AVurVeda

'Gewoon omdat jij… jij mag zijn….!'

Een Afscheid Nooit Gewild…

3 reacties

Nieuw werkje. Titel: “Love Vibration”. Thema: Beeld uit meditatie 8-8-8; Trilling. 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt. Datum: 11-08-2015. Tijd close: 20:20 uur. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met beeldende groet, Madeleine.

Nieuw werkje. Titel: “Love Vibration”. Thema: Beeld uit meditatie 8-8-8; Trilling. 48 X 36 CM. Oliepastelkrijt. Datum: 11-08-2015. Tijd close: 20:20 uur. Gemaakt door © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder toestemming. Hiervoor dank! Met beeldende groet, Madeleine.

‘Een Afscheid Nooit Gewild’

Bijzondere dagen zijn het wederom in november. De dagen zijn mooi maar intens inhoudelijk qua beeld en toereiking. Het voelt hier nu voor mij als een soort van innerlijk stormvloed kanaaltje wat maar in mijn rug blijft porren. Een kanaaltje wat je recht op een truttig bankje neer zet. ‘Van juffie, het is nu tijd, je kunt het, doe er wat mee!’ ‘Laat het maar naar je toe stromen en laat het (uit)eindelijk echt van je afglijden!’ Noem het maar voor het gemak, ‘het loslaten van opnieuw een schorslaagje van jouw eigen Berken boompje.’ Of het schoffelen door de herfstbladeren met de voetjes op een verlaten bospad. Blad na blad…. Blad na blad…. Blad na blad…. De rode en gouden kleuren zijn de meest voedbare (de meest dierbare) die steeds voorop geraken. Nu ook weer….

Situaties komen naar voren waarvan je denkt: ‘Jeetje minee, hier heb ik al zoveel tijd aan besteed en toch vrede mee gemaakt?’ Zo ook kwam 24 en 25 november 2011 toch weer even nader tot het licht. Dit werd gespiegeld na een weigering van een simpel vriendenverzoekje. Ik mag schijnbaar toch nog wat afmaken, wat ik eerder was vergeten. Iets vermelden wat nog meer de punt op de i mag brengen….

Ineens zie ik mezelf weer staan in de kring tegenover jou en de bewoners waarmee ik toen werkte. Het was de laatste klankschalenavond. Het mooie moest stoppen bij ons vanwege de financiële misère toestand op het instituut. Een donkerte die wij zelf niet hadden veroorzaakt. Maar waardoor wel de mooie, en zovele waardevolle dingen, toen moesten wijken. Pijnlijk, maar vooral toen boos makend. Bedrogen aanvoelend. Een onzekere tijd was het toen voor ons allemaal. Zeker ook voor mij. Het mooie instituut was ineens niet mooi meer maar onveilig voor mij geworden. Mijn vertrouwen was geschaad, en ik was eerder op het persoonlijke vlak al zo gewond geraakt.

We hadden allemaal elkaars handen vast. Ik had het zichtbaar moeilijk. Voelde mij heel moe gestreden, alleen staand, zwaar gefrustreerd, tegen de muur gezet én vooral verdwaald. Niet alleen een bepaald verdwaald zijn in een ruimte waar ik eigenlijk niet meer wilde vertoeven. Maar ook een moeilijk hebben wat uiteindelijk het einde zou betekenen (een einde waar ik niet achter stond), en waarop een afscheid zou volgen. Een afscheid nooit gewild. Een afscheid wat ik ook niet kon tegen houden. Maar toch nog lang geprobeerd hebbend. Ver over al mijn grenzen uitgeweken. Uit liefde. Juist ook omdat het raakte. Diep raakte. Het was namelijk een deel van mij geworden. Zag haar werking en haar werkelijke waarde.

