AVurVeda

'Gewoon omdat jij… jij mag zijn….!'

Los

Een reactie plaatsen

LOS
Loslaten, hoe doe je dat? …’

Titel ‘Tranen, Niet Alleen Van Mij’ Datum: 03 -09 – 13. (c) Madeleine Oppelaar


Het verleden los van je maken is niet gemakkelijk. Je zet het niet zomaar langs de weg zoals de kilobak op woensdag.  Het is ook geen wedstrijdje van snel de eindstreep halen. Hier gaan enkele jaren echter overheen. Laag na laag. Steeds dieper, steeds verder. Totdat je aan de overkant van het zwembad gekomen bent en dat gewezen wonden niet langer meer jouw leven lijken te bepalen. Je kunt weer genieten van alles om jou heen.
Veel heeft er bij mij overhoop gestaan. Bijna alles waar ik zo’n beetje van hield, waar ik zoveel vertrouwen in had, zowel werk als in de mens, als mezelf, gleed weg als stuifmeel door de vingers, toen ik mijn geliefde baan verloor door een reorganisatie op het instituut waar ik toen werkzaam was. Ruim zeven jaar heb ik erover gedaan om mijn vertrouwen weer helemaal terug te vinden en om alles los te kunnen laten wat mij zoveel pijn gedaan had.
Nu kan ik zeggen dat alles weer in balans is en dat ik vrede heb. Alles is los en het voelt nu aan dat het er echt niet meer toe doet. Een mooie witte vredesduif bevestigde mij dit onlangs nog tijdens een concert waarbij ik aanwezig was. Ik kon enkel alleen nog maar genieten. Dit was voor mij een heerlijk ‘aanwezig zijn.’ Ook de uil die afgelopen maandag in de vroege morgen langszij mijn fietsje op kwam vliegen, vertelde mij ditzelfde verhaal. Vandaar het idee om over dit thema een artikel te wijden. Ook omdat ‘Loslaten’ een onderwerp blijkt te zijn waarmee ik enkele vrienden, en cliënten die mijn huiselijke praktijkje bezoeken, flink zie worstelen momenteel.


‘Het houden van kaartje’
Voor toeschouwers om ons heen lijkt het allemaal misschien zo klaar als een klontje en simpel. ‘Van laat het toch los’, ‘geef het toch op’. ‘Laat hem toch varen… enzovoorts. Maar helaas is loslaten net iets meer dan een veertje op je schouder dat je zo maar wegblazen kan. Het veertje is namelijk gelabeld aan het ‘houden van kaartje …!’
Door wonden, die door het ontslag en afwijzing weer opengereten waren, voelde ik mij een tijd lang net als een klein afgedaan appeltje. Ik voelde mij alleen gelaten en boos. (Terwijl ik altijd voor de ander klaargestaan had!). Pas tijdens deze periode leerde ik mijn werkelijke zelf kennen. Het was een kwetsbare tijd. Maar ook leerzaam. Alles werd door mezelf van buiten naar binnen gekeerd (en andersom). Juist doordat ik met mijzelf op reis was gegaan, mezelf als het ware heropvoedde. Ik was zowel moeder als kind. Alles passeerde de revue. Van peuter, kleuter, jongvolwassene tot aan het laatste gebeuren toe. Al snel zag ik de rode kerndraad. Gevoel van afwijzing was toch wel een ding wat steeds naar voren kwam. Ik zat daardoor graag in een hoekje en wachtte af. Door trauma was ik wantrouwend geworden en gaf ik me niet zomaar bloot aan de ander. Ik behield altijd een stukje afstand. Opmerkelijk nu misschien, juist omdat nu het tegenovergestelde blijkt. Ik blijk juist een heel open en toegankelijk mens te zijn. Het teruggetrokken meisje van vroeger bleek te zijn aangepraat en door mezelf aangenomen.
Tijdens mijn reis waren de sleutelwoorden liefde, geborgenheid & vertrouwen. Liefde voor jezelf …! Mijzelf kon ik immers niet langer blijven afwijzen! Bij mezelf voelde ik me veilig. Bij mezelf was ik veilig. Hierover heb ik ruimschoots geschilderd, geschreven en gezongen. Zo had ik mijn eigen mantra geschreven (‘ik hou van mezelf’) en zong ik deze dagelijks op diverse manieren en melodieën. Eerst voelt dit gek aan, omdat je dit van nature niet gewend bent. Dit hoor je immers niet van jezelf te zeggen, toch? Na een tijdje voelde ik de duidelijke werking van mijn mantra en werd ik me bewust dat ik toen eigenlijk helemaal niet van mezelf hield. Dit was de juiste spiegel die ik mezelf in de hand had gegeven. Hierdoor kwam alles in een stroomversnelling. In de natuur vond ik alle antwoorden op de vragen die ik hierover had en bouwde ik alles op tot de liefhebbende mens die ik nu ben en mag zijn.


