liefde onder elkaar gebleven? De juiste betekenis van haar bestaanswoord is op de dag van vandaag dan ook ver te zoeken en lijkt onze bol in een ziek zijn te zijn gekeerd. Het werkelijke woordje van ‘ik hou van je en ik heet je welkom lijkt nu een woordje uit een ver verleden.

Waarom moeten we steeds maar weer toch angst en terreur zaaien om zo macht over de ander uit te kunnen oefenen en zo haar of hem naar de hand te bespelen? Is hier ooit eerder écht iets mee bereikt dan?

Zelf ga ik niet mee met dit angst zaaien gevoel. Draai ik bewust alle kanalen uit om maar niet beïnvloed te geraken door de negatieve (mannelijke) golf van wantrouwen.

Bewust van ‘het waarom in liefde zijn verblijven’ beloop ik dan ook de paden die belopen mogen worden door mezelf en heb ik vooral plezier om de details die ik in het gras en aan het water vinden mag. Zodoende kan ik lachen om een ezel die een scheet lijkt te laten als ik even langsloop of als bijvoorbeeld mijn kleine Vlammetje op haar manier in communicatie probeert te geraken met een sprinkhaan hier in het tuintje. Uren lang kan ik hiermee bezig zijn en hiervan genieten. Het leven laten leven om je heen. Het grote kleine vertelt jou haar eigen levendig verhaal. Het is een mooie inspiratiewereld voor jezelf en het brengt wederom het kindje met het schepnetje zogeheten weer op je schouders terug. Het geeft je als nog de kaplaarsjes aan om in de plassen te mogen springen. Het kleine kind meenemend onder de arm zogeheten in de dag van vandaag. Wat geeft het als je net niet het slootje haalt en nat wordt? Hiermee bezig zijnde vind je altijd een duidelijk antwoord. Alles is namelijk liefde, alles maakt liefde en op den duur vrede, vrede met zichzelf en haar omgeving. Klein, groot… dun, dik… oud of juist jong, het brengt elkaar hoe dan ook terug in evenwicht. Als je maar in de liefde gelooft en het naar je werkelijke hart durft te (be)grijpen. Maar helaas door de eigenwijsheid van de wereld blijven we om het cirkeltje rond dwarrelen. Doordat wantrouwen steeds maar weer het winnaarsbord krijgt overhandigd terwijl de liefde juist de winnares mag zijn. Is het immers niet moeders die een kusje op je vinger geeft als je je hebt bezeerd?

Lieve mensen, geniet van het prachtige lichtfeest onder elkaar. Laat iedereen in hetzelfde licht zijn wat jij jezelf ook zou gunnen.

Hou het dichtbij huis, hou het klein. Dat is liefde.

Heb het fijn en een goed 2017.

Een warme hartengroet,

Madeleine.


5 reacties

Het sprookje kopje thee

Wanroij, 24 september 2016

Nieuw werkje. Titel: “Happiness”. Datum 03-09-2016. Tijd close: 18:00 uur. 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt en acryl. Thema: Een diep verliefd gevoel, alleen nog maar in liefde kunnen zijn. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar.Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met vriendelijke hart en groet, Madeleine.

Nieuw werkje. Titel: “Happiness”. Datum 03-09-2016. Tijd close: 18:00 uur. 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt en acryl. Thema: Een diep verliefd gevoel, alleen nog maar in liefde kunnen zijn. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar.Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met vriendelijke hart en groet, Madeleine.

‘Het sprookje kopje thee’

Het is inmiddels 12:30 uur als ik aan jou en onze zielsliefde en haar achterliggende processen denk. Op dit moment voel ik zo’n echtheid, een onderbuik zo warmpjes idem een onverklaarbare drang.
Een gevoel van bijna dronken zijn waardoor je tijdens een dagelijkse wandel bewust moet blijven hoe je je voeten stevig op de aarde neerzet.
Een drang opkomend wat je ineens aan het kopen van nieuwe sierkussens op het bed kopen laat.
Het is een liefde wat ontzettend warm voelt nu alsof de vulkaan in je, zijn eigen eruptie binnenkort gaat meemaken. …. Kortom een ‘Leine die nu bijna een trampoline zou willen vatten en zo met het hoofdje het wolkenplafond zou willen geraken. Zoveel plezier voel ik.

