AVurVeda

'Gewoon omdat jij… jij mag zijn….!'


4 reacties

Bestemming

“Bestemming”

Ik lig in het gras als ik aan toen denk

Aan de tijd waar wij zo één zijn geweest

Soms kijk je door het raampje

En lach je in stilte met mij mee

 

Als ik door alle belevingen ga

En voel hoe jij in werkelijkheid naar mij kijkt

Dan komt het decor zachtjes weer nader

Maar kom jij geen voetstapje naderbij

 

Eigenlijk zit ik nog met zovele vraagtekens

Want ik zal immers nooit weten

Wat dan toch de werkelijke bestemming is geweest

Geen flauw idee …

 

Jij bent al zovele jaren uit mijn gezichtsveld

Zodat ik je zelden nog tegenkom of zie

De traan was aan mij doorgegeven

Het was iets moois wat er niet meer is

 

Door diverse wonden was ik niet op mijn hoede

Maar werden er woorden in mijn mond gelegd

Misschien daarom ook wel mijn wantrouwen

Omdat jij degene was die vakkundig had ontkent

 

Maar nog steeds zit ik met vragen

Wat was toch jouw intentie

Wat wilde jij bereiken

Of had ik het dan echt zo verkeerd

Nog steeds heb ik geen idee…

En houden deze vragen mij bezig

 

Geen idee…!

 

Zal er een nieuw hoofdstuk volgen …..

 

Sssttt.

 

Werkelijk waar, ik heb geen flauw idee…

 

Stil nou…!

 

__ // __

 

© Persoonlijke woorden geschreven door Madeleine Oppelaar. Datum: 29-04-2017. Tijd close: 14:05 uur.

Thema: De laatste weken twijfelde ik over alles en zat ik ineens met diverse vragen (waarvan ik de bestemming eigenlijk wel weet maar door twijfels overal vraagtekens had gezet). Zo ook de liefde voor P en de intentie, haar werkelijke bestemming. 

Verboden te kopiëren zonder een schriftelijke reactie van de auteur. Dank!


3 reacties

Huismusje

‘Huismusje’

Voor de laatste maal door de Zoutmanstraat
Als ik de deur achter mij gesloten laat
Vanuit het stille zwijgen staar ik in de ogen
Van de mooie frêle Lente die zo liefkozend floot

‘Laat me jou toch al mijn zachtheid toezingen
Vertrouw op mij en vertel me wat er scheelt…’

Ik werd gedragen langs de stem van het hemelse licht
Als een uitgelaten a capella opgevoerd door de wind
Ietsjes verward dropen we af naar de Brabantse zon
Zodat we daar saampjes de ‘Amor’ ervoeren konden

‘Laat me jou toch met al mijn zachtheid toezingen
Vertrouw op mijn hart en vertel me wat er scheelt
Laat me jou liefhebben en het jou geven wat je wilt…’

Ik wandel door de tuin van het leven
Ik blijf onderweg en op zoek naar een wat petieterig even

‘Als je mij toelaat dan zal ik jou van alles leren
-(Wat ben je weer laat, nu ben ik moe)-
Alles wat ik weet wat de naamkaart liefde heeft
-(Ik wil nu slapen, de luiken vallen toe)-
Sla je vleugels nu om mij heen
-(Een zachte schemering, door het maantje)-
Je zal zien dat onze liefde morgen heel anders zal zijn…’

27 jaar later, lig ik in het tuintje op deze mooie Lentedag
De kleine spint naast mij innig haar spel in het gras
Er blaast een zachte wind, het zonnetje voelt warm
Maar nu heerst er het diep verlangen van jouw arm

‘Maar hoe moet ik het haar gaan opbiechten dan
Dat ik jou al zo lang stilletjes lief heb gehad …’

De ‘Amor’ heb ik vandaag uitgesteld
Jij hebt een ander en vrijt nu openlijk in het veld
Het oude deuntje komt vast niet meer terug
Haar geschiedenis is verteld
Het musje gaat nu zwijgend terug naar huis ….
En slikt het laatste kruimeltje weg

__ // __

Persoonlijke woorden zijn geschreven door © Madeleine Oppelaar. Datum 21-04-2017. Tijd close: 22:45 uur.
Verboden te kopiëren zonder een schriftelijk schrijven van de auteur. Dank!


Een reactie plaatsen

Kleuterschool

Madeleine als klein en gevoelig meiske (4 jr)

‘Kleuterschool’

 

Kind mag geen kind meer zijn

Eet je bordje maar leeg

Kind mag geen kind meer zijn

Je gaat zo met mij mee

 

Kind mag geen kind meer zijn

Nee laat de blokken maar staan

Kind mag geen kind meer zijn

Doe je jasje maar aan

 

Kind mag geen kind meer zijn

Nee oma komt niet vandaag

Kind mag geen kind meer zijn

Kom we moeten gaan

 

Kind mag geen kind meer zijn

Zitten je haartjes nog wel goed

Kind mag geen kind meer zijn

Mam, waar gaan we naartoe

 