Waarom is loslaten dan toch zo moeilijk?’
Laat het toch los joh, roept men als tranen niet meer lijken te drogen. Maar stoppen van iets te houden dat gaat niet zomaar op commando, toch? Dan geef je voor jouw gevoel ‘het controleren’ uit handen. Maar ook jouw passie. Jouw hart! Dat voelt heel onveilig aan. Maar vooral ook onzeker. Want dat wat je kwijtgeraakt bent voelde eerst juist zo vertrouwd aan. Dat was in jouw belevenis één met jou, en dat wil je eigenlijk in feite zo snel mogelijk weer stevig terug in jouw armen klemmen. Het is dus eigenlijk een soort van aanpraten. Van het hoort bij mij, het is van mij, hier blijf jij vanaf! (Puur omdat jou dit aangeleerd is.) … Dat andere klinkt maar onbekend en ver weg. Dat er elders een raam weer opengaat wil je eigenlijk niet. Je wilt de deur! Daar zou ook immers weer hetzelfde kunnen gebeuren. In feite vul je het van tevoren weer in en neem je daar dan afstand van, geef je het geen eerlijke kans; omdat je wantrouwend en bang voor herhaling bent (wederom die afwijzing).
Daarom zeg ik altijd dat het eerste stapje is voor het werkelijke loslaten, ‘leer eerst eens echt jezelf goed kennen!’ Ga met jezelf op reis en zoek naar de kern waarom dat het jou zo pijn doet, of waarom jij je hier juist zo angstig, boos of onzeker over voelt. Vaak heeft dit een diepere en andere laag. Dikwijls heeft het bijvoorbeeld te maken met verlatingsangst, jezelf niet goed genoeg vinden en angst voor afwijzen.


Kwetsbaarheid is kracht’
Leer eerst jouw eigen leermeester te zijn van jouw kwetsbaarheid! Dit klinkt moeilijk en naar misschien maar dat is het in feite niet. Hoe zou je je voelen als je een keertje echt nee zou moeten zeggen? Word je dan onrustig, ‘van oh jee- oh nee’, en ga je je dan toch weer snel aanpassen omdat je lief gevonden wil worden? (Je zet jezelf weer terug achter in de straat voor de ander; hij of zij is belangrijker). Welke kwetsbaarheid dek je dan af voor jezelf door je steeds maar weer aan anderen aan te willen passen? Waarom durf je het licht zelf niet te ontvangen? Of hou je juist een masker voor om altijd maar weer klaar te willen staan omdat het altijd zo is, uit gewoonte, en omdat het zo zijn moet voor je? Welke onzekerheid bescherm je dan door dit gedrag van altijd klaar te willen staan?
Of durf je nu toch juist openlijk nee te zeggen, ‘ik heb even genoeg aan mijzelf. Ik heb zelf al iets.’ Hoe voelt dat dan aan voor jou? Maakt het je angstig? Denk je dat je hierdoor iemand kwijtraakt? Gaan ze jou dan minder belangrijk vinden? Of maakt het je misschien juist boos omdat dan niemand voor jou thuis blijkt te zijn …?
Mijn antwoord op dit alles is eigenlijk heel gemakkelijk. Laat alle oude vertrouwde gedragingen maar eens gaan en laat het gewoon gebeuren, op je afkomen allemaal. Doordat we het allemaal steeds blijven invullen (door vooral angst, frustratie, aanpraten, schaamte en controle) blijven we juist achter deze gedachtes en gewoontes aanhollen. Door het juist op de vrije loop te laten, hou je je zelf vrij voor alle ervaring, nog te maken keuzes, en geef je jezelf ook de ruimte om iets heel ‘nieuws’ te durven aanvaarden. Het voelt misschien kwetsbaar aan voor je, maar juist dit is kracht luistert mijn eigen persoonlijke ervaring! Weet dat een masker opzetten alleen maar als bescherming dient…! Het is en toont nooit je ware zelf!