We laten het allemaal maar ontstaan. Jaren terug had ik in spanning gezeten, de dingen invullend van te voren die misschien de revue zouden passeren. Tot bijna een angstig verlegen zijn kroop ik dan weg.
Vandaag de dag laat ik elk moment daar zijn, nader toekomen. Alle verwachtingen loslatend. Alles is goed en mag er zijn. Dit gevoel mag er nu ook zijn. Het is een geschrift wat altijd in ontwikkeling blijft. Het is een onverwachts mooi binnenkomend schouwspel met prenten net uit een oud sprookjesboek zo beeldend getekend. Mystiek aan de ene kant, vol liefde en een rijk, intens, innerlijk ervaren aan de andere kant.
“Laat het maar stromen”, riep ik haast zingend zonet hardop van plezier. “Alles heeft haar juiste bedding bijeen gebracht. Ik sta geheel open en ontvang nu met de beide vleugels gespreid…!”

Jaren van hard werken, pijn, loslaten, soms een eenzaam voelen én van een totaal anders leren bekijken is hier aan vooraf gegaan. Wat niet altijd even gemakkelijk was, dikwijls zelfs hard. Omdat dingen tot haar bewustzijn kwamen en vaak leken aangepraat (door beïnvloeding & overheersing) – overgenomen – aangeleerd of zelfs als een vanzelfsprekendheid waren. Een harde kern les! Wie en waar was ik echt? Hoe stond ik? Hoe keek ik? Hoe sprak ik? Voelde ik me geborgen? Was ik gelukkig? Of was ik dan maar gelukkig als ik de ander gelukkig mocht zien en maken? …
Lang heb ik achter de ander gestaan (uit liefde maar ook uit gewoonte). Totdat de dag kwam dat ik de bewuste schaduw niet meer aanvaarden kon en mezelf voor in de straat ging zetten en zaken één voor één (letterlijk voetje voor voetje buiten) losliet die mij van het werkelijke zicht/ (IK) licht afhielden. Een bijzondere tocht die op een natuurlijke wijze is ontstaan en door vertrouwen is opgebouwd en belopen.
Dagelijks sta ik nog versteld hoeveel positiviteit, liefde en (ver)licht(ing) het mij heeft opgeleverd.
De rugzak is verdwenen, de wonden zijn geheeld. Het overleven is er al jaren niet meer. Hier is een vrij zijn voor in de plaats gekomen, een durven genieten, idem een vrij van ZIJN. Een gelukkige zonnebloem thuis in zichzelf wonend is opgestaan. Geheel in haar eigen licht her-opgevoed, blij en compleet met haar eigen zijn. Rijk van blad nu door het zelf ervaren. De bloem is krachtig, beeldig en vorstelijk van kleur. Precies zoals ze is, zoals ze zichzelf graag beweegt.
En vooral in het nu genietend van een eenvoudig kopje thee, samen met jou! Dit is het (in liefde) leven… Misschien eenvoudig, maar zo echt in het moment passend van vandaag….

Tot zo!

‘Leine.

….//….

Persoonlijke woorden geschreven door © Madeleine Oppelaar. Datum: 24 September 2016. Tijdclose: 16:40 uur. Verboden te kopiëren zonder een schriftelijk schrijven. Hiervoor onze dank! Met vriendelijke groet, Madeleine.


2 reacties

Diepe wateren en zwanen

zwaan

Diepe wateren en zwanen

Zwanen zijn er ook om ze weg te laten drijven. Ook al lijken ze nog zo mooi, vol liefde, hebben ze je oneindig lief in het ‘Hemelse Licht’. De diepe wateren zijn allemaal in vertrouwen genomen en zijn idem net zo diep ervaren de afgelopen jaren. Haar totale lengte is afgelegd (of zelfs meer). Nu is het tijd geworden voor een andere route. Ik mag de vleugels pakken en wegvliegen. Ik laat de keuze dit keer niet meer bij jou, maar bij mezelf. Ik hou van je, maar ‘het houden van’ dat is blijkbaar niet genoeg om jou te kunnen overtuigen dat mijn pure hart meer zegt dan enkel ‘ik hou van jou!’………

In liefde,
Madeleine.

Wanroij, 12 Februari 2016 (23:30)


4 reacties

Een Afscheid Nooit Gewild…

Nieuw werkje. Titel: “Love Vibration”. Thema: Beeld uit meditatie 8-8-8; Trilling. 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt. Datum: 11-08-2015. Tijd close: 20:20 uur. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met beeldende groet, Madeleine.

