AVurVeda

'Gewoon omdat jij… jij mag zijn….!'

Een liefdevolle souvenier en het rupsje

1 reactie

ruspje

‘Een liefdevolle souvenier en het rupsje’

Zondag 6 Oktober 2013

He even lekker fris gewandeld. Natuurlijk naar de krachtplek geweest en languit gelegen in het gras. Een fijn moment.
Het was een dag van hevige emotie. Dat wel. Dit kan zeker voorkomen juist tijdens deze dagen van het afmaken maar zeker ook voor de transformatie gangen die nu gaan volgen de komende tijd. Emoties zijn de beste vertellers, dus hebben we vandaag hen toch maar eens weer de volle loop gelaten. Het mag gaan. De blz van ook dit verhaal mag om worden geslagen naar een nieuw hoofdstuk, naar een ander licht. Een andere frequentie. Het mag en kan me niet meer kwetsen. Hij mag me niet meer kwetsen. Deze gijzeling is voorbij. Het is genoeg. Het is goed zo! Vrede mag er nu komen. Echte vrede. Een vrede met hem (dank je P). Een vrede met mezelf. Maar zeker ook met wat er is gezegd en wat ik van binnen heb gevoeld … op afstand gedragen en meegemaakt heb.
Waarom iets nog liefdevol vasthouden als een souvenier in een tas, dat allang geen souvenier meer blijkt te zijn, maar slechts als een bloknoot voor de dagelijkse boodschap bij Jan nog fungeert? Het was een energie tussen beide wat toen zeer fraai was. Een gevoel wat zeker het thuiskomen bij zich had. Bij mij althans. Het ging vanzelf. Dit had ik bij iemand immers nooit eerder gevoeld. Een zelfde en kloppende energie. Een gevoel dat past als het glazen muiltje van Assepoester. Een bijzonder houden van. Het één en klik gevoel. Herkennen jullie dat?
Dit wilde ik zo lang mogelijk bij me houden. Hier hield ik van. Ik geloofde zeker in wat we aan het doen waren. Het was ook persoonlijk voor mij geworden en veel van betekenis. Ik zag het, ervoer het en las elke gebeurtenis tijdens zo’n avond. Ik begreep het. Ieder gaf zijn eigen pure invulling wat betreft inbreng. Ik als een trouw ‘theelepel vrouwtje’ met af en toe een passend gedicht op het einde, hij als toegewijd schalenspeler, de bewoners als trouwe ontvangers. Het was een mooi, respectvol en puur tafereel nogmaals.
Is het toch dan weer het bekende hokjes verhaal? Even mijn mooie gedachten van gisteren terughalend (facebook 5-10-13; ” Ver voorbij het grindpad van de bekende opgelegde hokjes goed en fout, zuur en zoet, meningen en (ver)oordelen, bevindt zich een open plek … een oase van licht… juist daar ontmoet en omhels ik jou graag met al mijn liefde … in liefde! “ 😉 ). Eigenlijk wel. Waarom is het toch he, wat je verloren hebt, wat je het liefste had, toch ook weer het liefst zo snel mogelijk aangevuld/ terug in de armen wil zien? “Ben ik dan toch zo’n ‘hokjes geest’? “, bedacht ik me net…
Als dit zo het geval was geweest, had ik nu zeker wel een andere geliefde gehad. Diverse hebben interesse getoond, meer dan dat. Maar ik bleef maar aan diegene hangen omdat hij zo vertrouwd voelde. Het paste! Ik wilde het liefste eigenlijk bij hem zijn. Hij echter niet. In veel dingen zijn we gelijk!
Ook mijn gevoel naar hem bleef ik trouw. Vooral in het hemelse. Veel zo gedeeld met elkaar. Via de telepathische weg. De één zeer bewust (zo herinner ik me alles, zelfs de kleuren, symbolen, enz), de ander meer in het onderbewust zijn.
Ik hou van hem onvoorwaardelijk. Alleen hij mocht het doosje openen. Een bepaald doosje dat ik niemand eerder toevertrouwd had. Een doosje dat voor anderen écht gesloten bleef. Eerder was dit openen namelijk nog veel te pijnlijk. Het was de doos van verwerking en heling. De doos van het hart en ziel. Het weer één in geheel worden. Heel met jezelf! Een prachtig cadeau …