Kind mag geen kind meer zijn

Toe geef me je hand

Kind mag geen kind meer zijn

Het is druk in de stad

 

Kind mag geen kind meer zijn

Kijk eens wat mooi

Kind mag geen kind meer zijn

Je mag nu naar school

 

Kind mag geen kind meer zijn

Dit is je klas

Kind mag geen kind meer zijn

Ik zie je weer straks

 

Kind mag geen kind meer zijn

Mam, ik wil hier niet blijven

Kind mag geen kind meer zijn

Ik voel me onveilig

 

Kind mag geen kind meer zijn

Wat heb ik een verdriet

Kind mag geen kind meer zijn

Ze vinden me niet meer lief

 

Kind mag geen kind meer zijn

Jij mag niet met mij spelen

Kind mag geen kind meer zijn

Ik vind huilebalken vervelend

 

Kind mag geen kind meer zijn

Ze houden mij vast achter

Kind mag geen kind meer zijn

Ze vinden mij lastig

 

Kind mag geen kind meer zijn

Verlaten rondkijkend en alleen

Kind mag geen kind meer zijn

Ze spelen om mij heen

 

Kind mag geen kind meer zijn

We moeten staan in een rij

Kind mag geen kind meer zijn

De juf zegt het is tijd

 

Kind mag geen kind meer zijn

We mogen naar buiten

Kind mag geen kind meer zijn

Ik kan wel juichen

 

Dag mama …. 

 

__ // __

 

© Persoonlijke woorden geschreven door Madeleine Oppelaar. 2 April 2017. Tijd close: 18:32 uur. Thema: Kleuterschool. Moeder verteld niet dat haar kind naar de kleuterschool moet. Heeft hier zelf moeite mee. Wegens discommunicatie en onduidelijkheid voelt het kind zich niet veilig en ongewenst. Is de eerste verlatingsangst gecreëerd.  Angsten worden onwetend al vroeg doorgegeven (aangepraat, ook door het kind zelf… ‘ze vinden mij niet meer lief….’) en op de schouders gelegd. Doordat ze huilt mag ze niet meespelen met de andere kindjes en wordt ze al heel vroeg geconfronteerd met afwijzing en niet goed genoeg zijn…. (minderwaardigheid complex is geboren…)

Onderdeel van het boekje ‘Het Hoekje’.

Verboden te kopiëren zonder een schriftelijke reactie. Dank! Met een warme groet, Madeleine Oppelaar.


Een reactie plaatsen

Het Raam

“Het Raam”

Dagen van gewichtloos zijn
Die nooit het eindpunt schijnen te bereiken
Regels tegen het glas geschreven….
Het geluk dat ze nog graag als boek had geleend

Er werd beneden op straat zwijgend gelopen
Door hemelwater en vlaag
Het ongenoemde als een krant onder de arm genomen
Als een kleine radeloze plaag

Geen horizon geraakte in zijn geheel ooit de grond
Niet na de lijn van het veroordeel
Waar de letters bij het woordje eigen liefde
Ver buiten het bereik blijken te zijn gepot

Dromend voorbij alle grenzen
Laat ze een voor een haar waterschapjes vrij
Vandaag voelt ze zich bij het zelf veilig
En ervaart zij enkel de dag in zonneschijn

__ // __

© Persoonlijke woorden geschreven door Madeleine Oppelaar. 1 April. Tijd close: 19:57 uur. Thema: Eenzaamheid toen. Aanvullig. Dit is een klein gedeelte tevens uit het boek ‘Het Hoekje’, wat ik aan het schrijven ben momenteel. Verboden te kopiëren zonder een schriftelijke reactie. Dank! Met een warme groet, Madeleine Oppelaar.


Een reactie plaatsen

Dansen in Frankrijk

 

20170430_192111

Foto in (c) Copyright van Madeleine Oppelaar. Kopiëren verboden.

‘Dansen in Frankrijk’

Lichtjes dansen lieflijk aan het water
Als kriebelende elfjes in het zicht
Hemels klinkt het water tegen het droge
Alsof een kristalletje haar bolletje belicht

Drijvend over het water
Als een ware Godin de wereld voorbij
Lachend naar het eeuwige later
Te midden door al het boze aan onze zij

Zingend onder de sterrenpracht
Als een ode aan elke nacht
Drijvend naar de vrede
Die hopelijk op ons wacht

Toerend door verschillende windstanden
Tijdens iedere golf dan een zetje vooruit
Bewegend voorbij alle leegtes gegleden
Dit keer geen duik, maar een emotie die sluit

Dansend over het water
Waar geen vijandschap raakt
Beschermd zij onze wereld met haar deken
Zo liefkozend… op de manier waarop zij bestaat

__//__

Persoonlijke woorden geschreven door © Madeleine Oppelaar. 1 April 2017. Tijd close 15:00 uur. Verboden te kopiëren zonder een schriftelijke reactie. Dank! Met een warme groet, Madeleine Oppelaar.