Nieuw werkje. Titel: “Love Vibration”. Thema: Beeld uit meditatie 8-8-8; Trilling. 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt. Datum: 11-08-2015. Tijd close: 20:20 uur. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met beeldende groet, Madeleine.

‘Een Afscheid Nooit Gewild’

Bijzondere dagen zijn het wederom in november. De dagen zijn mooi maar intens inhoudelijk qua beeld en toereiking. Het voelt hier nu voor mij als een soort van innerlijk stormvloed kanaaltje wat maar in mijn rug blijft porren. Een kanaaltje wat je recht op een truttig bankje neer zet. ‘Van juffie, het is nu tijd, je kunt het, doe er wat mee!’ ‘Laat het maar naar je toe stromen en laat het (uit)eindelijk echt van je afglijden!’ Noem het maar voor het gemak, ‘het loslaten van opnieuw een schorslaagje van jouw eigen Berken boompje.’ Of het schoffelen door de herfstbladeren met de voetjes op een verlaten bospad. Blad na blad…. Blad na blad…. Blad na blad…. De rode en gouden kleuren zijn de meest voedbare (de meest dierbare) die steeds voorop geraken. Nu ook weer….

Situaties komen naar voren waarvan je denkt: ‘Jeetje minee, hier heb ik al zoveel tijd aan besteed en toch vrede mee gemaakt?’ Zo ook kwam 24 en 25 november 2011 toch weer even nader tot het licht. Dit werd gespiegeld na een weigering van een simpel vriendenverzoekje. Ik mag schijnbaar toch nog wat afmaken, wat ik eerder was vergeten. Iets vermelden wat nog meer de punt op de i mag brengen….

Ineens zie ik mezelf weer staan in de kring tegenover jou en de bewoners waarmee ik toen werkte. Het was de laatste klankschalenavond. Het mooie moest stoppen bij ons vanwege de financiële misère toestand op het instituut. Een donkerte die wij zelf niet hadden veroorzaakt. Maar waardoor wel de mooie, en zovele waardevolle dingen, toen moesten wijken. Pijnlijk, maar vooral toen boos makend. Bedrogen aanvoelend. Een onzekere tijd was het toen voor ons allemaal. Zeker ook voor mij. Het mooie instituut was ineens niet mooi meer maar onveilig voor mij geworden. Mijn vertrouwen was geschaad, en ik was eerder op het persoonlijke vlak al zo gewond geraakt.

We hadden allemaal elkaars handen vast. Ik had het zichtbaar moeilijk. Voelde mij heel moe gestreden, alleen staand, zwaar gefrustreerd, tegen de muur gezet én vooral verdwaald. Niet alleen een bepaald verdwaald zijn in een ruimte waar ik eigenlijk niet meer wilde vertoeven. Maar ook een moeilijk hebben wat uiteindelijk het einde zou betekenen (een einde waar ik niet achter stond), en waarop een afscheid zou volgen. Een afscheid nooit gewild. Een afscheid wat ik ook niet kon tegen houden. Maar toch nog lang geprobeerd hebbend. Ver over al mijn grenzen uitgeweken. Uit liefde. Juist ook omdat het raakte. Diep raakte. Het was namelijk een deel van mij geworden. Zag haar werking en haar werkelijke waarde.

De bewoners vertelde één voor één op hun manier hoe mooi ze de klanken hebben gevonden en bedankte jou als de toegewijde meneer met de ‘koperen bakjes’, elkaar, mij, voor het mooie samen zijn. Een prachtige uiting van een bijzonder delen wat we toch een dikke anderhalf jaar ruim op de Donderdagavond met elkaar mochten ervaren. Dit ontroerde mij en jou zichtbaar ook.
Het was ook altijd bijzonder van stilte en warmte. Telkens een unieke waarneming. Zo had ieder zijn eigen persoonlijke kleur. De één uitte dit in gebaar en door een zichtbaar blosje op het gezicht of door een waardig in zichzelf gekeerd zijn. De ander maakte bijvoorbeeld de klanken af door ‘zachtjes’ monotoon de stem te verheffen. Een mooi iets wat ook zeker plaats mocht hebben. Mijn lieve God, wat hield ik toch van deze avond! Zo mooi van eenvoud. Zo mooi van liefde. Zo harmonieus én welkom…. Zo waardevol. Het is een reizen naar jezelf toe en tevens in jezelf, laag na laag volgend. Telkens weer het mystieke naar voren brengend. Wat toch ook weer zichtbaar een eigen tijdloze ik vorm blijkt te hebben en wat zich ook steeds blijft ‘ontwikkelen.’ … Waar dan ook aanwezig.

