AVurVeda

'Gewoon omdat jij… jij mag zijn….!'

Kerstspreuk (Madeleine Oppelaar)

Een reactie plaatsen

Nieuw werkje. Titel: : 'Eénwording'. Aanvulling: Dit zag ik als eerste verschijnen tijdens het klankschalenconcert te Vorstenbosch (afgelopen donderdag). Ik zag toen twee handen bezig een bol te vormen. De bol werd steeds groter en groter en kwam uiteindelijk boven de handen te hangen.... Het overstijgende van het hogere zelf - een wording, idem de punt op de i. Kei skon. Daar kwam ik voor. Dus de avond was gelijk al geslaagd..... Datum 23-12-2016. Tijd closure: 20:20 uur. Formaat: 36 x 48 CM. Oliepastelkrijt. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar.Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met vriendelijke hart en groet, Madeleine.

Nieuw werkje. Titel: : ‘Eénwording’. Aanvulling: Dit zag ik als eerste verschijnen tijdens het klankschalenconcert te Vorstenbosch (afgelopen donderdag). Ik zag toen twee handen bezig een bol te vormen. De bol werd steeds groter en groter en kwam uiteindelijk boven de handen te hangen…. Het overstijgende van het hogere zelf – een wording, idem de punt op de i. Kei skon. Daar kwam ik voor. Dus de avond was gelijk al geslaagd….. Datum 23-12-2016. Tijd closure: 20:20 uur. Formaat: 36 x 48 CM. Oliepastelkrijt. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar.Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met vriendelijke hart en groet, Madeleine.

Dag lieve vrienden,

Dikwijls werd aan mij de laatste dagen de vraag gesteld, “ ‘Leine waar blijf je toch dit jaar met je doordringende Kerstspreuk?…”

Ja, een goede vraag. Waar blijft tie? Het is niet zo zeer, lieve mensen, dat ik het niet wil of hiervoor geen tijd zou hebben, integendeel. Het punt is… Waar begin ik. Waar ergens zou nu de eindregel gaan zijn. Geen flauw idee.

Zelf heb ik een mooi en rijk jaar achter de rug. Niet qua geld. Zoals jullie weten geef ik daar weinig om (ben gelieve van het kleine, eenvoud en dicht bij mezelf). Maar qua innerlijke ervaringen, lessen en doorbraken is het er één met een grote gouden strik om zijn hals geworpen mogen worden. Inhoudelijk gezien heeft het me een berg van inspiratie, een krachtig uitdragen en een prachtig bewust worden opgeleverd. Een heel zijn in gevoel is nu gekomen. Eindelijk. Een gevoel waar ik zo’n dikke vijf jaar geleden mee op reis ben gegaan na diverse pijnlijke gebeurtenissen die snel achter elkaar zich aandiende. Een tijd waar ik bijna zelf geen ruimte had om te ademen. Een tijd dat de bomen zo hoog gegroeid waren, dat ik zelfs het stromende water van de zee niet aanschouwen en ruiken kon als ik ze beklom.

Nu is de punt rond, daar, en helder als een licht aan de hemel gegeven. De reiziger is in haar geheel in het huisje teruggekeerd. Het hartenraam is wijd open gezet. Haar gordijntje wappert nu lieflijk.

Zelf ben ik nu dolgelukkig met wat ik heb en heb mogen bereiken. Maar als ik zo om mij heen kijk en al naar haar gebeurtenissen lees, kruipt er dan toch een klein traantje in mij. Want waar is dan toch de werkelijke (licht)liefde onder elkaar gebleven? De juiste betekenis van haar bestaanswoord is op de dag van vandaag dan ook ver te zoeken en lijkt onze bol in een ziek zijn te zijn gekeerd. Het werkelijke woordje van ‘ik hou van je en ik heet je welkom lijkt nu een woordje uit een ver verleden.

Waarom moeten we steeds maar weer toch angst en terreur zaaien om zo macht over de ander uit te kunnen oefenen en zo haar of hem naar de hand te bespelen? Is hier ooit eerder écht iets mee bereikt dan?

Zelf ga ik niet mee met dit angst zaaien gevoel. Draai ik bewust alle kanalen uit om maar niet beïnvloed te geraken door de negatieve (mannelijke) golf van wantrouwen.

Bewust van ‘het waarom in liefde zijn verblijven’ beloop ik dan ook de paden die belopen mogen worden door mezelf en heb ik vooral plezier om de details die ik in het gras en aan het water vinden mag. Zodoende kan ik lachen om een ezel die een scheet lijkt te laten als ik even langsloop of als bijvoorbeeld mijn kleine Vlammetje op haar manier in communicatie probeert te geraken met een sprinkhaan hier in het tuintje. Uren lang kan ik hiermee bezig zijn en hiervan genieten. Het leven laten leven om je heen. Het grote kleine vertelt jou haar eigen levendig verhaal. Het is een mooie inspiratiewereld voor jezelf en het brengt wederom het kindje met het schepnetje zogeheten weer op je schouders terug. Het geeft je als nog de kaplaarsjes aan om in de plassen te mogen springen. Het kleine kind meenemend onder de arm zogeheten in de dag van vandaag. Wat geeft het als je net niet het slootje haalt en nat wordt? Hiermee bezig zijnde vind je altijd een duidelijk antwoord. Alles is namelijk liefde, alles maakt liefde en op den duur vrede, vrede met zichzelf en haar omgeving. Klein, groot… dun, dik… oud of juist jong, het brengt elkaar hoe dan ook terug in evenwicht. Als je maar in de liefde gelooft en het naar je werkelijke hart durft te (be)grijpen. Maar helaas door de eigenwijsheid van de wereld blijven we om het cirkeltje rond dwarrelen. Doordat wantrouwen steeds maar weer het winnaarsbord krijgt overhandigd terwijl de liefde juist de winnares mag zijn. Is het immers niet moeders die een kusje op je vinger geeft als je je hebt bezeerd?

Lieve mensen, geniet van het prachtige lichtfeest onder elkaar. Laat iedereen in hetzelfde licht zijn wat jij jezelf ook zou gunnen.

Hou het dichtbij huis, hou het klein. Dat is liefde.

Heb het fijn en een goed 2017.

Een warme hartengroet,

Madeleine.

Advertenties

Auteur: AVurVeda

Hallo.... Ik ben Madeleine Oppelaar en ben spiritueel coach en klanktherapeut bij AVurVeda. Onder de naam AVurVeda maak ik idem schilderwerk en schrijf ik verhalen/ teksten / gedichten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s