De bewoners vertelde één voor één op hun manier hoe mooi ze de klanken hebben gevonden en bedankte jou als de toegewijde meneer met de ‘koperen bakjes’, elkaar, mij, voor het mooie samen zijn. Een prachtige uiting van een bijzonder delen wat we toch een dikke anderhalf jaar ruim op de Donderdagavond met elkaar mochten ervaren. Dit ontroerde mij en jou zichtbaar ook.
Het was ook altijd bijzonder van stilte en warmte. Telkens een unieke waarneming. Zo had ieder zijn eigen persoonlijke kleur. De één uitte dit in gebaar en door een zichtbaar blosje op het gezicht of door een waardig in zichzelf gekeerd zijn. De ander maakte bijvoorbeeld de klanken af door ‘zachtjes’ monotoon de stem te verheffen. Een mooi iets wat ook zeker plaats mocht hebben. Mijn lieve God, wat hield ik toch van deze avond! Zo mooi van eenvoud. Zo mooi van liefde. Zo harmonieus én welkom…. Zo waardevol. Het is een reizen naar jezelf toe en tevens in jezelf, laag na laag volgend. Telkens weer het mystieke naar voren brengend. Wat toch ook weer zichtbaar een eigen tijdloze ik vorm blijkt te hebben en wat zich ook steeds blijft ‘ontwikkelen.’ … Waar dan ook aanwezig.

Vlak na het laatste hand gebaar, van het komt goed (de verstilling blijft), liep ik nog even gelaten met je mee naar buiten, richting auto. Ik wilde je eigenlijk omhelzen, bedoelt als dank je wel, een soort van sluiting. Maar ook omdat ik van je hield. Uiteindelijk durfde ik het niet, spijtig, en liet het dan toch maar stuntelig bij dag. Iets wat me nog lang zou achtervolgen. Want het was niet naar mijn hart geëindigd.

Bang voor de brief die ik jou had overhandigd, liep ik daarna met een staart tussen de benen terug naar binnen. Ik hoorde je zachtjes wegrijden en wist het…. Jij zou strakjes bozig zijn en misschien mijn woorden verkeerd op gaan vatten. Mijn hart bonsde in mijn keel. De eerste tranen vielen.
Ik wist dat juist mijn ‘naïeve manier van uiten’ (wat ik uit pure onvoorwaardelijke liefde deed, maar ook vanuit een eigen echt bewust beleven) voor een lange en pijnlijke stilte zou gaan zorgen. Dat ‘de eens zo vriendelijke tekening op straat’, ‘van hoi’, voorlopig niet meer zou komen. Ik wist dat zich visueel een scheidingslijn gevormd had en dat ik deze niet zo maar kon uitwissen. Er zou zich snel nu een hard antwoord richting mij volgen, die mij tactvol op afstand zou houden. Ik had geschreven wat ik had geschreven, ik wilde rust en wilde op zelf onderzoek uit maar… had direct een ontzettende spijt. Ik wilde dit niet. Ik wilde geen ruzie met jou en wilde het liever gelijk ongedaan maken, het helder uitleggen. Zowel het vallen van de avond als de brief aan jou heb ik mezelf lang pijnlijk verweten. Zag dit als een persoonlijk falen. Als een steek laten vallen tijdens een ingewikkeld breiwerkje bij juffrouw Schuiten. Ik had namelijk mezelf afgewezen. Ik had een fout gemaakt!

Wat ik toen nog niet wist, is dat ik toen al indirect mijn eigen helingsreis had ingezet. Mijn eigen zoektocht naar mijn ware ik zijnde. Naar mijn eigen waarheid, geloof en liefde. Geheel in de IK vorm gezet. Los van alle inkadering, pijn, en al ‘het grootse en haar wereldse’ aanpraten. Klein, maar mooi van licht, en vooral eenvoudig. Precies wat ik al eerder in mijn gedicht ‘De Liefdesbron’ (wat notabene over een vlindertje gaat) had beschreven. Precies zoals ik ook ben….