Vlak na het laatste hand gebaar, van het komt goed (de verstilling blijft), liep ik nog even gelaten met je mee naar buiten, richting auto. Ik wilde je eigenlijk omhelzen, bedoelt als dank je wel, een soort van sluiting. Maar ook omdat ik van je hield. Uiteindelijk durfde ik het niet, spijtig, en liet het dan toch maar stuntelig bij dag. Iets wat me nog lang zou achtervolgen. Want het was niet naar mijn hart geëindigd.

Bang voor de brief die ik jou had overhandigd, liep ik daarna met een staart tussen de benen terug naar binnen. Ik hoorde je zachtjes wegrijden en wist het…. Jij zou strakjes bozig zijn en misschien mijn woorden verkeerd op gaan vatten. Mijn hart bonsde in mijn keel. De eerste tranen vielen.
Ik wist dat juist mijn ‘naïeve manier van uiten’ (wat ik uit pure onvoorwaardelijke liefde deed, maar ook vanuit een eigen echt bewust beleven) voor een lange en pijnlijke stilte zou gaan zorgen. Dat ‘de eens zo vriendelijke tekening op straat’, ‘van hoi’, voorlopig niet meer zou komen. Ik wist dat zich visueel een scheidingslijn gevormd had en dat ik deze niet zo maar kon uitwissen. Er zou zich snel nu een hard antwoord richting mij volgen, die mij tactvol op afstand zou houden. Ik had geschreven wat ik had geschreven, ik wilde rust en wilde op zelf onderzoek uit maar… had direct een ontzettende spijt. Ik wilde dit niet. Ik wilde geen ruzie met jou en wilde het liever gelijk ongedaan maken, het helder uitleggen. Zowel het vallen van de avond als de brief aan jou heb ik mezelf lang pijnlijk verweten. Zag dit als een persoonlijk falen. Als een steek laten vallen tijdens een ingewikkeld breiwerkje bij juffrouw Schuiten. Ik had namelijk mezelf afgewezen. Ik had een fout gemaakt!

Wat ik toen nog niet wist, is dat ik toen al indirect mijn eigen helingsreis had ingezet. Mijn eigen zoektocht naar mijn ware ik zijnde. Naar mijn eigen waarheid, geloof en liefde. Geheel in de IK vorm gezet. Los van alle inkadering, pijn, en al ‘het grootse en haar wereldse’ aanpraten. Klein, maar mooi van licht, en vooral eenvoudig. Precies wat ik al eerder in mijn gedicht ‘De Liefdesbron’ (wat notabene over een vlindertje gaat) had beschreven. Precies zoals ik ook ben….

Voor mij voelde jij als de ware. Puur omdat ik zoveel erkenning bij je zag en vond (telkens weer onverklaarbaar). Ik vernam een herkenbare energie. Iets wat ik nooit eerder bij iemand had ervaren. Al begreep ik toen nog niet waarom. Waarom ik toch die liefde voor jou zo intens beleefde zoals ik deed. Dit besef zou pas zich later gaan ontwikkelen. Dit gebeurde pas na het gedwongen en koud gezongen vaarwel van het instituut wat failliet was verklaard. Want ja… ook dat kreeg ik nog eens te verwerken. Een ontslag. Nog een afscheid wat ik niet wilde. Voor hen was ik waarschijnlijk niet meer nog als het appeltje wat verkeerd van richting in het mandje lag. Maar voor mij was de appel qua inhoud de ster. Namelijk mijn ziel licht. Het was het werk wat paste. Het was voor mij het stralende dakkapel boven het hoofd gehesen. Als één sterk verbonden zijn met mij.
Het ontslag had dus voor een lange periode mijn innerlijke vlam uitgeblazen (jaren later ontving ik het licht terug tijdens een astrale reis doordat ik de ‘Heilige Graal’ boven het hoofd mocht ontvangen…).
In het jaar 2011 heb ik veel afscheid moeten nemen. Eerst had ik mijn scheiding eind Juni (een relatie van een dikke 21 jaar), toen de klankschalenavond, het afscheid met jou, afscheid van de groep, afscheid van het instituut. Alles zo’n beetje wat ik lief had, waar ik van hield, en waar ik in geloofde viel weg. Iedereen nam maar aan dat ik sterk was maar in stilte was mijn hart in tweeën gespleten en mocht ik vooral het vreugdepalet in mijn eentje heropvoeden. Mocht ik vooral het vertrouwen in mezelf terugvinden. Mezelf (opnieuw) lief proberen te vinden….