Het mooie is wel dat ik de liefde voor de klankschalen, want hier gaat het grotendeels over, zelf heb opgepakt en verder mee ben gegaan. Inmiddels geef ik ook massages, al op een andere wijze (& andere doelgroep) maar met dezelfde liefdevolle intentie.
Te afhankelijk bezig was ik zeker wel degelijk, was mijn eigen oordeel vandaag (al heb ik veel pijn voor lief genomen en woorden naar hem toe ingeslikt, veel geslikt en dat zeker ook toegelaten). Ik heb onbewust bij de ander een ketting omgelegd (ook bij mezelf). Het bekende verwachtingspatroon. Van vul jij het nu maar eens in! Fout dus. Een controle wat niet werkt/ nooit kan werken. Helemaal omdat hij het niet waar wil maken en liever het pad van het alleen zijn en vrijheid wil belopen. Terwijl hij ook van deze bepaalde klik afweet. Natuurlijk is het zijn keuze. Net zoals mijn keuze nu ook is om de bladzijde voorgoed te keren en vrede te maken.
Madeleine is de Madeleine van voorheen niet meer. Ze zit er heel anders bij dan als twee jaar geleden. Ze hoeft niet meer te springen en te verzuren. Ze hoeft anderen niet te pleasen, om maar hen gelukkig te zien (en dan ook zo gelukkig te zijn). Het kleine meisje is niet meer. Ze is gegroeid. Ze is volwassen. Ze is gelukkig in en met haar eigen manier van zijn. Ze heeft inmiddels keihard gewerkt, veel verwerkt – bewust geworden – en zaken in een positief licht weten te brengen. Voetje voor voetje. Seconde naar dag. Van bloem tot regenboog. Puur uit kracht en eigen liefde. Liefde voor zichzelf. Liefde voor de ander. Maar vooral in liefde met mezelf.
Pas nu zal de deur echt open gaan. De klink is inmiddels gevonden. Zijn richting ook. Dat van naar mezelf!

Tijdens het verhaal en emotie, heb ik me ook zitten verbazen van alweer een prachtig natuurfilmpje. Ik zat aan het water, onder een berk en zag een klein piep rupsje bezig, verdwaald aan draad en tak. Het waaide wat. Hij kwam met veel spartelen en hard werken toch nog boven. Wat een geduld! (het tafelreel duurde ongeveer een uur). Prachtig. He he moet het kleine prul wel gedacht hebben. Waarschijnlijk heeft hij toch nog een lekker en sappig blaadje gevonden. Ineens was hij namelijk uit het oog verdwenen.
Zo is het leven eigenlijk ook. Wij zijn eigenlijk dat rupsje. Je spartelt en je spartelt maar komt telkens op je eigen unieke wijze toch ook weer boven. Je komt op de plek waar je mag zijn aan. Een bepaalde bestemming, een tussen station. Daar mag je lieflijk opdrogen na de tocht der tochten en daar tot het volgende hoofdstuk verder leven. Een unieke zwemtocht waarbij jij dus zelf de vinnen mag vinden of ontwerpen mag. Zelfs het licht uit de ramen. Telkens opnieuw! Alles in het zicht – in alle rust – van de open plek en haar oase.

‘Leine.

Advertenties

Auteur: AVurVeda

Hallo.... Ik ben Madeleine Oppelaar en ben spiritueel coach en klanktherapeut bij AVurVeda. Onder de naam AVurVeda maak ik schilderwerk idem schrijf ik verhalen/ teksten / gedichten.

One thought on “Een liefdevolle souvenier en het rupsje

  1. een mooi en duidelijk stuk zeg, Daphne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s