Voor mij voelde jij als de ware. Puur omdat ik zoveel erkenning bij je zag en vond (telkens weer onverklaarbaar). Ik vernam een herkenbare energie. Iets wat ik nooit eerder bij iemand had ervaren. Al begreep ik toen nog niet waarom. Waarom ik toch die liefde voor jou zo intens beleefde zoals ik deed. Dit besef zou pas zich later gaan ontwikkelen. Dit gebeurde pas na het gedwongen en koud gezongen vaarwel van het instituut wat failliet was verklaard. Want ja… ook dat kreeg ik nog eens te verwerken. Een ontslag. Nog een afscheid wat ik niet wilde. Voor hen was ik waarschijnlijk niet meer nog als het appeltje wat verkeerd van richting in het mandje lag. Maar voor mij was de appel qua inhoud de ster. Namelijk mijn ziel licht. Het was het werk wat paste. Het was voor mij het stralende dakkapel boven het hoofd gehesen. Als één sterk verbonden zijn met mij.
Het ontslag had dus voor een lange periode mijn innerlijke vlam uitgeblazen (jaren later ontving ik het licht terug tijdens een astrale reis doordat ik de ‘Heilige Graal’ boven het hoofd mocht ontvangen…).
In het jaar 2011 heb ik veel afscheid moeten nemen. Eerst had ik mijn scheiding eind Juni (een relatie van een dikke 21 jaar), toen de klankschalenavond, het afscheid met jou, afscheid van de groep, afscheid van het instituut. Alles zo’n beetje wat ik lief had, waar ik van hield, en waar ik in geloofde viel weg. Iedereen nam maar aan dat ik sterk was maar in stilte was mijn hart in tweeën gespleten en mocht ik vooral het vreugdepalet in mijn eentje heropvoeden. Mocht ik vooral het vertrouwen in mezelf terugvinden. Mezelf (opnieuw) lief proberen te vinden….

Inmiddels woon ik alweer 4 jaar en heerlijk vrij en gelukkig in Wanroij. Nog steeds in het kleine knibbel en babbelhuisje tussen de weilanden, vlakbij bos en heide. Veel is er verandert. Ik ben verandert. Mijn leven is verandert. Maar mijn liefde voor jou niet. Op dit moment voel ik me vooral erg kwetsbaar als ik dit allemaal opschrijf en het opnieuw moet herbeleven. Voor eventjes zit ik weer in de dagen van toen en valt het gevoel van machteloosheid weer binnen in huis. Ik heb het koud en heb vooral nu een sterke behoefte aan warmte. Hartenwarmte. Heb zo’n behoefte om echt met jou te kunnen praten. Zodat je echt luistert en mijn stem hoort, in plaats dat van jezelf (en zo die van mij maar blijft gijzelen). Pas dan kan ik in overgave raken en mijn hart volledig openen naar jou zodat een nieuw begin eindelijk mag ontstaan. Dan pas kan ik opengaan en ontvangen. Pas dan kan ik jou toelaten….

Dus praat met me. Maak het open! …
Ik hou van je…

‘Leine.
Wanroij, 28 November 2015
Time closure: 22:01 uur

——————-//———————-

Persoonlijke woorden zijn geschreven door Madeleine Oppelaar. In
copyright van © Madeleine Oppelaar. Verboden te kopiëren zonder schriftelijke toestemming. Hiervoor onze dank!

Advertenties

Auteur: AVurVeda

Hallo.... Ik ben Madeleine Oppelaar en ben spiritueel coach en klanktherapeut bij AVurVeda. Onder de naam AVurVeda maak ik schilderwerk idem schrijf ik verhalen/ teksten / gedichten.

3 thoughts on “Een Afscheid Nooit Gewild…

  1. Jeetje Madeleine, Als ik dit lees, lees ik mijn verhaal en blijven de tranen weer stromen pffff
    Het afscheid moeten nemen van gebeurtenissen, dingen, mensen en hem. Dat was ik afgelopen jaar. De keuzes werden voor mij gemaakt.
    En je kwetsbaar voelen omdat je niet weet hoe de ander reageert. Je komt terug op je laatste besluit want wat is dat eng!
    De eerste brief die ik hem heb geschreven was meer om mijn verhaal kwijt te kunnen want elkaar zien is er niet meer bij. En de brief die ik nu heb geschreven en hier nu klaar ligt voor hem die eindigt ook met : ik hou van jou! Bizar.
    Hij zal het echt niet zien zoals mij, maar wat erin staat moet ik hem zeggen. Ik hoop dat hij er iets mee gaat doen.
    En ik hoop dat hij die brief komt halen. Ik hoop het echt
    X

  2. Geoof in het onverwachtse en laat al het aardse invullen. Hier is dit ook gebeurd.

    ‘Leine.

  3. Wat een intensiteit. Hoe is het nu tussen jullie?
    Pia.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s