‘Geen masker meer; ook voor de ander voelt dit onwennig’
Het kan voorkomen, als je jezelf niet langer meer aanpast aan de ander, en geen masker meer wil dragen, dat het eventjes boven flink gaat ‘onweren.’ Ook voor de ander voelt het namelijk onwennig aan, hij is als het ware de weg kwijt, en dan kan er zich een vorm van kritiek ontwikkelen. Vrienden kunnen ineens gaan denken dat jij boven hen bent gaan staan bijvoorbeeld. Ga hier niet angstig voor zijn, maar leer hier mee om te gaan. Sta er een tel bij stil en benoem het hen dat je eveneens bang bent om hen teleur te stellen, maar ook waarom je dan toch eventjes voor jezelf kiest. Vaak als je het op deze manier durft te bekijken en te laten zien, ziet de ander dit ook en volgt er begrip voor de verandering in jou. Ze nemen dus kennis van jouw kwetsbaarheid! Je behoeft namelijk niet altijd ja te zeggen. Een ander behoeft dit niet voor jou te bepalen. Jij behoeft je zeker hierdoor niet bezwaard door te gaan voelen. Jij hebt jouw leven. En jij mag ook wel eens geen tijd hebben


‘Keuze pad en eigen looprichting’
Als je dit probeert, dwing je het af om als maar klaar te willen staan voor anderen. Je geeft jezelf als het ware jouw eigen keuze pad en vrije looprichting terug. Je neemt rustig een tel adem en geeft jezelf de tijd om eerst hierover na te willen denken (of dat je wel zin en tijd hebt en of jouw aangeboden hulp jou zelf goed zou doen). Mocht er dan toch een ja vallen, dan doe je dit uit vrije wil en keuze en niet vanuit het bekende automatische moeten bestand!
Het is een hobbelige weg, dat weet ik, het leren omgaan met jouw kwetsbaarheid als je leert los te laten. Zo voelde ik mij een tijdje erg naakt en breekbaar. Maar het is ook een wijs voetpaadje tussen al jouw vertrouwde gedragingen in en het nieuwe wat je jezelf aan het aanleren bent. Het mooie is dat je je oude gedragingen, zoals boven beschreven – het altijd klaarstaan voor anderen bijvoorbeeld- niet in zijn geheel behoeft uit te wissen. Jouw zorgzaamheid en behulpzaam zijn krijgt haar juiste waardering als je minder vaak ja durft te zeggen en het zo nu en dan zelf aanbiedt. Er wordt dan idem positiever op jouw hulp gereageerd. Het is namelijk niet vanzelfsprekend en makkelijk meer. Men ziet jouw wijs zijn!
Mocht men dan toch negatief tegen jou doen, dan hoef je dit ook niet meer persoonlijk aan te trekken. Het negatieve reageren zegt dan meer over hen en vertelt jou des te meer dat jij verder en stevig gegroeid bent. Want jij hebt namelijk jouw kwetsbaarheden durven inzien, met ze om leren te gaan en ook leren te beschermen!

In liefde en licht,
Madeleine Oppelaar.

_ // _
Het artikel is geschreven door © Madeleine Oppelaar. November 2018. Closure 16:30 uur. Wij willen jou vriendelijk vragen om dit artikel niet te kopiëren zonder onze schriftelijke toestemming. Dank!
Voor meerdere artikelen door Madeleine Oppelaar geschreven, verwijzen wij jou graag naar https://avurveda.wordpress.com/category/persoonlijke-geschreven-artikelen/

Bijlage: Titel ‘Tranen, Niet Alleen Van Mij’. Datum: 03- 09 – 13. © Madeleine Oppelaar.

Advertenties

Auteur: AVurVeda

Hallo.... Ik ben Madeleine Oppelaar en ben spiritueel coach en klanktherapeut bij AVurVeda. Onder de naam AVurVeda maak ik idem schilderwerk en schrijf ik verhalen/ teksten / gedichten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s