2 reacties

Landweggetje

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

“Landweggetje”

 

Het is fabelachtig hoe elk donker landweggetje

Nu haar eigen lichtinval door het raampje ziet

Als kleine prul geloofde ik dan ook echt …

Dat jij niet meer van mij hield

 

Je mag mijn vleugels blijven afwijzen

Zodat ik steeds verder van je vandaan drijf

-Nooit gedacht dat ik dit ooit zou doen-

Je mag mijn traan onder het kussen laten

Net zo lang, zodat ik zelf de brug overga

 

Achter iedere brok in de keel

Fluistert er een stem onuitgesproken

Mijn verscholen regel van het verlangen

Omdat jij sinds een vroeg beleven

De ander boven mij prefereert …

 

Je mag mijn vleugels blijven afwijzen

Zodat ik steeds verder van je vandaan drijf

-Nooit gedacht dat ik dit ooit zou doen-

Je mag mijn traan onder het kussen laten

Net zo lang, zodat ik alleen over het bruggetje ga

 

Moeder, zelf heb ik de winter nooit gewild

En sta ik ook niet graag verlaten in de regen …

Daarom rende ik van jou weg

Moeder, zelf heb ik deze winter nooit gewild

Sta ik niet graag verlaten in de regen

Maar is het woeste zeezicht uitgewreven

 

Het is fabelachtig hoe elke landweg

Haar eigen lichtinval nu door het raam mag zien

Woorden waren uit vertwijfeling gezegd

Juist omdat jij van me hield

En je duidelijk door mijn ren voelde gekwetst

 

Je mag mijn vleugels blijven afwijzen

Zodat ik steeds verder van je vandaan drijf

-Nooit gedacht dat ik dit zou doen-

Je mag mijn traan onder het kussen laten

Net zo lang, zodat ik alleen op het bruggetje sta

 

Je kunt mij aan het huilen maken

Maar voel me nu geborgen bij mezelf

 

__//__

 

Persoonlijke woorden zijn geschreven door © Madeleine Oppelaar. Datum 11 Maart 2017. Time close: 12.54 uur. Thema: Moeilijke relatie met moeder (thuis) waar je werkelijke pijn wordt overschreeuwd (niet gezien en gehoord wordt), waardoor je besluit weg te gaan en voor jezelf te kiezen. Elders probeer je de liefde, en voor het zelf, te omarmen idem de luwte een plekje te geven. Op latere leeftijd bemerk je op, als je het anders durft te bekijken, dat je door pijn zelf ook afgewezen hebt omdat je dacht dat er niet van je gehouden werd. Maar was dat werkelijk zo?

Aanvulling: Tijdens drukke schrijfsessie dagen mogen prachtige dingen voortvloeien. Zo ook weer deze pen. Het gedicht is bedoeld als stem naar mijn moeder. Het idee is er om het voor in het boekje te plaatsen. De titel van het gedicht heet Landweggetje. Wat ook wel een beetje als symboliek staat omdat ik graag als kind over dit weggetje rende om mijn al groot zijn te laten zien. Verboden te kopiëren zonder een schriftelijke reactie. Dank! Met een warme groet, Madeleine Oppelaar.


2 reacties

Dit Is ’t Leven

Nieuw werkje (foto is ietswat donker....) Titel: 'Zoeken naar de opening' (Voorlopige titel....). Thema: Er is vernieuwd contact. Beide zoeken naar de juiste opening Datum 27:11 2016. Timeclose: 16:55 uur. Formaat: 36 x 48 CM. Oliepastelkrijt. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar.Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met vriendelijke hart en groet, Madeleine.

Titel werkje:  ‘Zoeken naar de opening’. Thema: Er is vernieuwd contact. Beide zoeken naar de juiste opening Datum 27:11 2016. Timeclose: 16:55 uur. Formaat: 36 x 48 CM. Oliepastelkrijt. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar.Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met vriendelijke hart en groet, Madeleine.

‘Dit Is ‘t Leven’

Dit is ‘t leven

Dit is ‘t leven

Maar waar ben jij toch gebleven …

Ik sta in het midden

 

Druk de droom aan het dromen

De pressie is de sloper

In mijn droom  …

Maar alleen als jij te dorstig wordt

 

Dit is ‘t leven

Dit is mijn leven

Dit is ‘t leven

Dit is mijn leven

 

Tijd, het klokje slaat rond

De wildeman speelt graag het monster

Omdat ongeduld mij blijft opwinden

Ik ween als ik adem

Ben angstig voor het moment

Als jij iets te dichtbij komt …

Dan word ik voorzichtig

 

Dit is ‘t leven

Dit is mijn leven

Dit is ‘t leven

Dit is mijn leven

 

Dit is het leven

Ik sta in het midden

Zo voorzichtig

Jij bent mijn leven

____ // ___

© Persoonlijke woorden geschreven door Madeleine Oppelaar. Datum: 26 -02-2017. Tijd close: 0.44 uur.  Thema: Elkaar liefhebben maar angstig worden als het toch iets te dichtbij komt. Verboden te kopiëren zonder schriftelijke toestemming van de schrijfster. Dank! Met een hartelijke warme groet, Madeleine Oppelaar.