Inmiddels woon ik alweer 4 jaar en heerlijk vrij en gelukkig in Wanroij. Nog steeds in het kleine knibbel en babbelhuisje tussen de weilanden, vlakbij bos en heide. Veel is er verandert. Ik ben verandert. Mijn leven is verandert. Maar mijn liefde voor jou niet. Op dit moment voel ik me vooral erg kwetsbaar als ik dit allemaal opschrijf en het opnieuw moet herbeleven. Voor eventjes zit ik weer in de dagen van toen en valt het gevoel van machteloosheid weer binnen in huis. Ik heb het koud en heb vooral nu een sterke behoefte aan warmte. Hartenwarmte. Heb zo’n behoefte om echt met jou te kunnen praten. Zodat je echt luistert en mijn stem hoort, in plaats dat van jezelf (en zo die van mij maar blijft gijzelen). Pas dan kan ik in overgave raken en mijn hart volledig openen naar jou zodat een nieuw begin eindelijk mag ontstaan. Dan pas kan ik opengaan en ontvangen. Pas dan kan ik jou toelaten….

Dus praat met me. Maak het open! …
Ik hou van je…

‘Leine.
Wanroij, 28 November 2015
Time closure: 22:01 uur

——————-//———————-

Persoonlijke woorden zijn geschreven door Madeleine Oppelaar. In
copyright van © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder schriftelijke toestemming. Hiervoor onze dank!


Een reactie plaatsen

Een Papieren Vingerhoed

papieren vingerhoed
‘Een Papieren Vingerhoed….’

Wat is een vriendelijk vriendenverzoekje nu op facebook? Niet meer als een klein en vaag papieren vingerhoedje. Een rode kraal erbij op het telraampje die we nog kennen van tijden op de basisschool, een luchtig pannenkoekje uit de hapjespan van mams gebakken. Meer niet. Mijn verzoek naar jou was vriendelijk van gebaar. Gestuurd na een komische situatie waar ik nog dagen van in een deuk heb gelegen. Het bracht me even naar enkele jaren terug (toen was ik ook al zo wakker weet je nog?). Zo gaan die dingen. Je wordt dan een sentimenteel schaapje zo gezegd. Menselijk ook toch, ‘even kind zijn…?’ Het snoepje voor de ziel zo geheten.
Het is niet zo dat ik allerlei berichten zou plaatsen bij je (of dingen bloot zou geven/ leggen), voor jouw deur in een tentje zou bivakkeren of sterker nog, jou om een ring zou vragen. Waarom zou ik dat doen? Ben je hier dan echt bang voor? Dit is dan echt een beeld creërend wat zeker niet klopt. Een beeld wat mijn hart raakt. Dit betekend dat jij van een mug een olifant aan het maken bent geweest. Ergens bang voor bent waar geen sprake van is. Nooit is geweest, bedoelt en nooit is gedaan.
Neen, het verzoek was een simpel teken van ‘ik mag je en nodig je uit om in de kring plaats te nemen.’ Mijn wereldje is welkom voor iedereen om te bekijken. Het is een klein visueel kijkdoosje die voor de één warm en leerzaam is, voor de ander erkennend of helend, maar ook vooral een lach op het gezicht brengend (mijn onnozelheid en zelfspot wordt immers ook openlijk toegegeven). Niet in de vorm om maar lief en aardig gevonden te worden (ik hoef niet te springen). Maar meer in de zin, ‘je bent van harte welkom en het mag.’

Je bent nergens toe verplicht. Je mag me afwijzen. Hier ga ik zeker ook niet ontroostbaar over zijn. Laat het ook los. Het is klaar. Doe het ook niet nog een keer. Ergens weet je ook precies hoe het werkelijk zit. Maar toch ga ik je dit nu zeggen. ‘Facebook is een papieren vingerhoed!’

‘Leine.